Anne olmadan önce törpülenmesi gereken kişilik kalıpları / Annenin karnesi :)

1.Kontrolcü anne: Edilemiyor. Çocuk olunca ne onunla ne kendinizle, ne hayatla ilgili bazı şeyler kontrol edilemiyor. Alışmak ve bırakmak lazım. Aşırı kontrol etmeye çalıştıkça insan mutsuz oluyor, mutsuz ediyor. Bendeki durum için 10 üzerinden 6 diyelim.. (10=abartılı yapıyorum'a denk düşüyor)

2.Pimpirikli anne: Ay üşür mü, ay az kaka yaptı, sol mememden neden emmiyor, ay burnu tıkalı daaannn nerelere gider bu pimpirikler? Pimpir pimpir nereye kadar.. Ne kadar çok pimpirik, o kadar çok sorun. Biraz kendini doğrulayan kehanet oluyor sonradan. Kaç aldım? Bunda fena değilim, 4.5dan 5 diyelim.

3."En iyi ben bilirim"ci anne: En iyi ben bilirimci anneler yardım alamıyorlar pek. Bu da annenin bir süre sonra yorulmasına,daralmasına, bunalmasına neden oluyor. Bundan da 6 aldık..

4.Kendini suçlayan anne: Yetersizlik hep var annelikte. Birazı normal der hep bizim doktorumuz. Ama sürekli kendini suçlama hali beraberinde yetersizliği de getiriyor bir süre sonra. Kanaat kullanıyorum kendime; 5 veriyorum.

5.Delege edemeyen anne: Bu biraz 3. tip anneye benziyor, ama bu isteği olup da yapamayan grup. Anne, kayınvalide, koca, bakıcı varken yavruyla ilgili hiç bir şeyi delege edemeyen anneler. Sanki onlar olmadığında tüm dünya tersine döner gibi bir hissiyat. Nitekim bu biraz bebeğin huyuna da bağlı. Ben bu konuda sınıfın parlak öğrencilerindenim. 3 aldım.

Takdir ve teşekkür gerektiren durumlara ayrıca değineceğim :)

kolikolikolikoli

Anlamadım gitti, evin içinde kağıttan yataklar var bir sürü...
Ben de dedim ki beni de bindirin şunlara..




Önce korktum tabii biraz...








Ama güldürdüler beni yine, alem insanlar.. :)

Can büyüyene kadar...

Minibüsler kaldırılsın
Susam sokağı geri gelsin
Motorsikletler kaldırımdan gitmemeyi öğrensinler
"Kuzucuklar" diyen tonton biri televizyonda program yapsın
İstanbul'da daha çok park olsun
Çocuklar için gazete çıksın
Devlet okullarında okuyanlar özel okullarla aynı şartlara sahip olsun
Fast food restoranları azalsın
AVMlerin yerini parklar, bahçeler alsın....

Annelikle ilgili mitler ve gerçekler

Bir sürü var hangisinden başlasak? Tabii benim tecrübe ettiklerimi yazacağım şimdi. Bu arada Can'ın yazısı benimkilerden daha çok beğenildi, bilemiyorum kaptırdık bloğu galiba :))

Mit 1: 4 ayı deviren bütün çocuklar gece boyunca uyurlar.
Külliyen mit! Blog aleminde olup da gece boyunca uyuyan bebekle ilgili bir tek post görmedim! Hatta şimdi bir anket yükledim (sol barda). Bakalım kaç tane yavru gece hiç kalkmadan uyuyor.. Basbayağı asparagas.. Şikayetçi değilim ama doğru bilgilendirin kardeşim, boşuna bekliyor insan.

Mit 2: Anneler asla yorulmazlar.
Basbayağı da yorulurlar. Hem fiziksel hem zihinsel olarak. Süper anne sendromu tuzağına düşülen zamanlarda "Çocuk da yaptım kariyer de" mottosu bile engellemez yorgunluğu.

Mit 3: Doğumdan önceki hayat hiç özlenmez.
Aslında bu biraz karışık bir madde. Doğumdan önceki hayatı özlüyor insan ama yavrusuyla beraber o hayata dahil olmak istiyor. Hem ben bakayım, hem kitap okuyayım, hem emzireyim, hem tüm gece uyuyayım gibi bir durum oluyor.

Mit 4: İçgüdüleriniz herşeyi söyler.
Benimkiler bazen susuyor. "Okudun o kadar, çöz/anla/analiz et bakalım" diye köşede siniyorlar. İçgüdülerin de yetersiz kaldığı anlar olabiliyor.

Mit 5: Hamilelikte alınan kilolar emzirirken hemen verilir.
Yanii... Veriliyor elbet de öyle şıp diye değil. Hastaneye 63 gidip 59 gelince eve bayağı bir şaşırmıştım.. Hani su,mu gidecekti o kilolar diye..

Mit 6: Bebekler emziği cok diye hemen alırlar.
Yoook öyle olmuyor. Cidden 1 haftalık eğitim gerekiyor emziği vermek için. İlk defa alınca öğürebiliyorlar, ama sonra alışabiliyorlar.

Mit 7: Kitapla çocuk yetişir/Kitapla çocuk yetişmez.
Double mit bu :)İkisi de tam doğru değil. Kitap okuyunca başına ne geleceğini bilmek iyi geliyor insana. Ama çok okuyunca da zıvanadan çıkılıyor, "kitap" gibi bebek bekliyoruz.

Mit 8: Asla.....yapmayacağım.
Annelikte asla "asla" dememek lazım. Uyuması, yemesi, vs için insan olmadık hallere girebiliyor.

Mit 9: Çocuğumu başka çocuklarla hiç kıyaslamayacağım.
Kıyaslıyoruz. Kaçarı yok. Baştan kabul etmek lazım. Önemli olan farkında olmak, abartmamak.

Mit 10: Anneler hiç hata yapmaz
Her insan hata yapar. Ben de yapıyorum. Her anne yapar. Dert değil. Ne güzel ki, Can annesinin de hata yapabileceğini öğrenecek, mükemmeliyetçi olmayacak..

Can ile sohbet saati :)

Efendim bugünkü konuğumuz "Can'ın Güncesi" bloğunun sahibi Can. Kendisi ile hoş bir sohbete başlarken, fotoğrafta kendisi ile sohbet yapıldığı stüdyodan bir fotoğrafı paylaşıyoruz:)) (Fotoğraf aslında dedemizden, fonda da Zeki Müren çalıyor:)) )

Sevgili Can, bize biraz kendinden bahseder misin?
Annem size anlatıyor ama öncelikle bu fırsatı verdiğiniz için teşekkürler. 2009 modelim, 3370 kg 49 cm olarak annemlere geldim. 6 ayı devirdim, bu ara mamalara başladım çok mutluyum. Annemle babam beni çok istediler, ben de kırmayıp geldim, onların çocuğu olmayı seçtim. Şimdiye kadar da seçimimden memnun kaldım :)) (Diye umuyoruzzz)

Peki bu aralar günün nasıl geçiyor?
Valla anneme kalsa gündüzleri ne kadar az uyuduğumu söyler hemen ama bana göre gayet iyiyim. Sabah 07:30 gibi kalkarım, yatakta dönencemle oynarım. Sonra tabii bak bak bir yere kadar. Annemle babamı çağırırım. Henüz kendim gidemiyorum maalesef.. Gelir beni alırlar. Bu ara uyanamadıkları için biraz da onların yatağında takılıyoruz. Sonra annemden sütümü alırım, karşılığında kakaları veririm.. Sonra oyuuunnn. Annem boyuna renli renkli bir şeyler alıp getiriyor ama bence abartıyor, gerek yok. Kapak, çatal, kumanda, gazete kağıdı daha eğlenceli.. Ama onları da ağzıma götürüyorum diye elimden alıyorlar hemen. Ama şimdi bir şey öğrendim. Alt dudak aşağı doğru bükülebiliyormuş. Büküyorum ben de yüzleri bir garip olup, hemen veriyorlar oyuncağı :)

Akşama kadar iki kere daha uyuyorum. Amaaa yaniii bana kalsa otururum da dinlensin garibanlar.. Akşam da muhallebimi yiyip yatıyorum.

Annenin ve babanın en çok nesini seviyorsun?
Annemin kokusunu. Bir de komik insanlar, güldürüyorlar beni hep. Dün saklambaç diye bir şey uydurdular. Ben şaşırmış gibi yapıyorum. Halbuki, annem görünüyor koltuğun arkasından. Aman bir eğleniyorlar sormayın, ben de tabii:) Bir de çok sarılıyorlar bana ben de onlara. Hep iyi anlaşıyorlar, sakinler hep, kızmıyorlar bana..

Annende değişmesini istediğin birşey var mı?
Aslında iyi böyle :)Ama bazen çok takıyor komik komik şeylere. Uyurken elini tutmak istiyorum. "Aman prop olurum" diye bazen kararsız kalıyor, anlamıyorum neden. Ya da o gün öğlen uykusuna yarım saat geç yatayım diyorum, hemen panik oluyor, düzen değişti diye.. Rahat olsa halbuki, bu kadar takılmasa şu düzen işine.. Bir de bazen "İyi bir anne miyim?" diye sorular soruyor kendine. Diyemiyorum ki iyisin annecim, ben seni çok seviyorum. Gülücük atıyorum bol bol anlasın diye. Sarılmayı öğrendim bir de. Bir de çenesini emiyorum, çünkü daha öpmeyi öğrenemedim. Takmış şimdi ek gıda meselesine.. Ben ne verse yiyorum halbuki:)

Peki ya baban?
O süper bir baba. Rahat valla, annem gibi değil. Emzik yere düşüyor veriyor mesela hemen. Ya da meyve yemediysem o gün boşver diyebiliyor. Biraz geleceğime takılı kafası onun da. Beni nasıl koruyacağını çok düşünüyor. Ama gelecek olunca göreceğiz diyemiyorum ona da.

Son olarak iletmek istediğin bir mesaj var mı?:))
Ben mutlu bir bebeğim, sağlıklıyım, keyfim yerinde. Büyük resmi kaçırmasınlar diyorum. Bir de geçen gün muzlu muhallebi yaptı annem ondan versinler tekrar. Demir ilacı vermesinler, tadı iğrenç!
Bir de (mim demeyelim belki zaman bulamazlar ama) Ela, Arca, Dorit, Cevdet, Eren ve Deren'i de bu programa çağırsanız ne güzel olur :))

6. ay halleri

Efendim 6.ay halleri ek besinlere geçme ve desteksiz oturma şölenleri eşliğinde geçiyor. Yalnız ek olarak, uykuya geçmekte direnme, anne odadan çıkınca ağlamaklı bir inleme çıkarma, annenin 1.5 saat uğraşmasına rağmen vızlayıp baba gelince 5 dakikada dalma, kakalarımızı biriktirip 3 günlük koleksiyonlar şeklinde sunma da var.






Sesleri arttı, neredeyse konuşuyor gibi -de biz anlamıyoruz pek.. Emekleme yanlısı değiliz, biz almayalım, alana da mani olmayalım durumundayız. Göbek üstü yatışlarımız 5 dakikayı geçmiyor. Ama BabaCan kucağında zıplamayı öğrettiğinden beri dikilip ayaklarının üzerinde zıplama durumuna geçiyor. Aaa unuttum söylemeyi. Bir de ellerimizi tutup alkış yaptırıyor :)

Özgür Anne'nin Mimi: Çocukluğumuz

Özgür Anne’nin mimini okuyunca çok heyecanlandım, çünkü sorular harika.. Şimdi Can uyudu, mim başına oturdum. Seren de mimlemiş, baktı ki benden ses seda yok:)

1.Sizi mimleyen kişiye link veriyorsunuz mutlaka, ki, akışı bozmayalım.
Özgür Anne
Eren Seren ve Diğerleri

(Seren, link verme işini ben de yeni çözdüm, bir ara anlatayım sana da)

2.Çocukluğunuzda anne ve babanızla (ya da aile büyükleriyle) yapmış olduğunuz ve sizi siz yapan şeylere katkısı olan bir olay, bir aktivite, bir eylem… Ve hangi yönünüze katkıda bulunduğu (Tekrarlanabilir olması tercih sebebi..)

Sevgili babam İstanbul’u çok sever. Her fırsatta bizi gezdirirdi küçükken. Hatta İstanbul’da ilk sanat bienali olduğunda, beni elimden tutup götürmüştü –ki sanırım üniversitedeydim.. Hadi bakalım demişti, gidip görelim beraber. Vatan Cadde’sinde bayramlar, vapurla geziler, Eminönü, Kapalı Çarşı, Beyazıt hep gezerdik. Bana anlatırdı camileri kim yapmış, bu tarihi eserin adı ne diye. İşin komiği, bizim ailede hala anlatılır, ufak quizler yapardı sonra. Söyle bakalım bu camiyi kim yaptırmıştı? Say bakalım adaları sırayla..

Hala O’nun kadar iyi bilmiyorum İstanbul’u. Ama adaları sayabiliyorum; Kınalı, Burgaz, Heybeli, Büyük Ada.. :) Bana katkısı? Kültür, farkındalık, çevreye ilgi, baba-kız arası muhteşem zaman daha ne olsun?

Canım annem ise çocukken her şeyle oynamama izin verirdi. Yasaklı, ellenmeyecek, kırılacak bir şey yoktu bizim evde. Yazlıkta kiremit tozlarından pasta yapacağım diye tutturunca kendi mutfak eşyalarını bile verirdi- ki kendi hatırlamaz bile.. Ne mi kattı? Özgürlük, özgünlük, anneme duyduğum sonsuz güveni..

3.Çocukken oynamayı en çok sevdiğiniz oyun ve oyun aparatı.

Şebnem bebekler,lastik, top, küplerden yap boz.. Lastikte nasıl beceriksizdim nasıl.. Bileklerle dizleri yapardım. “Kalçalar” diye bir level vardı, hayatta yapamazdım! Kızlar zımbıdı zımbıdı atlarken ben beklerdim.. Bir de deterjanlı su yapıp tahta mandalların deliklerinden üflerdik, ne güzelmiş…

4.Sokakta oynar mıydınız?

Oynardım seve seve. Hem Bakırköy hem de Bostancı’da otururken. En çok da yakar top oynardık. Gerçi ben hiç bir zaman motor beceri gerektiren oyunlarda iyi olmadım ama niyetim iyiydi:) Yazlığımız olunca, sabahtan akşama kadar sokaktaydık. Çadır kurma, sazlardan uyduruk ev yapma, çekirge yakalayıp konserve kutusuna koymaca, bisiklet, karınca yuvalarına ekmek kırıntısı bırakma, yola hediye paketi süsü verilmiş kutular bırakıp gizlice izleme gibi gayet yaratıcı etkinlikler uyduruyorduk:)

5.Çocukluğunuz ve ilk gençliğinizle ilgili keşke farklı olsaydı dediğiniz bir durum/olay.

İlkokul öğretmenimin beni daha çok sevmesini isterdim. Seçtiği birkaç öğrenci var gibi gelirdi hep. Başladığım org,gitar, perküsyon derslerine devam etseydim keşke. Çok zayıftım, kendimi hiç beğenmezdim, ne gereksizmiş..

6.Çocukluk ve ilk gençlikle ilgili iyi ki böyle olmuş dediğiniz bir olay..

İyi ki kendi ailemin çocuğuymuşum.. İyi ki kendimle barışık bir çocukmuşum. Olay aklıma gelmedi, gelenleri aşağıdaki soruya yazdım..

7.Varsa çocukluk dönemine dair bugünü etkileyen bir olay, anı.

Ablamla bir gün para kazanmaya karar vermiştik. Küçük kartlara numaralar yazmıştık. Evdeki bilumum nesnelerden niyet hazırlamıştık. Ablam Bakırköy’deki evimizin 6. katından beni izleyip, “İnşallah kardeşim bir-iki tane satar da mutlu olur” diye dua ederken, ben “İnşallah hepsini satarım da ablamla paramız olur” diyordum :)Hırslı mıymışım neyim.. Neyse,hepsini satmıştım iki saatte. Sonra hoop eve gelip, yenilerini hazırlamıştık. Onları da bitirince, rakipler türemişti, e bizim pazar da bölündü tabii.. Süper bir anıdır, Can’ın yapmasını da çok isterim.. Satışçı veya pazarlamacı değilim ama azimliyim çalışkanım, peşini bırakmam başladığım işin…

Bir de yazlıktayken duvar gazetesi çıkarmıştım tek başıma. Pano gibi yapıp gidip elektirik direğine asmıştım. Yağmur yağmıştı, çocuklar yırtmıştı ama olsun “mahallenin gazetecisi” ilan etmiştim kendimi. Yaratıcı ve uydurukçuyumdur, biliyorum bir gün kitap da yazacağım.

Geç yazdığım için mimlenmeyen kimse kalmadı ama Dağlar Kızı yazsa ne güzel olur..