Can'ın Güncesi

Beklenen oldu..

2012-01-11T22:52:00.000+02:00

Bugün Can'a ucuzluktan blazer bir ceket aldım. Eve gelince bayılarak giydi. Bir yandan da teyzesi ile saklambaç oynuyor. Ceket yün, terlemesin diye ceketini çıkarması için başladık ikna turlarına. Neyse anneannesi ikna etmişken Can'dan gelen cümle:
"Ceketimi çıkarınca sticker verin"

Offff dedim yani! Demek hislerim doğruymuş.. Yani bu sticker meselesi Can oğlum için başka bir boyuta geçmiş. Çok panik bir durum yok bence hala. Çünkü bunu söylerkenki ses tonu, kelimeleri, sesi, duruşu bir tehdit, rol değişimi, güç savaşı içermiyor.. Yani "sticker vermezseniz çıkarmam" kıvamında değil. Sticker vermeyeceğimi (satır arasında: bununla sitckerlarla bir ilgisi olmadığını, gerek olmadığını) stickerları istiyorsa alabileceğini, ceketi de terlerse çıkarabileceğini söyledim. Stickerları aldı oynadı, 3 dakika sonra da ceketini çıkardı. Ama işte...

Şu yazı beni çok düşündürmüştü, bir daha okuyayım bari ben de:

http://www.damara-cocuk.com/parents

Çocuğunu okula göndermek ve göndermemek..

2012-01-09T20:53:00.002+02:00

Okul dememeye çalıştık bir süre. Sanki okul kelimesinin ağırlığını aman şimdiden yüklemeyelim diye. Ama tabii kaçar mı. Can şimdi haftada 3 kere "okula didiyor". Şimdi öyle zihin karıştıran bir meseleyle meşgulum ki hani "zorunlu seçmeli" ders alıyor gibi insan..

"Okul"un kattığını tartışmak yersiz. Can'ın olgunlaşma ve büyüme süreçlerini seyrederken, özellikle ayrışma mevzusunun sıkıntı olduğu annelerde (!), okula gitmek katı gıdaya geçmek gibi. Koynunuzdan çıkıp size el sallayıp başka bir yere gidiyor. Gitiği yer oyun grubu da olsa, kreş de olsa bu durum değişmiyor.

Benim söylemek istediğim başka bir konu var.

Okul, sınırları ve kuralları olan, belli regülasyonlar çerçevesinde yapılandırılmış bir "kurum". Okul kelimesinin "ekol"den geldiğini bildiğim kadarı ile, aslında bu kadar "kurumsal" olmak zorunda mı okullar emin değilim. Hele şimdi franchise sistemi ile "kurumsal" kimliklerini geliştirmeye çalışan okulların veya "butik" denen tek şubeli özel okulların bu kurum kurum halleri beni çok daraltıyor. Kapıdan karşılayan halkla ilişkiler görevlisi 20 yaşındaki bayanla başlayan kurumsal bıdı bıdılar "profesyonel" görünümden çok daha fazlasını hedefliyor. Okul öncesi eğitim kurumlarında kurumsallaşma bu kadar "görünür" olmasa da okul işte... Gene saptırdım konuyu, dönüyorum..

Okul öncesi eğitim sistemlerinde çocuklara iç motivasyon vermek zor, zahmetli ve yaş olarak belki de henüz çok imkanlı olmadığında dış motivasyon araçları bol bol kullanılıyor. Stickerlar, ellere çizilen resimler, akşama annene gösterler vs. vs.. Şimdi davranış kazandırma veya değiştirme döneminde eşlik eden davranışçı sistemlere karşı olmasam da yaklaşık bir aydır bir şey gözlüyorum ki, okul idaresi ile yollarım yakında kesişecek galiba.

Can evde ota b..a yıldız vermeye başladı: "Baba popomu çok güzel yıkadın, sana yıldız atacağım". "Anne ne güzel yaptın, elini ver gülen yüz çizeyim". Önce bir garip geldi ama çok takılmadım. Sonra ellerindeki yıldızları anlatmaya başladı: "Okulda ağlamadım, yıldız aldım", "Yemeğimi bitirdim, etiket aldım". Şimdi okul açısından bakılınca neden rahatsız ettiğini anlamak belki mümkün değil. Ama "ağlamıyor" veya "yemeğini bitirdi" diye yıldız vermek bence hedeflendiğinin tam tersine; istenen davranışa değil, İSTENMEYEN davranışa vurgu yapıyor. Çünkü aslında yemeğini yedi diye verilen yıldızın öbür yakasında "yemeğini yemezsen yıldız alamazsın" yok mu?

Sonra buradan zihnim, okullara, öğretmenlere, disiplin uygulamalarına takılıyor. Dünyayı değiştiremeyeceğime göre, Can da okula gideceğine göre daha ben bu konuyu çok yazarım....

21. hafta ve Can büyürken...

2012-01-06T10:55:00.000+02:00

Karnımın üzerinde yükselen minik tepecikler var :) Gündüz ve akşamın ilk saatleri oldukça yoğun geçtiği için ancak gece vakti yükseliyor tepecikler. Bir sağdan bir soldan minik ittirmeler, sonra artık hıçkırık olduğunu bildiğim ritmik hareketler :) Şu dünyada erkeklerin kaçırdığı en büyük şey bence anne olmak değil, içinde kıpırdanan bir şeylerin olması ve senin bunu zerre garipsememen, garipsemek ne kelime, her olduğunda mutluluktan uçuvermen...

İkinci hamilelik nasıl olacak diye merak ediyordum hep. İlkine göre en büyük farkı tabii dinlenme yeri ve zamanı bulamamak. 2.5 yaşındaki bir oğlan çocuğu ile günlük hayat öyle hareketli ki bizden 4-5 saat daha fazla uyuyup bizim 5 katı enerjimiz nasıl oluyor insan hayrete düşüyor. Dinlenmek için erken yatıyorum, zaten "film izlemek" benm için artık uykuya geçiş nesnesi oldu :)) Kitap okumak bile enerji istiyor..

Hareketli olmaya son bir yıldır alıştım iyice. Can ilk yürüme denemelerine başlayınca bir de mama sandalyesinden inme çabaları eklenince anlamıştım artık hayatın ritminin bir süre böyle gideceğini:) O yüzden evet yoruluyorum, evet çok hareketli, evet çok koşturuyoruz... Hep aklımdan şu geçiyor: hasta olup da yatacağına, sağlıklı olsun koştursun...

Hareketlilik bir yana ama bu ara Can'ın büyüme alametleri çok çeşitlendi. Tam anlamıyla "bir gecede" banyo korkusu başladı. Önce çekinmek gibi başlayan haller yerini suyu açtığımızı duyduğunda hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Düşündük durduk, zorladığımız, gözüne sabun kaçan, suyun sıcak geldiği, üşüdüğü an oldu mu diye.. Hayır,yok... Yani çocuğu travmatize ettiğimiz bir hal yok. "Gözüme su gelmesin" ağlamalarına 100 çeşit çözüm arayışından sonra (bisiklet bareti, deniz gözlüğü, fanila, duş başlığı yerine maşrapa) bunun gelişimsel bir süreç olduğuna karar verdik. Çünkü öyle bir korku ki, Can hiç birşeyden böyle korkmadı bebekliğinden beri. Ciddi ciddi "korkma". Geçen gün sonra biraz okuyunca, bu yaşlardaki belirli korkuların gayet evrimsel olduğunu, sudan korkmanın, yeni yiyecekleri denemek istememenin ve karanlıktan çekinmenin atalardan miras kaldığını okudum. Hatta şuna benzer bir cümle de var: yeni yiyecekleri büyük bir hevesle deneyen çocukların genleri muhtemelen bize ulaşamadı :))

Mesela geçen gece uykusundan ağlayarak uyandı. Ama ne ağlamak... Daha doğrusu bağırarak. Rüyasında zürafaları gördüğünü, onları istemediğini anlattı. Sonra birden babaya dönüp "Baba biraz ışık aç" dedi. Ne ilginç değil mi, karanlıkla hiç bağlantısı olmayan bir durum ama kendini güvende hissetmenin bir yolu belli ki. O gecenin sabahında odasına girmek istemedi, gece babasının odasında uyumak istedi. Kriz uzamasın diye yumuşakça yatağında yatmasını sağladık. Ama uykuya daha zor geçiyor, daha sık uyanıyor ve uyanınca yanında dursak da odadan çıktığımızda tekrar çağırıyor. "Bebek gibi" aynı. Yani regresif bir durum.

İki numaramız da iyi. Adı belli artık: Ege. Ege Denizi gibi olsun, İzmir'in, Urla'nın, Sezen Aksu'nun bende hatırlattığı mis duygular gibi olsun diye.. Can ve Ege :))

Göbek meydanda. 21 hafta bitti. Toplamda 4 kilo aldım. Eve nutella girince mertlik bozuldu! Haftaya ayrıntılı ultrason var. Bodyler aldım, uyku tulumları aldım, çorap aldım :) İlk bodyi büyük almışım, BabaCan "sen unutmuşsun nasıl olacağını" dedi :))

İşte bööyleee....
Can'dan bir söyleyişle bitireyim: "Annecim gel yumuş yumuş duralım" (sarılalım, koklaşalım, öpelim, dip dibe duralım vb. :)))

Bu yıl da "yeni yılda yapılacaklar" listesi yapacağım..

2011-12-13T22:08:00.003+02:00

Bu listeleri herrrr yıl yaparım.
Senenin sonuna doğru listeden en fazla 2 madde yaptığımı bildiğim için de listeme bakmaya utanırım.

Hani yazdığın kitabını bitirecektin? Hani daha çok kitap okuyup yogaya dansa dönecektin? diye köşeye sıkıştıran bu liste, gazetelerin resmettiği "yaşlı 2011" gibi gıcık olur bana. Ben de ona. Olmuyor kardeşim işte. Zaten o listelerin amacı özünde içine yazdıklarını yapmak değil bence. Ne yapmak istediğinin üzerinden geçmek, hayal etmek, sıralamak.

Can mesela böyle bir liste yapsa? :))))

"Daha çok tırmanacağım, daha çok konuşacağım, daha çok komik şeyler söyleyeceğim, bazen çok ağlayacağım bazen çok güleceğim.

Ben bu sene Can'ın listesini aynen alırım. Yeni listeye gerek yok. 2.5 yaş çocuğunun listesi hepimize yeter...

Çocuğun gözünden

2011-12-05T22:10:00.001+02:00

Evde 2.5 yaşında bir çocuk olması çok güzel birşey :) Bakış açısı, gördüğü, yorumladığı herşey öyle direkt, öyle sade ve gerçekçi ki, numara yok, dolambaç yok..

Sadece Can'ı dinleyerek bir gün geçirince insan hayretle doluyor. Hele bu ara her gün 3-5 bomba patlatıyor. Mesela demin içeride yüksek bir yere çıkmış sesleniyor salona: "Baba ama ben burdan nasıl ineceğim?" :))) Ya da arabada giderken sessizlik olup da ne yaptığını sorunca: "Burnuma çubuk kraker sokuyorum anne" gibi gibi...

Dün gece yarısı uyanmış, gözler kapalı çağırdı gittim. Yatağın içine oturmuş uyuyor :), "Oğlum yat hadi, bak daha karanlık", Can: "Yatmıycam anne!" (ama uyuyor bir yandan oturur pozisyonda :) ).

"Ben öyle dedim, öyle yap anne", "Çok yaşa anne", "Annem güzel, annemi çok seviyorum", "Babam nerede, babamı çok özledim anne".....

Geçen hafta da dedesine tutturdu beni camiye götür diye.. Neyse dedesi kırmadı, gittiler camiye. Dönüşte şuna karar vermiş: "Anne sonra da minareye çıkıcam!" Anne: "Canım, minareye hocalar çıkar" (Ne bozuyorsam?) "Can: O zaman hoca olcam anne!"

Bir de "sadece" var. "Ama" ve her türlü olumsuz fiilin yumuşamış hali :) "Sadece pilav ver anne", "Sadece göbeğimi yıka anne", "Sadece bakıcam anne", "Sadece don giycem anne"....

Haftada 3 gün oyun grubu devam ediyor. Kapıdan anne-oğul parolamızı söylüyoruz, uğurluyor beni, sınıfına çıkıyor. Öğlen alıyoruz, evde yemek, öğlen uykusu, oyun.. Büyüyooorr...

Bu arada ikinci mucizem de bir oğlan :)) Çok büyük heyecanla tekmeleri için gün sayıyorum, isim düşünüyoruz, şimdiden özlüyorum bile :)

14. hafta ve kreşin ettikleri (2)

2011-11-16T22:03:00.001+02:00

14 hafta bitti :) Bugün tam 14 hafta bitti.
Ne kadar çabuk geçiyor, hamileliğimin tadını çıkarayım dediğim anlar üst üste eklenip 14 haftayı bulmuş. Can'a haberi verdiğimizden beri kendisinin doğum albümüne günde 2 posta bakıp, "Annemin karnında bebek var" diyor. Bugün albümü kucağına almış sallayıp dandiiiniiii dandiniiii diye ninni söylüyordu :))

Karnım nasıl belli oluyor anlatamam! Bu halim ilk hamilelikte 5.5 ay civarıydı. Resmen ikinci hamilelikte vücut hatırlayıp ooo diyor ben bunu biliyorum, hemen yer açayım :) Sanırım hamile kreasyonu bu sefer daha zengin olacak :)

Pıt pıtları bekliyorum sabırsızlıkla, arada sanki hissediyorum ama emin de olamıyorum. Merak edenlere; cinsiyet henüz belli değil. Doktorumuz göremediğini ama sanki erkek gibi olduğunu söyledi. Bilmiyoruuuzzzzz :) İki oğlan evde bayağı hareketli zamanlar geçireceğimizi gösterir bence :)))

Kreş yazısının ikinci bölümü ile devam da edelim.

Biz şu anda haftada 3 gün, 2 saatlik oyun grubuna gidiyoruz. Kurumu seçerken, büyük okullardan değil, benim tabirimle "mahalle yuvalarından" yanaydı oyumuz. Kısa bir araştırma yaptım. Kafamda 3 okula indirdim seçenkleri. Son anda birinin 36 aydan itibaren olduğunu öğrenince o zaten elendi. İki seçenekten birisini elemek çok kolay oldu :) Yuva sahibesi hemen sabah 9 akşam 18 başlatın bence deyince kaçarak uzaklaştık!!

Geri kalan seçeneğimizi ise neden sevdik diye anlatayım kriterleri de yazmış olurum:
1.Oryantasyon süresi 4 hafta idi. Zorlamadılar, sıkmadılar, artan sürelerde Can'ı okulda ağırladılar.
Hala ben bırakırken ayrılmakta zorlanınca sınıfa rahatlıkla davet edip, ayrılmak için hazır oluşunu bekliyorlar.
2.Can'ı kısa sürede tanıdılar. Bir haftanın sonunda Can hakında gözlemlerini rahatlıkla paylaşır oldular.
3.Beni dinlediler. Hadi artık bahçeden gidin diye kasmadılar. Siz Can'la birlikte ne zaman rahat hissederseniz dediler..

Yok mu içimize sinmeyenler? Var tabiii... Ama terazi kefelerine konunca baş edebiliyoruz.
Peki Can nasıl alıştı?

İlk hafta ben hep yanındaydım. Kol mesafesinden ayırmadı. Ama sınıfta keyifliydi.
İkinci hafta ben getir-götür yaptım, nunnusu ile kaldı (bakıcımız).
Üçüncü hafta zordu, benden de nunnudan ayrılmakta zorlandı, sanki başa döner gibi olduk.
Dördüncü hafta sadece sınıfına kadar eşlik ettikten sonra 2 saat öğretmenleri ve arkadaşları ile kalabilmeye başladı.

Şimdi; nunnusu veya ben bırakıyoruz, nunnu götürmüşse bahçede bekliyor, ben işlerimi hallediyorum. 12'de gidip alıyorum. Arada mutlaka başkalarının (babaanne, dede, Fatih Ağabey, baba) götürmesine de özen gösteriyorum.

Bugün ben götürdüm mesela. Girişte biraz kalmamı istedi. Sınıfına çıktım, 5 dakika yanında oturdum. "Sen ne zaman hazır hissedersen o zaman gideceğim" dedim. Bir 5 dakika sonra, gitmek üzere olduğumu gelip alacağımı söyledim. Yanağımdan öpüp uğurladı :)

Sonraki postta kreşin bize olan katkılarından da bahsedeceğim :)

Çocuğu topluma emanet etmek, Türkiye'de?

2011-11-03T10:15:00.001+02:00

Ben Can'ı, babasına, anneannesine, dedesine, babaannesine, dedesine, teyzesine, bakıcısına, yengesi ve amcasına, okulda Sema Öğretmenine içim rahat emanet ediyorum.

Kısa bir süre sonra servis şöföründen, çeşit çeşit öğretmene, bilmemne kursunun hocasından, arkadaşlarına, ve en sonunda bu topluma emanet edeceğim.

Son haberden sonra aklınız alıyor mu o 26 adamdan birinin veya 26 adam gibi bir milyon 26 adamdan birinin kendi çocuğunuzun da yanından geçmiş olabileceği gerçeğini?

Haberi okurken insanın tahayyül sınırlarını aşan bir "hikaye" okur gibi oluyor insan. Yuh der TVde görse bu kadar da olmaz.

Her toplumda, insanın olduğu her yerde başka başka insanlar tabii ki var. "Kötü insan" diye bir şey var. Ama artıyor sanki, ahlak ve toplumsal şefkat azalıyor sanki. Tecavüz bir şiddet suçu. Nasıl bir şiddete sürükleniyoruz.

Babam der ki eskiden ayda yılda bir cinayet haberi olur aylarca aynı haber konuşulurdu. Şimdi?

Topluma çocuk emanet etmek ne zormuş...

Şu kreşin ettikleri (1)

2011-10-31T11:27:00.002+02:00

Can'ı 36 ayı dolmadan ne oyun grubuna ne de yuvaya yollamak gibi bir niyetim yoktu. Geçen sene haftada 1 gün 1 saat bir oyun grubuna gidiyorduk. Bu sene de benzer birşey düşünüyordum. Taa ki iki numeronun haberini alıncaya kadar..

2 numero mayıs ayında gelecek inşallah. Can da tam 3 olacak o dönemde. Böyle düşününce ya bu sene hiç göndermeyecektik evde olacaktık seneye eylüle kadar, ya da başlayacaktık. Düşündük taşındık, hesap kitap yaptık, okul gezdik. Dedik ki tamam deneyebiliriz.

Okulumuzu bulduk, içimize sindi. Sonraki postta anlatacağım +ları ve - leri ile beraber. Mükemmel okul diye birşey yok. Bence zaten hayat mükemmel değil. Esas amaç hayatın o eksikliği ve namükemmliği içinde huzur içinde durabilmek. Sallanmak, devrilmemek, devrilmek, tekrar kalkmak, kalktığına sevinirken yine devrilmek, tam o noktada durumla dalga geçebilmek..

Neyse, Can şimdi "okulda". Biz okul demedik o dedi. Haftada 3 gün 2 saat kalıyor. Nelere şaşırdık biliyor musunuz? Kreşe başladığından beri şunları yapıyor: (ama bunların hiçbiri spesifik olarak kreşte yaşadıkları değil. Gelişim öyle bir şey ki siz bir yerinden tutunca o alıp yürüyor). Bir sürü şarkı söylüyor, donunu, pijamasını, terlik ve ayakkabılarını kendi giyiyor, iki ayak üstünde süper zıplıyor, hayvanlarını konuşturuyor, kelime hazinesi gelişti, dün yolda bayrak gördü : "Aaa anne bak ben bundan yaptım okulda" dedi. Yaşantılarını eve de taşıyor.

Bir sonraki postta yuva seçim ve bizim yaşadıklarımızı da anlatacağım. Bu arada şunlar dökülüyor ağzından:
"Baba dikkat et eline, çok sıcak"
"Annemi sevdim, öptüm, annem güzel" :)))
"Ayıcık bak bunları ben yaptım, aferin Can'a"

Van depremi, yardımseverlik, benden sonra kalacak olanlar..

2011-10-25T12:55:00.002+03:00

Bu sabah Can'dan erken uyandım. Sabah 6'da kalkıp yanımıza gelmiş, misler gibi uyuyordu. bir eli benim yanağımda, bir eli babanın elinde... Sonra pencereden daha aydınlanmamış havaya baktım. Pazar günü saatler alınacak, hava erken kararacak amaaaan yine kış geldi diye düşündüm. Öyle 17 civarı hava kararınca erkenden, gün bitmiş, zaman dolmuş hali geliyor..

Sonra tabii kendi başına gelmeyen her travmanın ardından "benimki de dert mi?" diye düşünme halleri. Oradan evlat acısının asla empati kurulamayacak, o sızının ömür boyu geçmeyecek olduğunu düşünme. Tahmin etme diyemiyorum.. tahmin bile edilmeyecek bir kesit. Hayatının dikey olarak kesilmesi, o kesitin de ne bir daha dolması, ne tamir olması, ne de unutulması... Elinden sabır dilemekten, kendini şanslı saymaktan ve de suçlu hissetmekten başka birşey gelmemesi.

Sonra da ben de bir gün öleceğim gerçeğine gelmen tekrar.. Ardından saat 6 buçuk olmuşken ben yoksam hayatta oğluma ne kalsa ona yeter diye düşünmeler... Hangi değerleri versem huzurla yürür, hangi şekilde sarmalasam mutlu olur diye korkmalar..

Depremde hepimiz "yardım" ettik kendimizce.. Para, giysi, yiyecek, dua hepsi.. Çünkü insan olmak ilk olarak karşısındakinin acısını anlayabilmeden geçiyor. Orada canı acıyan biri varken senin kendi huzurundan şüphe etmenden geçiyor. Altında biraz da "hayatta kalmanın getirdiği suçluluk" duygusunun yattığı malum... Ama işte ben en çok bunu isterim Can için. "Yardım" istemeyi ve "yardım" etmeyi bilsin. Merhamet ve şefkatin çok önemli iki değer olduğunu düşünüyorum. Çünkü işte bu iki değer seni trafikte adamın üstüne yürümekten, paranın hayatının efendisi olmasından, insan ilişkilerini iyi tutmana kadar herşeyin manivelası..

Bizim evimizde 10 liranın 5 lirası ihtiyacı olana gider, fitre zekat atlanmaz, kimin neye ihtiyacı var bilinir, yemek dağıtılırdı. Belki de bu yüzden ben ne gördüysem onu aktaracağım Can'a ve iki numeroya.. O manivela kıymetli, kaybetmemek lazım..

10 hafta 2 gün

2011-10-21T11:54:00.003+03:00

Şu hafta işi henüz hamile olmayanlar için şifre gibidir herhalde. Ama ben mesela daha çok hep üste yuvarlıyorum. Bana sorsan 10 hafta 2 gün değil, bayağı 11 haftalık hamileyim, hatta ilk trimesterin bitmesine 1 haftacık kaldı :)

Tahlilleri yaptırdık. Bu sefer TSH istenenin biraz üstünde olunca ilaca başladık. T3 ve T4 değerlerimize de bakılacak.. Bakalım 4 haftada bir kan vereceğimden sürekli "amanın damarlarınız ne kadar ince" "siz de kelebekle alıverin o zaman" sohbetleri artacak demek ki...

Tipik hamilelik halleri 2 numeroda da sürüyor. Tekmelesin, ittirsin istiyorum :)) En ufak bir gaz sancısını "amanın!" diye sevinçle karşılıyorum, çok komik :)

Şimdilik 1 kilo aldım. Bulantı bıdı bıdı yok. İyiyim, iyiyiz :))

Şu kreş işini etraflıca yazamayınca araya 2 numero yazıları sokuşturuyorum ama artık hafta sonu yazarım sanırım.. :)

Bu nasıl bir pazardır?

2011-10-16T23:19:00.000+03:00

Nasııııııl yoruuulduukkk size anlatamam!
Caniko 3 gündür ufak ufak hastalık sinyalleri veriyordu, dün tavan yaptı, bugün daha iyiydi.. Amaaaaaa mızık, ağlak, yemeyen, uyumayan (yiyemeyen-uyuyamayan), oyun oynayamayan, sık sık az az kaka yapan bir kuzucuktu :((

Şimdi misler gibi uyuyor, keyfi de iyi..
Ama 28 aydır bu kadar yorulduğumu hatırlamıyorum. Anneanneden gelen iki sütlacı gövdeye indirdim gerçi arada :) Baba desteğine rağmen bayıldık..

Bir de stres olup yorulunca iki numero için de üzülüyorum. Şimdiden iki çocuklu anne oldum galiba :)) Birinden alıp öbürüne veriyormuşsun/veremiyormuşsun gibi bir his..

3 günlük aradan sonra yarın sabah oyun grubumuza gidiyoruz. Can herşey için evde "Semaörtmen öğretti"deyip duruyor. Hayır ben hamilelikten beri şarkı söylerim, iki satır öğrenmedi, şu anda 5 farklı şarkı mırıldanıyor.

Geçen gün evde "heyyooo heeeeyyooooo" diye bir şarkı söylüyordu. Çözemedik ne olduğunu. Meğerse "hello" diye bir şarkı öğrenmişler :)))

Bir de bu ara yakaladığı ile "kutu kutu pense" oynuyor. Arkasını dönme kısmının repliği değişik: "Aaaaa hiç bir şey yok!"

Bu kış..

2011-10-15T12:35:00.001+03:00

Bugün Can'ın hamileliğinden kalan bir elbisemi giydim :)
Ne güzel bir his..
O zaman daha bir çocukmuşum gibi hissettim nedense.. şimdi neredeyse 2.5 yaşına gelmiş bir oğlum var, bir de üzüm tanesi var :))
......
Dün gece Can'la evde kendiliğinden gelişen "hızlı yap anne - yavaş yap anne" oyunu oynuyorduk. Bir süre sonra enerji patladı ve Can sürekli "hızlı anne" " yavaş anne" diyerek cozuttu :) En sonunda şöyle diyordu; "çok hızlı anne".. "Çok hızlı anne" aşamasından sonra ne gelecek diye beklerken cümle geldi:
"Biraz daha çok hızlı anne!" :))

Dünyanın en güzel doğumgünü şarkısı: "İyi ki doğdun anne"..

2011-10-12T18:33:00.001+03:00

İkinci gebelik halleri :))

2011-10-10T22:21:00.001+03:00

Herkese iyi dilekleri için bir kez daha teşekkür ederim. "Maşallah"larınız çok kıymetli, darısı isteyen herkesin başına :) ... gibi geleneksel bir girişin ardından gebelik hallerini anlatacağım biraz. Çünkü bence çocuğu olan her kadın hayatında en az bir kez daha "bebek sahibi" olmayı aklından geçirir. İdeal yaşı düşünür, kendini, bedenini, eşini düşünür... Zorlukları devrilir zihnine, sonra emzirme, sonra geceler, gündüzler... Bakalım beraber göreceğiz :))

Öncelikle ikinci gebelikte ööle ayağımı uzatayım, elime alayım kitabımı, kocam da kafeinsiz kahvemi getirsin durumu yok :) Kendiniz dahil hamile olduğunuzu unutuyorsunuz. Bu sefer daha bir yaşam olayı gibi projeden çok. Çünkü zaman yok, enerji yok, gündemde 2 yaş 5 aylık biri daha var :))

Ağrı-sızılar var. Rahim ve karın kaslarının gevşekliğinden dolayı -bugün dr daha ayrıntılı anlattı aslında ama özetle bu nedenden- ağrılar daha belirgin.

Geçen sefer "ay hadi karnım çıksın artık" diye belimi geriye atıp yürürken, şimdi beni gören insanların zihninde "hamile mi acaba?" sorusu gelecek kadar çıktı bile göbek. Artık bu doğumdan sonra eski halime ne zaman dönerim, bilinmez:))

Garip bir suçluluk duygusu var. Öyle günlük tutayım, 3 ceviz yiyeyim, süt içeyim de pek yok... Bu da suçluluk duymanıza sebep oluyor...

Ama işte çok güzel yine :) Mucizeye bir kez daha tanık olmanın ayrıcalığı var. Biraz rahatlık var :)
"İki çocuklu anne" olmak üzere annenin hafiften tırstığı anlar da var... :))

8 hafta 5 gün :)

2011-10-10T14:49:00.001+03:00

Çok mutluyum :)
İçimde yine kalbi 180 atan 8 hafta 5 günlük bir mucize var :)
Dualarım, bu yolculuğumuzun ve sonrasının da sağlık dolu geçmesi üzerine sadece :)

Akşama uzun yazacağım :)

Git başımızdan teribıl tu!

2011-10-09T22:49:00.000+03:00

Bu teribil tu oğlumla arama giriyor, şikayetçiyim kendisinden! Bir git, çocuğumu bana bırak demek istiyorum.. :)
Şimdi aşağıda yazacağım örneklerden gün içinde abartmıyorum 6 tane falan oluyor. Birinde sabretmeyi, diğerinde dikkat dağıtmayı, öbüründe susmayı, berisinde babaya havale etmeyi deniyorsun. Ama akşam geç saatte veya uykusuzken gelen saldırılar karşısında süngün düşüyor.

Misal bir diyalog:

A: Can cıbıl gezme, donunu ve pijamanı giy lütfen!
C:Yoook anne cıbıl gez cıbıl uyu..
A:Peki 5 dakika bekleyelim...
(Bu bazen işe yarıyor, 30 sn saniye sonra geliyor anne giydir diye. Çekişmeyince zevki kalmıyor diyor herhalde :) )
A: Can kırmızı mı yeşili mi giyeceksin?
C: Bunu giydir
A:??!!!??? (Gösterdiği şey halı, kumanda, perde vs olabiliyor)
A: O olmaz annecim hangisini giyeceksin?
C:Bunu (neyse kırmızıyı seçti)
A: Hadi gel giyelim (Tek ayağı tam geçirmişkeennn)
C: Yok, yeşili giydir..
A:Peki annecim gel yeşili giyelim..
C:Yookk odadan sarıyı getir...
A: (Allahım ya sabıırrr)
C:Bunu giy.. (yine kırmızı)

Bazen sonsuza kadar sürecek gibi geliyor..

Şimdi böyle anlatınca ters bir durum yok. Yani öyle uzayan bir giyinme seremonisi alt tarafı diyor insan. Ama neyi fark ettim biliyor musunuz? Çocukların zamanları öyle geeenniiişşşş ki.. Ona ne birazdan yatılacağından. Ya da niye 6 kez giyip çıkarmayayım donumu? Zaman mı dar? Zaman dar? Dar ne?

Yetişkinler çocukların "çocukluk" hallerine dayanamıyorlar bazen..
(Bu yazıyı Can uyuduktan 2 saat sonra yazdım. 2 saat önce yazsam ne yazardım emin değilim :)) )

Bol bol post :)

2011-10-06T18:16:00.000+03:00

Dün iyi ki yazmışım, sanırım bu yazma işi balık tutmak gibi.
Biraz beklemen gerekiyor öyle sabırsızsan olmuyor.İlk balığı tutunca sanki tüm gün beklemeye devam edebilirmişsin gibi geliyor..İlk yazıyı yazınca da ne çok yazarım daha diyorsun :)

Sırada yuva girişimlerimiz var anlatmak istediğim.
Hem anne hem de uzman gözüyle bu ayrışmayı yorumlamak istiyorum.
Can yarın ikinci haftasını tamamlıyor. Evin içinde bir "semaörtmen" fırtınası esiyor :))

Bir de haberim var verilecek ama onun için pazartesi akşamını bekliyorum :))
Can'ı yedirip, yıkayıp uyutayım, halim olursa yuva maceramızı yazacağım akşam..

Bir nokta..

2011-10-05T22:03:00.002+03:00

Bloggerın eski formunda bir sorun var, yazılarımı yayınlayamadım. Yeni ara yüze girdip oradan yayınladım.Ama paragraflarımı yemiş.. çaresini bilen?

Ya koruyamayacakların?

2011-10-05T22:00:00.001+03:00

Öncelikle: Erkİpek, sadık okurum:) : yazıyı yazdım ancak sonra sildim, anlatırım bir ara neden sildiğimi, o yüzden göremedin yazıyı, gel sen bunu oku :)En bebekken sarılıktan koruyarak başladık bol emzirerek.Hatta öncesinde kafeine, alkole, strese hoşçakal deyip senin rahmindeyken korumaya başlıyorsun.Büyürken, kazalardan, hastalıklardan, düşmesinden, aç kalmasından koruyorsun.Sonra bir an geliyor bunların büyüdükçe ne de fasa fiso olduğunu görmeye başlıyorsun.. Yani fasa fiso demeyelim ama daha ne büyük hacimli zararlar gelebileceğinden haberin olmuyor...Mesela, insanların haşin yorumlarını duyacak daha..Cesaretini kıracak saçma insanlar konuşacak yanında..Yaratıcılığına darbe indirecek "bu hiç buluta benzememiş ama" lar duyacak..O oyuncağını paylaşırken diğerinin neden vermediğini görecek..Notlarını karşılaştıran öğrenci arkadaşları, "bak isteyince oluyormuş" diyen öğretmenleri olacak..Kötü tablo ama olacak işte..En basidinden "okul" a gidince bir sürü "kalıp" görecek bireysel farklılıkların muhteşem bir şekilde eritildikten sonra döküldüğü kalıplar..Karamsarlıktan yazmadım bu yazıyı.Sadece bunlarla karşılaştığında Can'ı nasıl yetiştirmiş olursam minumum hasarla atlatır? ve var olan hasardan da nasıl bir şey öğrenir diye düşündüm..Kendini sevebilmesi, kendini yetkin görebilmesi, saygı duyması, başkalarının fikirleri dinlemesi ama kendi fikrini daha çok dinlemesi, "niye?" diye sorabilmesi yeter mi acaba?

Çocuğun 2 yaşındayken kendine soracağın 10 soru

2011-08-29T23:38:00.002+03:00

1.Şu an uyardığın şey gerçekten uyarmaya değer mi? (Yani uyarmasan sonucu çok farklı olacak mı?)

2.Peki şu an kızdığın şey kimin sorunu? (O'nun güvenliği tehlikede mi? yoksa sen mi duruma "gıcık" oluyorsun)

3.Öfkeni nasıl belli ediyorsun? "Anne kızdı" derken kuzucuk bunu nereden anlıyor? (Unutma ki O da aynı şekilde gösterecek öfkesini)

4.Kızdığında ardını açıklıyor musun? (Kızmak tamam da, duygunun ardında yatan durumu da biliyor mu kuzu?)

5."Hangi kreşe vereceğim?" sorusundan iki çıt önce, "Çocuğumun bağımsızlık becerilerini desteklemek ve O'nun bir kurumsal yaklaşımın içinde huzurla bulunması için elimden gelenin en iyisini yaptım mı?" diye sordun mu?

6.Günde kaç kere "yapma, düşersin annecim, yavaş yürü, ağlama, bağırma" dediğinin farkında mısın?

7.Seni zıbıtırken de görüyor mu 2 yaşındaki oğlun/kızın? Yoksa fazla anne anne misin?

8.Baba ile sarılıp öpüşüyor musunuz? :)

9."iyi çocuk" olsun diye "kötü" özelliklerini görmezden geliyor musun? Ya da bastırıyor musun? Ya da kabul edemediğinde ne yapıyorsun?

10.Kendini her halinle, öfkenle, sinirinle, hüznünle, paniğinle, saçmalıklarınla, hatalarınla kabul edebiliyor musun? En önemlisi de bu!!

Sorular kişiye -kendime- özel hazırlanmıştır, feyz almayınız, takılmayınız :)))

Bağlaaaadııımmmm bağladıımmmm!

2011-08-27T14:50:00.002+03:00

*Uçakta Can heyecanla anonsu beklemektedir. Çünkü anons gelince uçak kalkar. Anons başlar anlatmaya. Çıkışlar, inişler, can yeleği bıdı bıdı.. En sonunda; "kemerlerinizi bağlayın" türünden bir cümle gelir. Can dayanamaz, kemerini gösterip yüksek sesle haykırır: "Bağlaaaaadımmmmm, bağladıııımmmm!"

*Baba tekrarladığı cümlenin ardından gayri ihtiyari sorar: "Kime diyorum ben?, aloo?" Can cevap verir: "Can'aaaaaa".

Yargılar, kalıplar, beklentiler.

2011-08-15T11:32:00.000+03:00

Çok afilli 3 kelime.
Bu afilli 3 kelime çocuk yetiştirirken sizin canınıza okuyor.
Birinden kaçsan öbürüne tutuluyorsun.
Bazen hani bir kırmızı ışığa takılırsın, sonra hepsine takılırsın, onun gibi üçüne de bodoslama dalıyorsun.

Benim işim "çocuk" olunca bir de bu 3 kelimeye vicdan azabı, doğrusunu bilip yapamama, yanlışını bile bile yapınca acaip b.ktan hissetme de katılıyor. Valla çok açık olayım, benim bu işin içinde olmamdan edindiğim faydayı seve seve geri verip yerine içgüdülerimi alabilirim. Çünkü içgüdü sağırlığı kötü bir şey. Sağır gibisin duyamıyorsun içinden gelenleri.

Her zaman meslekle ilgili değil aslında kalıplar.
Mesela "çiş eğitimi yazın verilir" kalıbının içine sıkıştırmayı düşündüğün bir pipi olabiliyor.
"Benim çocuğum hiç yemek seçmez, her şeyi yer, üstelik kendi yer" gibi bir beklenti/yargı/şema seni zıbıtmaya teşvik ediyor.

Şu anneliğin 26 ayında öğrendiğim en net şey şu ki; çocuğunu olduğu gibi kabul etmek ve geçtiği dönemlerde o halinin elinden tutmak en zor kısmı. Galiba zaten "kabul" etmek zor bir şey. Çocuk olunca bunun masterını yapıyorsun :)) Bloğun eski okuyucuları bilir, dön dolaş bu kabul mevzusuna geri dönüyorum...

Geçenlerde Can'a babaCan dedi ki, "Aaa Can süper, karpuzların hepsini yemişsin" Can: "Maşallah!". Ben burdan kurdum kurdum. Amanın nelere feedback verdiğimize dikkat etmek lazım. Sonra dedim ki, ya bu da naturel değil ki... Yani öyle textbook anne çok gıcık olabilir bence. Daha doğrusu doğal olmayabilir.

Mesela bazı anlar oluyor. "Anne" olduğumu unutup, daha doğrusu anne kimliğimi önde tutmayıp, Can'la olduğum zamanlar. O zaman gözlerindeki ışıltı resmen başkalaşıyor. Eğlenmek değil tam mesele.. İşte öyle yargılarından arınıp bırakabildiğin anlar..
Ne güzel tüm hamilelik yoga yapmıştım. Esas şimdi lazım bence..

Hani annelik ve zor konulara başlamıştık ya, bence öfkeli hissetmek eğer bir numarayı alırsa, ikinci kabul edebilmeyi, üçüncüsü ne zaman esneyeceğini bilebilmeyi alır..

Daha çok ve sık yazmak istiyorum eskisi gibi..

Gölgesini öpen çocuk...

2011-07-31T21:55:00.004+03:00

Can 26 ayını bitirdi. Gölgesini öpen bir çocuk oldu :) Dün tatilin son gününde "Anne bak Can'ın gölgesi, benim gölge!" dedi, eğildi, şap diye öptü gölgesini! Komik haller vesselam..

2 yaşı devirince bir haller oldu. Her gün yeni bir macera yeni bir hikaye ile karşımızda. Ama açık olalım zor da bir dönem. Teribıl tu deyip geçemediğin haller oluyor. İkna mı etsem, kestirip atsam mı, ben anneyim başka açıklaması yok mu desem karışıyor insan..

Yemeklerde daha seçici, uykuya daha az hevesli oldu.. "Büyüyor" hepsinin paydası aslında.. "Anne karnabahar sen ye, Can makarna ye" :) dediğinde hımmm deyip kalıyoruz... Bu hımm deyip kalma halleri gırla gidiyor.

Çok komik, anlatmasam olmaz. Öğlen uykusuna yatarken süt istedi geçen gün. Kendimce "gece" kavramını anlatacağım ya, "Tatlım süt akşam olunca hani pijamaları giyince dedim". Tabii ki tahmin ettiğiniz gibi odasına koşup, çekmeceden pj leri alıp, "Anne picaca giydir, bindindi (biberon) yıka, süt koy, Can'a ver! dedi... Ne diyiim?

Kış çok yoğundu, ilkbahar da.. Kendimle ilgili hallerden bloğu açıp da iki satır yazasım yoktu. Yazsam da kendimi anlatacaktım.. Aslında hala öyle galiba :) Mesela şunlar hakkında yazmak istiyorum: ikinci çocuk hayalleri, annenin çocuk kalma hakkını kullanması, yetişkinlik süreçlerindeki takılmaların anneliğe olan etkileri (bu bayağı öznel :) ), annenin "dayanma noktası"...

Bakayım yakınlarda Can fotosu var mı, bir de foto yükleyeyim. Bu arada son gelen yorumları hep atlamışım, bakacağım arkadaşlarım... İyi haftalar diliyorum..

Zor konular 1: Annelik ve Öfke

2011-06-13T23:58:00.002+03:00

Size olmaz mı sanıyordunuz?
Ya da ben öyle sanıyordum..

Ben ne olursa olsun öfkelenmem, kızmam, bağırmam sanıyordum. İnsan üstü bir varlığım ya ben..

"Çocuğuna kızma" nın yarattığı ikili delilik halini yaşadınız değil mi?
Hani kendinizin neler yapmaya "muktedir" olduğunuzu keşfettiğiniz hatta kendinizden korktuğunuz ilk andan bahsediyorum...

Başka insanların çocuklarına vururken cık cıkladığımız hallerine yakın hissettiğiniz an..

O başka insanların nasıl "o ana" geldiklerini anladığınız an..

Benim annelikle en büyük imtihanlarımdan biri öfke duygusunu anneliğimin içine sığdırmaya çalıştığım andır.

Öfke üzerine az konuşabiliyoruz. Öfkeyi yok sayıyoruz. İnsani bulmuyoruz. Hele hele anneliğin altına sokamıyoruz.. Halbuki siz hiç 12 saat uyumayan bir annenin başında hale gördünüz mü? Ya 45 dakika uğraştıktan sonra 15 dakika uyuyup uyanan bebeğin annesinin başında?

Tüm uğraşlarına rağmen "yemeyen" çocuğun annesinin sesindeki tona şahit oldunuz mu?
2.5 yaş krizlerinin ortasında zihni kalbi ve bedeni bitap düşmüş annenin birazdan vereceği tepkiyi vermemek için kendini nasıl da sıktığını, o uyuduktan sonra içini balkondan su döker mi foşşş diye boşaltmak istediğini?

Bunu yazıyorum, çünküsü yok. Öfkenin nasıl herr annenin hissedeceği bir duygu olduğunu fark ettiğimde etrafımda benimle birlikte ayda yürüyen diğer insanları görmüş gibi olmuştum...

Buna giriş diyelim.. öfke hakkında biraz daha konuşalım.. sonra da diğer zor konulara girelim..

Değişmeyen tek şey değişim iken...

2011-06-03T10:48:00.004+03:00

Sen nasıl olur da değişmeyeceğim diye tutturursun be kadın!
Bak bahar dalı da fena durmadı bence...

Oğlan büyüyor diye yas tutmak ne menem bir şeydir, küçülen bodyleri atamadığın gibi..

Emzirme tekniği, uyutma şekli, katı gıda püresinden ibaret olmayan annelikle baş edemeyince, doğru bildiklerini uygulayamayınca, yanlış saydıkların başına gelince bir kal geldi değil mi itiraf et... :)

Devam ediyoruz şimdi, mola aldık diyelim :)

Yazmak istediğiiim çooook şeeyyy var, biraz daha anneliğe dair.. Anneliğin ulvi ışığına değil, insani yanına yönelik..

Yeni yazım gelene kadar Can'ın yumurtadan yaptığı aydedelerle başbaşa bırakıyorum sizi...:))

Bugün Can'ın doğumgünü/Ne olacak bu bloğun hali?

2011-05-20T16:02:00.002+03:00

Can 2 sene önce bugün 07:24'de gelmişti aramıza. Beni anne, bizi aile yaptı..

Şimdi "içi" yaşında. Çok tatlı oldu. Çok büyüdü. Blog da görevini tamamlıyor galiba. Hala anlatacak çok şey var. Unutulmaması gereken çok anekdot..

Ben ise hala yazmak istiyorum. Zamansızlık mi diyelim, yoksa artık Can'ın "bebek"likten birey olmaya geçişi mi, yazamıyorum.. İstemediğimden değil yoksa..

Oğlum, iyi ki doğmuşsun, iyi ki benim oğlum olmuşsun.. İyi ki beni annen yapmışsın...

Yaza yaza yaz geldi :)

2011-04-25T10:36:00.002+03:00

Ya da yazmaya yazmaya bahar bir türlü gelemedi :)
"Yazmazsam olmaz" dediğim yüzlerce şeyden aklımda olanları listeleyerek başlamak istiyorum :)

Son 10 gündür dil gelişimi tavan yaptı! Kelime sayısı, kullandığı kelimeler, eylem bildiren kelimelerde muhteşem bir artış var! Sürekli, "giy", "tut", "in", "tak" modunda. Esas arada yakaladığı kelimeleri tekrar edişi çok komik oluyor :)

Sayı saymaya başladık, ardışık olmasa da çok tatlı: biii, içiii, dööttt, aytıııı :)

Geçen gün beni ağlatan hali ise hep gözümün önünde. Anne baba yatağında boğuşmaca oynarken birden gelip babasını ve arkasından beni gelip iki yanağımızdan öptü. Hem de bir yanağı öptükten sonra eliyle çenemizi tuttu, yüzümüzü çevirdi ve diğer yanağı öptü :) O kadar şefkat ve sevgi gösteriyor ki bu ara, gözlerimiz hep dolu dolu :)

Bir de hastalık atlattık 2 hafta önce. Hiç anlatmak bile istemiyorum. Geçti bitti diyelim :)

Yaz için heyecanlıyız. Zira bahçe, hortum ve banyo en sevdiği oyun alanları. Şöööyle bırakayım oynasın saatlerce.

İnsan nasıl büyüdüğüne hayret ediyor! Her şey o kadar hızlı akıyor ki, küçülen kıyafetlerini bırakamıyorum sanki büyümesini yavaşlatmak istermiş gibi...

İyi Kötü Çirkin

2011-03-27T21:06:00.007+02:00

Bu postu okuyan gruptan çocuğu 22 ay ve üzeri olanların; "hay ağzını öpeyim, aynen öyle!" demeleri beklenirken, henüz 22 aya ulaşmamış okurların korkuyla kaçmalarından endişeleniyorum :)). O yüzden korkmamaları için önce şunu söyleyeyim, çooooook lokuuuum oluyorlar büyüdükçe, karşılıklı diyalog kurabilmenin yerini hiç bir şey tutamaz :))

Dedikten sonra gelelim pazar günümüze... Caniko bu ara "Anneye yapışma günleri, volume 15" şeklinde yaşıyor :). Üzerimde maksimum yüzey kaplamaya çalışarak, "anne kuga" nidaları ile simbiyotik bir ilişki içindeyiz. Keyifli olduğu da oluyor, annecim bir in üzerimden dediğim de.

Duygusal gelişme, zihinsel koşturmaca, sözel ivedilik. Ne derseniz deyin, 22 ay çocuğu "gitmek mi zor kalmak mı zor" melodisi ile yaşıyor. Hem ayrılmak istiyor, hem de aynı oranda yapışası geliyor. Söylerlerdi de inanmazdım. Giyinmek, soyunmak, arabaya binmek, arabadan inmek, bez takmak, bezi çıkarmak, hadi gidelim yok yok kalalım durumları bizde başladı.

Bu akşamüstü Büyükada'dan dönüşte asansörün önüne attı kendini... Bir ağlama, bir öfke kalakaldım. Taktik bekliyorsunuz ama nafile :)))) Sakinleştirdim biraz, biraz bekledim, biraz baba çağırdı vs. Ama işte insan fark ediyor ki, bir dahaki sefere "ya geçen sefer şu çok işe yaramıştı" dediğin yöntem öbüründe zinhar sökmüyor!

Bu dönemde çelik gibi sağlam sinirler, sandal ağacı gibi sakin bir ruh hali ve dervişlere özgü sabrınız yoksa eğer zaman zaman iplerin kopma anı geliyor. Bu akşam bende o kopma anı bez değiştirmeyi istememe, evde çıplak popo gezme talebi ile vuku buldu. Bir şekilde çözsek de sorunu şunu geçirdim içimden: bazen anne baba çocuk sarmalı long ısland ıce tea gibi bin çeşit alkolle yapılmış kötü bir kokteyl gibi oluyor.

Çok değişken var ya ve bunlar bazen zamansız bir araya geliyor ya o zaman işte her şey tepe taklak oluyor. Sen uykusuzsan, o uykusuzsa, o açsa sen toksan, sen açsan o toksa, sen yorgunsan o red bull içmiş gibiyse, sen de o da gün içinde çoook yorulmuşsanız tolere ve tahammülün t'leri ters dönüyor.

İYİ: Kokteyl içimi kolay, lezzetli ve keyiflidir. Çocuk toktur, uykusunu almıştır, anne/babanın keyfi yerindedir, mıncır mıncır bitmez.

KÖTÜ: Çocuk anlayamadığımız nedenlerden dolayı error verir. Diş dersin, büyüme atağı dersin, büyüyor dersin, yok anneyi özledi dersin.. Nedenini bulamazsın ama idare de edersin..

ÇİRKİN: Beklersin ki bir saat uyusun da bir kahve içeyim. Yarım saat sonra uyanır. Sabaha işin erkendir, o gece 4 kere kalkar. Yemeği özenerek 3 saatte yaparsın, yemez. Planın vardır, toptan değişir. 22. ay ve sonrasında bu tür postları çözüm yolları ile birlikte yazacağımı ümit eder, sizi Büyükada fotoğrafları ile baş başa bırakırım :)) Herkese iyi haftalar olsun..

İki yaş dumurları

2011-03-25T22:48:00.002+02:00

Ya cidden anlaşılmaz bir dönem bu 22 ay dönemi.
Gece uyumadan önce aklında ve elinde olan, biraz saklama yöntemi ile unutturduğumuz(u sandığımız) "vııınn" elektrik süpürgesi krizi sabah 05:45'de hortladı!!

Can uyandı.
Vııın dedi.
Gittik tamire gitmek için koridorda bekleyen süpürgenin yanına.
Can bir eline hortumu bir eline demir çubuk kısmını aldı.
Veeee
Uyudu!
Bariz ayakta uyudu :))))

Hem uyuyor, hem elinden alayım deyince çığlık kopuyor.
Sonra küt yine uyuyor :)))

Oldu saat 06:15.
Gel seninkini alalım, yatağında beraber uyuyun dedim de ikna oldu.
3 gecedir elektirik süpürgesi ile uyuyor.

Bu arada fotoğraf çekecektim ama ayakta uyurken devrilir diye yanından ayrılamadım :))

22. aydan enstantaneler..

2011-03-23T23:10:00.002+02:00

Anne Can'a seslenir: Can, elleme prizleri (ama 158 bininci kez söyler), açacağım yoksa bayrakları!

Can: Açççççç (tabii ki kikirdeyerek:) )

.......

Can'ı uyutma anlarından bir anda Can yatağın dışındadır ve babaya baybay yapar sol eliyle. Anne babaya der ki, sana çık diyor galiba. Baba cevaplar "Can'cım şimdi uyku vakti" (gitmiyorum anlamında :) )

Can döner ve annesine el sallar sağ eliyle :) (sen git bari :) ). Anne de aynı cevabı verir..

Can iki elini aynı anda sallayarak odadan kikirdeyerek çıkar :)

Bu sabah..

2011-03-15T09:02:00.002+02:00

Bu sabah Can ile kahvaltı ederken, "bababa" deyince hangi şarkıyı söylemem gerektiğini belirtti kendisi : "Erkeeen yatarrrımmm, erkeeen kalkaarııım".

Ekmek ve peynirli bölümlere geçmeden önce, ekmeği, peyniri, sütü gösterdi masada duran, çok tatlıydı :)

Ahtapot, yengeç, puzzle, teşekkür ve hoşçakal demesini duymanızı öneririm:)

Not: Blog yasağı yüzünden yazamıyordum, yazmayı ve anlatmayı özledim, ama blog bende hala açılmıyor :(

Teribıltu (İki yaşına geliyorum boru mu?)

2011-02-16T22:00:00.004+02:00

Resimler hakkında: Çekmeceyi açtım, kapları çıkardım, dizdim, anneme seslendim "ççufff çuuuf!". Annem çok mutlu oldu , alem kadın :)

Yani kardeşim insanları anlamak ne zor. Büyürüm "Amaaan ne çabuk büyüyor, zaman geçiremiyoruz" derler. Bebek kalsam, o ayrı dert. Dedemin hoş bir anekdotu vardı, tam hatırlamıyorum, yazsa ne güzel olur, insanları anlayamamakla ilgili...

Çok diyeceklerim var çoook.

Annemi çok severim. Anne sonuçta, sevilir. Ama bugün ilk zılgıtımı yedim! Tükenmez kalemle annemin "yapma!" demelerine kulak asmadan beyaz koltuklarımızı çizdim. Annem hemen hemen her şeye izin verir. Ne bileyim, evin içini öyle çok değiştirmediler, ellememem gereken az şey var. Ama bugün kızdı bana, aslında neye kızdığını anladım.

Yapma dediği şeyi yapınca çok kızıyor. Mesele koltuğu çizmek değildi. Ama ben ona sinyal yolladım halbuki, yapma deyince omzumu silktim, kaşmı çattım. "Yapma" dediği için kıymete bindi beyaz koltuk :) Annem de bu sefer dikkatimi dağıtmadı. Bu konuda pek anlaşamıyoruz. Bakıcı ablam idare ediyor hemen beni. Ama annem biraz zarar gelmez diyor ağlamamdan veya hayal kırıklığına uğramamdan.. Annemdir, haklıdır.. :)) (Bu kısma sanırım annem müdahale etti :) )

Yani iki yaşa doğru bana bir haller oldu. Her şeyi ben yapmak istiyorum mesela, elim sürekli göbeğimi işaret ediyor, "men" diyorum hemen. Ya da annemler anlayamıyor bazen beni. Böyle böyle alışacağız sanırım :)

Aslında çok örnek var ama ara ara yazacak annem. Bu 21.ay muhteşemmiş bu arada.. Kelimelerim arttı, bazen çişimi kakamı söylüyorum, keyfim yerinde :)

Tüm okuyanları öper, saygıyla selamlarım :)

Beceri mi Bireysellik mi?

2011-02-08T11:01:00.002+02:00

1 yaşını deviren her çocuğun annesinin yaşadığı gibi, ayaklanan, yürüyen, koşabilen, konuşmaya başlayan ve bambaşka bir şeye dönüşen evlada adaptasyon yine zaman alıyor. Şimdi tabii "Amaaan eskiden adaptasyon mu vardı?" konulu bir yazı da olabilirdi bu ama değil. Onu da yazarız inşallah.

Bugün demek istediğim başka bir şey var.

Yemek yemek, üzerini giyinmek, elini yıkamak, dişlerini fırçalamak, tabağını masadan kaldırmak gibi eylemlere ben iki açıdan bakıyorum:

1.Beceri olarak çocuğun "yapabilitesi".
2.Bireysellik alameti olarak çocuğun buna ne kadar "maruz bırakıldığı". Biliyorum maruz bırakılmak aslında olumsuz bir ifade. Ama ben özellikle bunu seçtim. Çünkü çocuğun kendiyle ilgili işlere maruz bırakılması taraftarıyım.

Doktorumuza gidince gelişim testinden maddeleri sorarken insanın aklına "evet" ve "hayır" cevabı dışında, bir de "denemedik, bilmiyoruz" ve "isterse yapar" seçenekleri de gelir.

Ben işte o "isterse yapar, ama biz izin vermedik"çi anne olmaktan çok korkarım. Bu nedenle bizim evde ara sıra Köle Isaura'nın 2011 versiyonu çekiliyor gibi oluyor :)

Can'a işini gücünü kendi yapsın diye "Aç çocuuum kendin", "Çek şu taraftan bak olacak" gibi yönergeler verip duruyoruz. Hoş zaten işine gelmezse yapmıyor, anneeeaaaeeee diye gelen sesten anlıyorum ki, "Ben bunu yapamadım bir zahmet yardım eder misiniz?"

Neyse yani çocuk bir şeyi yapamıyorsa, önce "yapabilitesinden" sonra da Urfa'da Oxford olduğundan emin olmak lazım :)

Biraz daha büyüdüm...

2011-02-07T21:29:00.002+02:00

Dün dedemlere gittik. Dedem bize çorba yapmış. Biraz acı olmuştu anneme döndüm "acı" dedim.

Sanırım emzikle vedalaşıyorum yavaş yavaş. Bence önceden de bırakabilirdim ama kısmet bu aya imiş :))

Herrr kelimeyi taklit ediyorum ama kendi hazinemden de vazgeçmiyorum, bakınız:
Agudi? = nerede?
Düdü = Süt
Mi = Ben/benim (Hayır, evde ingilizce konuşmuyoruz:) )
Ne = Can

Küplerden kule yaparım, yer silerim, portakal sıkarım, tabağımı bulaşık makinesine koyar ardından "bidi" derim. Annem ve babama kapıdan el sallar öpücük yollarım. 2-3 kelimeli cümlelerim bile var :)

"Baba vııınnn op op" : Babamın arabasında öp öp çalıyor.
"Anne jiji vınn" : Annemle arabayla gymboreeye gittik.
"Baba, fufu bababa": Babamla yumurtaya tuz koyduk :))))

Komiğim değil mi:)
Annem bir zahmet fotoğraf da eklese süper olacak, blog okuyuclarımı kaybetmek üzereyim nitekim..

Hayatın Referans Noktası Olarak Anne

2011-02-01T12:43:00.002+02:00

Bu sabah annem işe geç kalmak üzere olduğu için, biraz da kar yağdığından endişelendiği için olsa gerek, benim elimde oynadığım araba anahtarını aldı. Pek de kibarca almadı. Demek ki birisi birşey vermek istemezse zorla elinden çekebilirmişim....

Akşam yemeklerimizi yerken dikkatim dağılınca sıkılıyorum. Ya daaa sıkılınca dikkatim dağılıyor. O zaman sofrada kendime eğlence arıyorum. Bazen anlıyor annem. Bazen mamaları yere atmıyoruz diyor. Demek ki "bazen" atabilirim, "bazen" atamam. Peki hangisi ne zaman?

Annem işten gelince hep kapıyı çalıyor. Anahtarı varsa bile. Çünkü ben zil sesine çığlık atıp koşarak gidiyorum, kapıyı açıyorum. Annem nasıl mutlu oluyor, ben de tabii. Demek ki, annem gitse bile geri geliyor, beni gördüğüne çok mutlu oluyor...

Annem geceleri beni uyuturken bana masal uyduruyor. Sonra kendi kendine "ay bu çok saçma oldu" diyor. Demek ki masallar saçma olamaz, halbuki ben çok eğleniyorum...

Gülüyoruz beraber. Annem bazen benimle aynı boyda oluyor yere eğilip. O zaman gözlerine bakabiliyorum, en içten o zaman gülüyorum. Demek ki annem "benimle aynı boyda olabiliyor" bazen diyorum..

Babam anneme sarılıyor işe giderken, "hayırlı işler, güle güle" diyor annem. Babam da "sağol" diyor. Demek ki ayrılık o kadar da kötü birşey değil...

Bazen kızıyor annem bir şeylere, bana mesela.Ben de ağlıyorum o prizi ellememe izin vermeyince. Sonra kucağına alıyor, sarılıyor, "anladım ben seni diyor, prizleri merak ediyorsun". Bir garip oluyorum o zaman.Demek ki ağlamak dünyanın sonu değil, annen bazı şeylere izin vermese de kucağına alıyor, hala annen, korkacak birşey yok..

En çok da şunu seviyorum. Annem beni görünce hep öpücük atardı uzaktan. Keyfim yerindeyse, ama annem tam yanımda değilse, yine de görebiliyorsam onu, el sallayıp öpücük yolluyorum. Demek ki annem uzakta da olsa kalbi benimle diyorum..

İmza:Romantik 20.5 aylık Can

Anne olmanın romantizmi ve bazı günlük telaşeler..

2011-01-30T22:35:00.002+02:00

Anne olmanın bir romantizmi var. Daha doğrusu ebeveyn olmanın.
Büyüdükçe Can, inanılmaz bir biçimde üzülüyor insan. Ne garip. Büyüyor diye üzülmek. Ayrışmak belki sancılı. Belki giderek birey olması. Belki hepsi.. Giderek ifade ediyor kendini. Diyalog kuruyoruz, büyülü...

Romantizm ise ilişkinin içinde hep var. Bazı anlar var, tanımlamak çok zor. O anlarda 24 saat 7 gün bir arada olsan kuramayacağın bir elektrik oluyor.. Nasıl anlatsam? Sarılıyor bazen. Ya da uzaktan öpücük yolluyor :) Ya da "anne" demesinin bir tonu var, "Annniieee" diye. "Canım annem" der gibi :)) Ya da sevdiği yemek varsa, teşekkür eder gibi bakıp gözlerinin içi gülüyor.. Bu romantizm değil de ne?

Günlük telaşeler var tabii. 21. ayın içindeyiz. Oturağımızı sosyal amaçlı kullanıyoruz :) Oraya çiş yapıldığını biliyoruz. Gidip oturuyoruz bazen. Sonra kalkıyoruz. Esaslı olarak ele almadım aslında. Şimdi düşünüyorum baştan hiç koymasa mıydım diye? Erken mi tanıştırdım acaba.. Sonra diyorum ki, "hazır" olması belirleyici faktör. Hazır olduğunda, sıra ona da gelecek..

Biberon ve emzik devam ediyor.. Emziğe düştük biraz. Gün içinde aramadı hiç. Ama tesadüfen gördük mü affetmiyoruz.. Biberon ise gece sütünde devam ediyor.

İş icabı :), biberon, emzik ve tuvalet eğitiminin bağımsızlaşma ve büyüme süreçlerine ait olan durumlar olduğunun farkındayım :) Hele hele bu romantizm içinde bu konulara neden giremediğimin de... Acele etmemekte fayda var. Bir çocuğa duygusal bedensel zihinsel anlamda hazır olmadan, ya da hazır olup olmadığını gözlemeden acele etmeye gerek yok..

Bir de "biz" diye anlatmayı da sevmezdim hiç. Bütün pazar yan yanaydık, bugün ayrışmama günü :)

Hayat Bilgisi I

2011-01-25T16:20:00.002+02:00

İlkokul 4. sınıftayım. Öğretmen tahtayı 3'e bölmüş. Sınıfı 3'erli sözlüye kaldırıyor. Sözlü zaten sevmem. Çok konuşan çocuk da olsan sevmezsin sözlü. Sınanmanın en halka açık hali..

Bana soru olarak "Akdeniz Bölgesi'nin haritasını çiz, dağlarını,ovalarını yerleştir" gelmiş. Ezberimde de olsa bilememişim, yapamamışım soruyu. Öğretmen kızmış, oturtmuş beni yerime. Eve giden okul yolunda ağla ağla bir hal olmuşum.

"Hayat Bilgisi"'nin bundan ibaret olmadığını çoooook sonra öğrenmişim. Ama öğretmenin en iyi 5 öğrencisinden olamadığım zamandan kalan "akıllı/zeki/gözde olmayan ama sevimli" kız çocuk ileride yüzlerce kez gruplara konuşmalar, eğitimler yapar olmuş. Anca iyi bir üniversiteye girince geçmiş kendine yakıştırdığı etiket.

Şimdilerde her çocuk zeki (kulakların çın çın Özgüranne). Küpten kule yapmakla ölçülmüyor gelişim, ölçülemiyor artık. Bizde televizyon yeniydi; Can bilgisayar kullanır hale gelecek 6 aya. Biz interneti 20 yaşımızda öğrendik, internetsizliğin ne olduğunu hiç bilmeyecek Can. İçine doğduğun şartlara göre biçimleniyor zeka. Koyunların varsa ve gütmeyi 5 yaşında öğreniyorsan da farkı yok bence ipad kullanan çocuk olmaktan..

Halbuki "hayat bilgisi" çok başka bilgiler içeriyor. Evde var olan malzemelerden uydurmaca yemek yapmak hayat bilgisi bence. Randevuna zamanında gidebilecek zamanı organize etmek hayat bilgisi. Ne zaman alttan alacağını ne zaman üste çıkacağını bilmek hayat bilgisi..

Akdeniz'in dağları da önemli tabii. Bor'un nereden çıktığı da. Bilgin olsun. Bilgi güç. Ama var olan bilgiyle ne yaptığın veya bilgin yoksa bununla nasıl baş ettiğin "hayat bilgisi". Değil mi?

20. aya doğru enstantaneler..

2011-01-11T12:59:00.003+02:00

Anne: Can senin adın NE?
Can: ...... (İnek ve atı mucuk mucuk yaptırmakla meşgul. Ortaya nasıl bir evlat çıkar bilemem :)) )
Anne: Can'cım senin adın Ne?
Can:....muççuk muççuk
Anne:Bak hadi söyle senin adın NE?
Can: NNNEEEEE! (Yeter kadın sorma artık vurgusu ile)
Anne: Yok oğlum senin adın Can.

İşte annenin jeton burada düşer!!
Sen çocuğa elli kere "Senin adın NE" dersen, O daha ne desin? :))

İkinci enstantane:
Anne soğuk algınlığı olur öksürür. Anne öksürünce;
Can: öhhhööö, öhhööö dedeeee (Dedem de öksürüyor)
Anne hapşurur. Kısaca ve minik olanlardan.
Can: Haaaffffffuuuuuuuuuuuuu! (Gayet şiddetli bir biçimde taklit eder)
Anne: Aaa kim öyle hapşuruyor?
Can: Ade (anneanneyi kast ederek) hhaaaafffffffuuuuuuuuuuu!

Üçüncü enstantane:
Can:Aççççjjjj lebelebelebe (Alain Delon şarkısını aç anne)
Anne: Bilgisayarın şarjı yok Can'cım sabah açarız.
Can: Koşar, içerden şarj kablosunu getirir, arkasına takar, diğer ucu ile prize doğru ilerler.

Aile misiniz?

2011-01-06T21:29:00.002+02:00

Aile olabilmek güzel. Aile olduğunu bilmek daha da güzel.

Can 19.ayını sürüyor. Gündem başkalaştı, kelimeler arttı. Komik anlar bollaştı. Annenin işi tipik kış yoğunluğuna girdi. Anne çoklukla işte. Annenin inandığı projesi ilerliyor ama kitabı duruyor. Olsun ona da sıra gelecek.

Bir kaç zamandır aklımda. İnsan ilk sene "anne" olmakla çok yoğun ilgileniyor. Yani o süreç daha çok insanın kendi etrafında dönüyor. İkinci senenin ortalarında ise aile olma kavramı hız kazanıyor.

Aile misiniz? sorusunun cevapları ise bence şurada:

yemeklerinizi yedi/yemedi kontrolleriyle mi geçiriyorsunuz, hep birlikte sevdiğiniz bir paylaşımda mı bulunuyorsunuz?
kuzu hastalanınca "suçlu" kişi veya durum/olay arıyor musunuz, yoksa nasıl hep birlikte daha sağlıklı olacağınızı mı konuşuyorsunuz?
gece uyuyunca kuzudan konuşuyor musunuz?
yılbaşı, doğumgünü kutlama çılgınlarına rağmen "aile"nizle olduğunuz için minnet duymaktan kendinizi geri alamıyor musunuz?

daha çooook uzar gider liste. Not düşelim dedim sadece..

Aaa bir hafta olmuş..

2010-12-27T18:10:00.002+02:00

Bu blog işi karışık. Hep diyorum. Uzun süre ara vermeyeyim. Sonra kopuyorum. Ama olmuyor. Sırada Özgüranne'nin bir mimi var aslında, ama ona daha el atamadım..

Can çok tatlı oldu. Kendi yavrum diye demiyorum. Gerçekten çok tatlı :)))

Şu ara şunlar var:

Hapşuuu der ve ardından ekler, "Haffuuu" :)
Komik kelimeleri tekrarlamayı çok sever: ajjıı (acı), affure (aşure), aşşjj (aç) :)
Tüm kapıları kapar, arkasına saklanır, biz açınca kahkahalar atıp koşmaya başlar..
Yumurtaya "bababa" der..

Bir de şunlar:
Derdini her şekilde anlatır, ya da biz anlarız :)
Herrrrr kelimeyi anlar (Bu çok ilginç, normalde kullanmadığımız kelimeleri bile diyaloğun içinden çıkarabiliyor, korkulur yani)
Aaaaahaahhhaa diye bağırarak koridorda pat pat koşar :)

Anne de onu bir mıncırır, bir mıncırır :)

Bu sene ve her sene..

2010-12-21T16:09:00.002+02:00

vitrinler beni çok heyecanlandırır..
süslü çam ağaçlarına gidip gidip sarılasım gelir..
konusu yılbaşındaki komiklikler olan filmler izlemek isterim..
yılbaşı günü kar yağsın isterim..

tombala, Nesrin Topkapı, mandalina kabukları...

Bir de tabii geçen sene yapamadıklarım, aman bu sene yapayımlar, okuma kararı aldığım kitaplar, "kendimle daha çok ilgileneceğim" sözleri, giymediğim giysileri toplayıp vereceğim, az ama öz alacağım nidaları var.. Daha liste uzar gider.

Ama bu akşam 16 yıllık 5 kız arkadaşımla "yeni yılı karşılama" yemeği yiyeceğiz :) Üstte yazanları yine konuşacağız. Olsun.

Şimdilik aldığım ilk karar Can'ı büyütürken bana nirengi olsun diyeceğim herşeyi kaydedeceğim bir ajanda tutmak oldu. Gazete haberlerinden tutun da, yeni çıkan bir kitaba, hoş bir karikatürden Can'la gitmek istediğim yerlerin listesine kadar. Bak yine içim kıpır kıpır oldu! Ben iflah olmam :))

Büyük resmi unutmayın!

2010-12-20T22:26:00.002+02:00

Ben unutuyorum ara ara.
Ara ara hatırlıyorum.

Pazar günkü gazetede ünlü ressam Nuri İyem'in oğlu babasını anlatıyordu. Hayatımda tanışma fırsatım olan bu iki insann portreleri geldi gözümün önüne. Ümit İyem'in babasını anlattığı daha doğrusu portresini çizdiği yazı çok güzeldi. Okudum, içim bir garip oldu..

Sonra da Rum Yetimhanesi ile ilgili yazıyı okudum. İçim yine bir garip oldu. Hiç gidip baktınız mı uzaktan? Avrupa'nın en büyük ahşap binası olduğunu biliyor musunuz? Peki bahçesinde hala çocukların demir yataklarının başlarının olduğunu? Biz gittiğimizde inanılmaz etkilenmiştik.. Keşke düzenlense yine..

Bu iki yazı bana kendimi, hayatımı bir daha düşündürttü çeşitli vesilelerle. Sonra zihnime şu düştü:

Şimdiye kadar geçen 19 ay içinde Can için en çok neyi yaptığıma memnunum? Ya da başka bir deyişle, "iyi ki yaptım oğlum için" dediğim ne var?

Bugün yediği besleyici tarhana çorbası mı? Gittiği oyun grubu mu? Aldığım legolar mı?
Hangisi?

Kolay olmadı bulmak ama galiba şunlar:

-dokunmam, koklamam, sarılmam, "mis'im benim" diye ten tene durmam (Dün beni uzaktan gördü, el sallayıp öpücük yolladı.. öyle güzel bir andı anlatamam).
-anneanne, dede, babaanne, teyze ve kuzeniyle buluşturmam,
-ev düzenini değiştirmeden "O"nu "Biz"e dahil etmemiz,
-elimden geldiğince "yeni/keşfedilmemiş/bilmediği" bir şeyler katmak gününe, dünyasına.

Ne çok soru var ebeveynlikte, -cevaplarını yine kendileri veriyor..

Bunun burada ne işi var? II :)

2010-12-16T22:17:00.001+02:00

Ya bunu hangi ara yapmış? :) (Bu minik hayvan kitapçıkları çoook tatlı, hem de 2.5 lira)

Bunun burada ne işi var? I :)

2010-12-15T19:18:00.002+02:00

Bu serinin devamı gelecek :)

Yaşamın ikinci yılında duygu ve dürtü kontrolü

2010-12-14T15:56:00.002+02:00

Siz hiç 18.5 aylık çocuk çığlığı duydunuz mu?
Duymadıysanız duyun bir ara derim :)

İnsan o bedenden o ses nasıl çıkıyor hayret ediyor. Senelerce Sezen Aksu ve Sertab Erener için kullanılan "minik bedenden çıkabilen ses" bizim evde Can için kullanılıyor artık.

Çığlığın türlü sebepleri var..
1.Teyze gelir,
2.Teyze gider,
3.Süt ister,
4.Süt biter,
5.Anne çağırdğı an yanına ışınlanmaz,
6.Anne çağırdığı an yanına ışınlanır..

Yani listeyi uzatmak mümkün.. Neye neden çığlık attığını araştırmayı üçüncü denemeden sonra bıraktık :)) İfade şekli deyip geçiyoruz.

Ama bir haftadır hayatımıza vurma ve ısırma girdi!!

İnanabiliyor musunuz? Benim oğlum? Annesi uzman olan oğlum ısırdı ve vurdu? Olacak iş değil... cık cık cık.. deeeeerrrkeeeen, silkelenip kendime geldim :)))

Kendimce bazı saptamalar yaptım, yine yazayım dedim:)

Şimdi bu kuzular hayatlarının ilk yılında çoğunlukla fizyolojik, emme, yeme, çiş, kaka, ağlama, uyuma, emekleme, yürüme gibi eylemlerle meşguller. Bu eylemler de önceleri çok duygu barındırmıyor içinde. Emiyor, uyuyor, ağlıyor neticede. Var tabii duygu da çok baskın değil.. Daha çok bir "aman hayatta kalayım" telaşesi..

Gel gör ki, takvimlerin ilk yılı devirmesi ve özellikle ikinci yıla doğru ilk yarıyı tamamlaması ile durumlar değişiyor.

Can geçen hafta, boya kalemlerini vermek istemediği için ağladı. Ardından da tepinirken bana vurdu (mu, hala tam bilemiyorum..). Ben de tabii şoka girerek ve tabii abartarak "Aaaa vurulur mu anneye" türünden saçma bir monolog açtım.

Monolog özünde "Can vurma" mesajı taşıyacağına, "Günümüzde artan şiddet ve sosyolojik yapılanması" temalı bir açık oturum gibiydi, -söylediklerimin uzunluğu açısından.. :))

Tabii ki ben bu uuzzzuunnn konuşmayı yaparken psikolojide "negatif pekiştirme" denen durum gerçekleşti! Şöyle ki, ben davranışa gereğinden uzun süre ve içerikle karşılık verdiğim için Can'a "vurma" demekle "aferin evladım" demek arasında hiç bir fark kalmadı, davranış dakikasında pekişti, güçlendi, öğrenildi... (Tabii bu noktada anne kendisine sorar, herşeyi böyle ışık hızıyla öğrenirse yandık değil mi?)..

Neyse, bu olayın üzerinden iki gün geçer. Anne ve baba vurma davranışını abartmadığı sürece ilgi vermeyerek görmezden gelmeyi, böylelikle ilgi verilmeyen davranışın söneceğini düşünmeyi seçerler. Eğer vurma davranışı tekrarlanırsa da "Can sen vurunca canım acıyor" derler = davranış+bendeki etkisi=sonuç. Fena da gitmiyor şimdilik..

Biz buna sevinirken ise gelin görün ki, lügatımıza bir de ısırma eklenir. Isırma annenin kucağındayken, annenin sol omzuna minik ısırıklar atmak şeklinde olunca, geçen seferki hatayı yapmadan ısırınca canımızın acıdığını söyleriz. Can kendiliğinden öper, ve bir daha da ısırmaz. İşin komiği, anne, babanın Can'ı akşam banyo öncesi mıncırır ve sanırım hafiften ısırarak sevdiğini görünce dumur olur :) Babaya uyarı verilir, kanaat notu kırılır, haftaya sözlüye kalkacağı haberi ulaştırılır.

Tüm bunlar olup biterken birden annenin kafasında ampul şekli belirir.

Bu ara sanırım Can'ın yaşadıkları ve verdiği tepkileri ikiye ayırmak lazım. İçgüdüsel ve dürtüsel olanlar ile öğrendikleri. Heyecanlandığında, çok mutlu olduğunda, yorulduğunda, kızdığında tepkiler fizikselleşiyor. Çünkü kelime hazinesi -kendince çok da olsa- yaşadıklarını tarif etmeye ve açıklamaya yetmiyor. Gelen dürtü ve dürtünün sebep olduğu duygunun tarifi zor ikili dansında da biz tepkileri görüyoruz. Ama önemli olan sanırım ardına bakmak.

Pazar günü biraz fazla uyarana maruz kalmış olacak ki, akşam üzerine doğru ağlama şeklinde şarkı söyledi. Ciddiyim. Ağlıyor -gibi, ama şarkı gibi de. Hatta bir ara ağlarken aynaya bakıp, durup, sonra tekrar ağlayıp tekrar durduğunu gördüm :)) Çok komikti.

Kuzum...

2010-12-07T22:09:00.001+02:00

Bir bakmışız kış gelmiş..
Bir bakmışız sonbahar bitmiş..
Bir bakmışız sen 1.5 yaşında olmuşsun..

Bir bakacağız koca adam olmuşsun...

Yavaş yavaş acele et oğlum :)

Çocuk yetiştirirken neden hep olmayanı görürüz?

2010-12-06T16:40:00.002+02:00

Mesele sadece çocuk yetiştirmek değil. Konu da bana mı özgü bilmiyorum. Şunu biliyorum. Şikayet etmek gibi değil, ama okumak için seçtiğim kitaplardan, girdiğim bloglara, takip ettiğim uzmanlara bakınca hep "olmayan" için yol aradığımı fark ediyorum. Doğal tabii. "Olan" için zaten yapacak bir şey yok. O oluyor "kendiliğinden". Değil işte. Kendiliğinden de olsa onu da tasvip etmek gerekmez mi?

Açayım biraz daha. Can için BabaCan ile sürekli bir istişare halindeyiz doğal olarak.
"3 gündür iştahsız", "Bak bu ara ayrıştı benden", "Legolarla daha çok oynuyor" gibi gibi gibi... Bu normal ama şimdi bir de aşağıdakilere bakın (kendi kendimle diyaloğum)

-Yumurta yemiyor bu çocuk!; ama peynir ve zeytin yiyor, ona niye sevinmiyorsun?

-Gece uyanıyor hala??; gece boyu beslemeye devam edersen kalkar tabii...

-Kitaplarla pek ilgilenmiyor gibi...; "pek" derken? uzun uzun kap kaçak oynuyor, o sayılmıyor mu?

-Kendi başına oynamıyor uzun süre..; gitme yanına bırak biraz fırsat mı bırakıyorsunuz?

-Biraz çekingen gibi sanki, alışması biraz zaman alıyor; alsın, isterse 1 gün alsın, ne acelen var?

Kızdım kendime! Anlaşılacağı gibi.. Çünkü farkında olmadan kafamda şema ve beklentilerimin olduğunu görüyorum. Ben kış kışladıkça geri gelen. Olmamasına imkan yok, kabul. Ama "anne" olacağım derken, "ben" olmayı unutuyorum... Halbuki "ben" den olacak olan anne daha sevimli:)))

1.5 Yaş Alfabesi

2010-12-04T13:59:00.003+02:00

Şimdi bunun hamilelikle ilgili olanlarını yazmıştım. Sözlüklerimize girenler ve Sözlüklerimizden çıkanlar olarak..

Burada da 18.ay alfabesini bulabilirsiniz: :)

A: Araba. 15 aylıkken söyleyip şimdi yuttuğumuz kelime. Bir de anahtarına hasta olduğumuz nesne.

B: Banyo. Küvetten duşa geçmemizle rahatlayan süreç.

C: Cancun, caniko, cankuş :) Bizden duydukları :)

D: Deddeeeee. En sık söylediği kelime. Arabayla dedenin evinin önüne geçerken anlıyoruz hemen :)

E: Eannn. "Buraya" demek. "Eaannn anne": Anne buraya otur :)

F: Fikir. Bunun için ayrıca bir resimli post yazacağım. Olmadık nesneler olmadık yerlerden çıkıyor, fikirlerine bayılıyoruz.

G: "Ga". "Tekrar dans ettir beni" :)). Bir de kuşların çıkardığı ses.

H: Uçan halı oyunu. Can'ın küçük bir halıya yatması ve babasının onu evde gezdirmesi ile oluşan uydurmasyon eğlence.

I: "Iıhhh!" Hayır demek. Kafayı iki yana sallayarak, boyun çevrilerek yapılan hareket. Gülmemek lazım ama yapınca çok şirin oluyor :)

İ: İş. Yapmayı en sevdikleri. Süpürme, ütü, yer silme.. Annesi ile alakası yok..

K: Kaga; "karga" aslında. Ama zaman zaman zeytin ve mandalina anlamlarına da gelebiliyor :)

L: Lüle. Bu kelime ilgisiz biraz. Ama eskiden saçlarımızda vardı, artık yok :(

M: Market. Gezmeyi sevdiği, ama herşeyi mıncıklamaktan geri duramadığı ve "mamaaaa" sesleri arasında kısa süren alışveriş olayı.

N: "nelenelelele". Teyzesi ile "Alain Delon'um benim!" isimli nadide şarkıyı seslendirme efekti.

O: "Okkannn". Ben söyleyince "baba" diye eşlik ettiği, ama kelimeyi tekrar et deyince Okkann dediği durum :)

Ö: Ördek, bizde "vakkak". Geçen gün kaybetmişiz ev ayağa kalktı, ama bulamadık :(

P: "İyu iyu iyu". Polis arabası, ambulans ve itfaiye sesi!

R: Reklamlar. Hımm bu ciddi bir konu. Turkcell, ev kokusu, ve çocuk sesi olan her reklamda donup kalıp izliyor, şaka gibi.

S: Süt. Tek aşkımız. Bizdeki ismi "Düdeeee" :)).

Ş: Şimdi ve hemen! İsteklerinin olmasını istediği hız ve zamanlama :)

T: Teyzeeee. İlk ve en net söylediği kelime. Özleyince öyle güzel anlatıyor ki özlediğini :))

U: Uyku. Tek uykuya indiğimizden beri, çok kolay geçiyor uykuya, çok mutluyuz :)

Ü: Ütü. Ev sevdiği oyuncaklardan. Geçen gün legolarından biri ile selpağı ütülüyordu..

V: "Vvıınnn". Her türlü giden araç :)

Y: Yoğurt. Evde yoksa alarm çalmya başlıyor, Can'cası: "Vuvuu".

Z: Zeytin. Hastası olduğu yiyecek.

Pazartesi Sendromuna Bire Bir :)

2010-11-29T10:42:00.002+02:00

Hem bu resim, hem de bu diyalog :)
(Kovayı kafasına takmış gelmiş, anneeaaa diye gösteriyor.. )

Diyalog:

Anne: Can, "turuncu" desene.
Can: Tuuuncuuu
Anne: Peki bir de "Erkan" de.. (Amcanın ismi)
Can: Eeekaaannn
Anne: Peki bir de "Okan" de.. (BabaCan'ın ismi)
Can: Okkaaaa
Anne: Bir de Seçil de (Annenin ismi)
Can: Anneeeeeee

:))

Çocuk mu çözsün problemi annesi mi? Ne zaman, nasıl?

2010-11-25T18:30:00.002+02:00

(Bu Can'ın ilk lego oluşumu :) Konuyla ilgili mi? Eh, biraz:) )

Problem çözebilme becerisi şu dünyada çok önemli. Kat, havuz, yaş, yol problemlerinden bahsetmiyorum. Onlar çözülür elbet. Çözülmese de olur hatta bence.

Ama esas olan problem çözme çocuğun bir "çatışma" ile karşılaştığında bununla nasıl baş edeceği. Problem veya sorun demeyeceğim, "çatışma" diyeceğim. Çünkü oyuncağı paylaşamamak da, oyunda istediği rolü alamamak da neticesinde bir çatışma. Kimisi kendinle, kimisi arkadaşınla, kimisi patronunla..

Şimdi bir süredir şunu düşünüyorum. Ben, biz -yakın arkadaşlarım- çocuklarımıza iyi niyet ve kibarlıkla birlikte "başkasının elinden almamayı ama kendi elindekine de sahip çıkmayı" (Bu tanım bir yuva sahibesine ait, ben sevdim) öğretmeye çalışıyoruz.

Tabii doğa kaosu sever, Can da artık arkadaşlarıyla bu tür çatışmalar yaşamaya başladı. Kalbim tüm içtenliği ile biraz dışarıdan seyirci olmayı ve sorunun Can 18 aylık da olsa eğer ortada fiziksel bir zarar veren amaçlı bir girişim yoksa kendisinin arkadaşı ile çözmesini istiyor. En fazla yönlendirme yaparak, izleyerek, seçenek sunarak. İçimden ve bazen dışımdan "Ver annecim arkadaşın oyuncağını, ama bak almıyoruz" gibi cümleler geçse de en büyük temennim, kendi yaşı, duygusal ve zihinsel becerileri el verdiği sürece sorunlarını kendisinin çözmesi. Çünkü "çatışma" onun, benim değil!

Anne baba olarak çocuğun "çatışma"sına sahip çıkıp kendisini fedakarca ortaya atıp çocuk yerine sorun çözen anne babalar var. Olabilir. Tercihleridir. Benim değil.

Ben oğluma çatışmasını çözmesi için alan veririm, zaman bırakırım. Ama gözlerim. Zarar vermesini veya zarar görmesini de istemem. Çünkü çocuk gördüğünü yapar. Annenin tavsiyesini değil.

Şimdi iş burada karışıyor. Ben Can'a ihtiyacı olan "çatışma" çözme pratiğini yapması için zaman ve yer bırakırken ve beklerken, çocuğunun çatışmasına sahip çıkan anneler birden ortaya atılıyor. Ne oluyor o zaman? Sorun iki yaş civarı iki çocuğun değil, bir çocuğun ve bir yetişkinin oluyor. Çocuk bundan birşey öğreniyor mu? Hayır? Çatışma çözme becerisi gelişiyor mu? Hayır. Peki çatışma çözülüyor mu? Evet, eğer yetişkin güdümlü "durumu ortadan kaldırma"ya çatışma çözme denebilirse evet..

Bir de ikinci grup var. Çocuğunun fiziksel zarara doğru dört nala giden bir "çatışma" ya dahil olduğunu görüp uzaktan kumanda eden ebeveynler. Gözlemek başka bir şey, oturduğun yerden yönerge vermek başka. Çünkü sonuç ilk örnek ile aynı. Çatışma fiziksel zarar devreye girince çözülmemiş, veya en azından "uygun şekilde" çözülmemiş oluyor.

Yaptığıma en doğru demek imkansız. Hatta en doğrusu olmadığını biliyoruz söz konusu insan olunca. Ama böyle durumlarda da "empati" denen kelimeyi sorgularken buluyorum. Empati demek karşındaki ile otur ağla demek değil. Anla demek sadece, ne yaşadığını anla..

Bu konu daha çooooookk sürecek :))

Devam edelim..

2010-11-24T21:05:00.003+02:00

Bu ayrılma anksiyetesi denen durumun özünde, anneden bağımsız olduğunu fark etmeye başlayan kuzunun "Hoop ne oluyor, annem nerede?" gibisinden bir sıkıntı yaşaması söz konusu. Bir de işin içine "nesne sürekliliği" durumu eklenince annenin tuvalete gitmesi, tamamen bir "ortadan kaybolma" olarak cereyan ediyor kuzunun gözünde. Anne görülüyorsa anne var, aaaaaa anne mutfağa gitti, anne yok! Basbayağı yok! :))

Bakın aşağıya Nurturia'da yazdığım güncelleme ve güncellememe yazan sevgili arkadaşlarımın notlarını görebilirsiniz:

18.ay: anneye feci yapışma ve deli gibi ağlama hali. Bekliyordum ama yine de hazırlıksız yakalandım.. Size de olmuş muydu arkadaşlar?

meycan: :)) yessss...

Toprakana: Ara ara hala oluyo desem.

EmineKartal: su ara öyleyiz. hele bayramda sürekli dizlerimin dibindeydi. üstelik azilar da zorluyor:( oy ki ne oyy

kisd: oluyor şu anda:) tuvalete girmek falan büyük olay mesela

kisd: geçen kardeşimle oynarken (ben de banyoda mıydım ne) birden oynamayı kesmiş, dudaklarını büzmüş ve "anne" demiş en sezercik ses tonuyla.. Sonra oda oda beni aramalar ve banyo kapısında karar kılmalar falan.. geçecek di mi?

eylemyigit: Evet olmuştu

basakcelik: olma mı! hala da sürüyor gibi gibi...

yeliz: evet!hiç bitmeyecek gibi. biticek di mi?

basakcelik: bitecek deyollar ama ne zaman, ne zaman?

EgeEce: ee herkesde var demek sorun yok o zaman ;)

Bilmek ne zor bazen.

18.ayı da devirdik.

2010-11-23T21:46:00.002+02:00

Diye yazınca başlığı bu ara zorlandığımız ortaya çıkıyor sanırım :)

Aslında sağlık yerinde olduğu sürece başka hiç bir şeyi dert etmeyeceğim demiştim kendi kendime. Başlarda iyi de gittim. Ama sonra zaman ilerleyince nedense zaman zaman nirengilerimi kaybediyorum gibi oluyor bazen (Böh! Cümlenin kendi bile kararsız :) ). Artık daha da inanıyorum ki, anne anne olmadan önce temel dersleri vermeli. Kaygıdan uzaklaşma, çözüm yolu bulma, esneklik vb.

Ama bu ara hem işte hem de kişisel hayatımda çok karşıma çıkan bir durum var: çocuğunu olduğu gibi kabul edebilmek. Ama tüm samimiyetinle, gerçekliğinle, iyi niyetinle şartsız şurtsuz kabul edebilmek. Bence kolay değil. Senden olan, sana benzeyen ama hiç de benzemeyen kuzunun özelliklerini, kişiliğini, krizlerini, öfkesini ve daha seneler içinde karşına çıkacak birçok şeyi kabul edebilmek. Esas işte o zaman ebeveyn olmaya başlıyorsun bence..

Ne bileyim. Bekliyorsun mesela, ya da biraz da umuyorsun şöyle olsun böyle olsun. Şu özellikleri ön planda olsun. Ama olamayabiliyor. Ya da daha iyisi, veya farklısı oluyor. İşteee tam bu sırada o sihirli kelime geliveriyor benim aklıma "kabul". Çok özel bir kelime bence. Çok başka. Ne kadar kabul, o kadar büyüme. Ne çok kabul o kadar kendine güven. Ne sık (çocuğunu olduğu gibi)kabul eden anne o kadar kendini kabul eden çocuk.

Biraz da bayram havası :)

Bir gezdik bir gezdik :) İğneada'da kumlarla oynadık, batan güneş gelen aydedeye el salladık. Kırklareli'nde çimenlerle kardeş olduk. Kuzenimizin adını sürekli tekrar ettik. Parklara gittik, el öptük.

Bu ara ise 18. ayı bitirdik, tek uykuya indik, anneye inanılmaz yapıştık. Biraz ayrılma kaygısına başladık. Evdeki kedimizi kucaklayıp mama yemeye götürdük. Aşı olduk, aşı yerimiz ağrı yaptı, canı yandı üzüldük :(

Kış geliyor diye (soğuk havada kapalı alan AVM istemediğimiz için) pek gönüllü olmadığımız bir oyun grubuna daha başlama kararı aldık.

Anne çook güzel fotolar çekti, bilgisayara yükler yüklemez yavaş yavaş gelecek :)

18.ay kuzusu & ilerleyen kitabım

2010-11-13T22:42:00.001+02:00

Kitabın ilk iki bölümü bitti :)
Güzel oldu.
Bu bahara yetişse ne güzel olur :)

Can kuzum 18 aylık olma yolunda...
4 gündür evde ve ofiste internet yoktu o yüzden yazamadım bir türlü..
Yarın yazacağım esas; 18. ay da bambaşkaymış yahu..

Türk Zihniyeti!!!

2010-11-05T12:04:00.002+02:00

Sabah sitenin yönetimine gittim.
Bomboş ve atıl duran odayı çocuk oyun alanı olarak kullanmak istediğimizi anlattım.
Kapısında zaten "oyun odası" yazan yeri...

Tipik bir Türk yöneticisi ile bir kez daha karşılaşmanın dayanılmaz zulmünü yaşadım yine:
"Ben birşey yapamam!"
Kim yapacak?

Güvenlik sebebini anladım. Camı bol bir yer neticede.
Ama neye kızdım biliyor musunuz?

Şuna: "Eeee siz gidin kendiniz konuşun komşularla" (Sitede 1500 daire var???)
Buna: "Aşağıda ilkokul var orayla görüşün" (1.5 yaş çocuğu için????)
En çok da buna: "Ben bir şey yapamam yönetim olarak, yeni yönetim seçilince onlarla görüşün"

Ben ne diyeyim daha size?

Allah'ım sen Can'ın karşısına bu insanları çıkardığında oğlumun kalbindeki iyi niyeti, zihnindeki çözüm odaklılığı, bedenindeki enerjisini köreltmelerine izin verme.

Amin!!

Bebek anneliğinden Çocuk anneliğine..

2010-11-02T16:30:00.002+02:00

Bebek annesi saatlerle dakikalarla yaşar..Kaçta emdi, kaçta uyudu, kaç dakika uyanık kaldı diye düşünür, akreple yelkovanla kardeş olur gözleri..
Çocuk annesi ne de çabuk geçiyor saatler der. Ne çabuk büyüyor, az daha koynumda kalsın ister..

Bebek annesi hayatta tutmaya çalışır kuzusunu. Emzirir, besler, maması ile karnını doyurur, üşüdüğünü anlamazsam diye perişan eder kendini.
Çocuk annesi elinde çatal canhıraş verilen mücadaleyi izlerken, mideye giren miktardan çok ağza rastlayan tanelerde mutlu olan gözlere bakar.

Bebek annesi kakanın rengine kokusuna bakar bezi her açtığında.
Çocuk annesi ise "tiiisss" diyen seslerle beze giden minik parmakların zamanlamasını tutturmaya çalışır.

Bebek annesi kuzusunu evde bırakırken öncelikle aklını bırakır.
Çocuk annesi kurulu düzene güveniyorsa kalbini bırakır, bir özler, bir özler.

Bebek annesi omuzlarında ağırlık hisseder bazen bu doyulmaz bağımlı ikili ilişkiyi.
Çocuk annesi bağımsızlaşan kuzusundan her an biraz daha ayrıştığını fark eder.

Bebek annesi seslere göre anlar kuzunun ihtiyaçlarını.
Çocuk annesi sabah 06:24'de "Anneeee düütttt" ile uyanır :)

Yaş aralığı yoktur. Bebek anneliğinin bitip çocuk anneliğine geçtiğimizin de zamanı yoktur. Herkesinki kendine hastır. Kimi acelecidir, kimi ağırdan alır. Ama bebek annesi olmaktan çocuk anneliğine giden yol bu ara mis kokulu yeşillik bir orman benim için :)

Oyun grubu durumları..

2010-11-01T22:11:00.002+02:00

Oyun grubu: Kuzunun akranları ile bir arada olmasını temel hedef alan, etkinlik de yapsalar fena olmaz, uzman bir göz bi-iki yorum etse tadından yenmez dediğim buluşmalar. Ama tabii şart değil son iki madde. Evde misafirlik olsa o da güzel :)

Yani benim sözlüğümde böyle geçiyor. Sevgili Sinem sormuş akranımız Deren'in annesi. Ben de yazayım dedim.

Perşembe günü bir oyun grubuna başlıyoruz aslında. Ama henüz gitmedik, görmedik, bir gidelim bakalım, yorumlarımı yazarım. Nitekim diğer/daha kurumsal olanları içime sindiremedim ben bir türlü...

Bu gidişle "18-30 ay bebekler için oyun grupları" kuracağız galiba :)) Var mı gelen?

Bilimsel Mim

2010-11-01T17:38:00.003+02:00

Bilimsel mimi yazmayı geciktirdim, hemen yazıyorum... buyrun.. Ama herkes yazdı sanırım mimlenecek kimse kaldı mı?

1.Bir zamanlar “bebek günlükleri” vardı. Sizce bloglar onların yerini aldı mı?
Günlükler biraz daha romantikti sanki. Hani ilk saçı, ilk dişi vs. Bloglar anneden de haber veriyor. Bazen açık açık yapıyor, bazen satır aralarında. Ama bebek günlükleri cidden bebeğe dair günlük tutmaktı. Blog dediğimde işin içine “annelik” de giriyor.

2.Blog yazarlığı ebeveynlik tarzınızı etkiliyor mu? Nasıl?
Sanmıyorum. Kimse kalkıp da blogda yazdığına göre anne baba olmaz. Ama anne babalığın bloğu etkilememesi imkansız. Ebeveynlik stilimi değil ama bilgi alışverişimi ister istemez etkiliyor.

3. Anne-baba-çocuk blogları blog dünyasını etkiliyor mu? Nasıl?
Bence etkiliyordur. En basidinden şu anda yazdığımız mim mesela. Mim yazınca ortak bir paydaya geliyorsun bir anda. Dolayısı ile bloglar kendi içlerinde döngüsel bir etkilenme yaratıyor sanırım.

4. Çocuk büyütmekle ilgili olarak, bloglar olmasaydı kesinlikle farklı davranırdım dediğiniz bir şey var mı?
Hımm. Bilemedim. Yok galiba. Aaa var. Kitaplar konusunda mesela. Bir heyecan eve aldım geldim kitapları. Bana kalsa daha almayabilirdim.

5. Anne-Baba olmak meslek mi yoksa üstlendiğimiz toplumsal rollerden biri mi?
Hiçbiri. Meslek olmasın zaten. Toplumsal rol belki. Ama verilen değil, alınan bir rol belki. “Anne”lik mutlaka statüyü değiştiriyor bir anda. O zaman da toplumda taşıdığımız rol de değişiyor tabii.

6. Anne-baba-çocuk blogları, babaları nasıl etkiliyor?
Bizim baba benim etkilendiğim blogerlara bakıyor. Ara sıra soruyor ….ne yapmış…. Nasılmış diye :)

7. Bloglar yoluyla gerçekleşen bilgi ve deneyim aktarımı büyükanne-büyükbabaların bilgi ve deneyimini değersizleştiriyor mu?
Değersizleştirmiyor ama bilgi yer değiştiriyor artık hızla. Kundak tukakaydı eskiden şimdi seviyoruz. Belki internet ve bloglar olmasa kundak daha 25 sene fazla geleneksel bulunacaktı.

8. Anne-baba-çocuk blogları sözkonusu olduğunda, blog yazmayı daha ne kadar sürdürmeyi düşünüyorsunuz?
Bunu ben de kendime soruyorum. Bir yerlerde dururum gibi geliyor. Can’dan önce de iki bloğum vardı zaten. Ama şimdi aktif değiller. Can olunca konu öyle arttı ki… Acaba kapatır mıyım bloğu? Ya da başka bir adreste devam eder miyim şimdilik hiç bilmiyorum. Ama blog bana kitap yazdırmaya başladı ya ölsem de gam yemem :)

9. Yazdığınız blog kapansa ya da kapatılsa bloglar yoluyla kurduğunuz sosyal ilişkiler devam eder mi?
Etmez mi? Herkesle değil belki ama 4-5 arkadaşımı görsem kafi :)

10.000 liranız olsaydı çocuğunuz için nasıl harcardınız?

2010-10-26T22:43:00.003+03:00

K.i.s.d'in muhteşem miminden ve türevlerinden yaptığım derlemelerden olan kitap listesi aldı gidiyor :)) Çok heyecanlandım, Can kuşum hala çok oturmasa da başlarına şansımı içinde tedi ve ayde olanlardan kullanarak başlamak istiyorum.

Ama bu ara Yeliz ve Hülya'nın gündeme taşıdıkları tüketme ve çocuk konulu yazılarını da heyecanla bekliyorum. İlk aylar emdi emmedi derken yaşı devirdikten sonra oyuncak, kitap ve oyun grubu harcamaları ile gündeme gelen tüketim insanı nasıl da sıkıştırıyor.

Dönüp dönüp oyuncaklara bakıyorum, abarttık mı, hangisi olmasa da olurdu, hangisini iyi ki almışız. Ya da var mı böyle bir sınıflama? Uzmanların - bizim :) mi?- faydalı oyuncak fikirlerinin yanı sıra, bazen merak etmekten alamıyorum kendimi, japon çocuklar nelerle oynuyor? Kenya'da çocuklar neyi seviyor?

Neyse saptırdım konuyu :)

Düşünürken aklıma geldi... Fazladan bir 10.000 liram olsa Can için ne yapardım? Oyuncak, kolej eğitimi, dil eğitimi, izcilik kampı, üniversitede hobilerine destek, en iyi hocalardan keman dersi?

Mim başlatalım mı?

10.000 liranız olsa fazladan kuzunuz için ne için harcar, neye saklardınız?

Özgüranne, Yeliz, K.i.s.d, Hande, Hülya, Dağlar Kızı, Seren, Kirazsevdası, Sinem, Selen... yazar mısınız? :)

Tek öğlen uykulu günün ilk bölümü

2010-10-21T14:31:00.003+03:00

Her kuzunun kendine göre olan stili tek uykuya geçme zamanında da aynı şekilde..
Can bu sabah 08:30'da uyanınca anne sabah uykusunun yalan olacağını anlar. Kahvaltı ederler, Can biberondan içer gibi bal yer/içer, sonra sıkılınca doğranmış kaşarları ortalığa fırlatır, anne toplar (09:30).

Kalkıp bakkala giderler, ekmek ve gazete alırlar.
Dönüşte parka uğrarlar.
Kaydıraktan tek başına tırmanıp kayabilen Can kuzusu bu sefer yampiri kaymaya karar verince park ahalisi panik olur, anneye cık cık der. Anneye göre hava bulutlu olsa da hoştur, niye panik yapılmaktadır, anlamamaktadır (10:30).

Park teyzeleri Can'ın yeni saç traşına bayılır. Ancak anne ve baba Amerikan donanma üyesine benzeyen bu traşa hala alışamamıştır.

Dönüşte Can kuzusu bir park teyzesinin cebinden fırlayan çıbık krakerleri görüp mama diye tutturur, anne sadece 1 taneye izin verir, ısrar edilmez eve gelinir (11:10).

Anne acaba uyur mu diye Can'ı yatağa koyar, ama zaten uyutmaya niyeti yoktur, kalkarlar (11:15).

Allah'tan dün anneannenin yolladığı çorba vardır, çorba yenir, yine her yer dağılır, anne toplar, Can kuzu eğlenir (12:15).

Can birden koşarak oturağa doğru gider, bezini ittirir, anne kaka yapılacak sanır, ama biraz oyalanıp da kaka gelmeyince, anne odaya bez almak için gittiğinde, halıda çizgi şeklinde bir ıslaklık fark eder :)) İkisi beraber alkış yaparlar, bez takılır kıyafet değişir (12:45).

Odaya geçilir, oyuncaklar toplanır, müzik açılır, emzik alınır, Can kendini yatağa adapte eder, gözler kapanırrrr, tek öğlen uykusu sefası başlar (13:15).

Hala uyumaktadır (14:40).

Bu tek öğlen uykusu iki uykudan daha mı iyi diye anne düşünmeye başlar, 2 saat sonra işe gidecektir..

Suçluluk Akademisi : Annelik

2010-10-19T13:12:00.003+03:00

Bu annelik öyle birşey ki yaptığından da suçluluk duyuyorsun yapmadığından da!

Ama aylara göre özet geçmek gerekirse;

0-3 ay: Sütüm yetmiyor herhalde? Yanımızda mı yatırsaydık/yatırmasaydık? 7 günlükken çıkarmasak mı acaba dışarı? Bağlandım mı acaba ben bu kuzuya?

3-6 ay: Ya yeterince uyaran sağlıyor muyuz acaba? Oturması için az mı destek oluyoruz sanki? Dişler neden hala gelmedi?

6-9 ay: Bak dedim sana, karın üstü koymadık emeklemiyor! Ne oynasak ki acaba başka? Emeklemesi yampiri biraz ama? Patatesi pirinçle mi haşlasak? Günlük kalorisini aldı mı acaba?

9-12 ay: Yürüyor ama yürüteç alsak daha mı iyi/kötü olur? Konuştuğu kelime sayısı 10'u bulmadı..

12-15 ay: (Çocuk yürür konuşur anne hala kım kım) Yaa acaba gece uyanınca süt vermesek mi? Niye azılar köpeklerden önce geldi? Bak dün de yemedi yumurta?

15 aydan günümüze (17 ay): Kakasını belli ediyor ama oturak alsak mı artık? Oyun grupları var bir sürü, yazdırmadık da hala?

Anne bunlarla oyalanırken durum babada şöyle cereyan eder: acıkınca yer, uykusu gelince uyur, oyun istediğinde oynar :))

Teessüf ederim!

2010-10-16T13:39:00.007+03:00

Yani hepinize teessüf ederim! Kaç günlerdir annem bloğa sahip çıktı, kendi bloğu muamelesi yapıyor, bir ses etmiyorsunuz. Can'cım neredesin, neler yapıyorsun demiyorsunuz. Ne yazıyor yukarıda? Can'ın Güncesi.

Peki biliyor musunuz ben yavaş şarkılarda kafamı efkarlı bir biçimde sallıyorum? Veya geri geri yürüyorum, saklambaç oynarken duvara yapışıp saklandığımı sanıyorum? :))

Bilemezsiniz çünkü annem bu ara hep kendini anlatıyor:p Esas beni takip edenler için biraz anlatayım izninizle..

Bir defa 17.ayı devirmeme az bir zaman kala, teribıl tu gibi bir şeyler yapıyor olabilirim. Mesela annem bir şeye izin vermeyince önce bağırıyorum, bakıyorum annem sakin, o zaman alt dudağımı acıklı bir biçimde bükerek ağlamaya başlıyorum. Buna babam hiç dayanamıyor he he :)) Annem de gülse mi ağlasa mı bilemiyor, konu kapanıyor.

Gördüğüm her C harfi benim için aydede. Bana aksini dayatmayın lütfen. Bir de yuvarlak olanlar var. Onlar da pop.

Top değil efendim pop :))

Kelime kullanmayı şahsen gereksiz buluyorum. Anne, dede, teyze, aydede, kedi, duu gibi bir kaç kelime ile kendimi ifade edebildiğime inanıyorum. Bir de joker kelimelerim var. Mesela "gaga" var. Yeri gelince zeytin, yeri gelince tornavida veya çay olabiliyor. Artık siz bulup çıkarın bir zahmet..

Köpek dişleri beklemede. İştahım, uykum huyum suyum da buna bağlı olarak değişiyor. Lokumla turşu arasında gidip geliyorum:))

Babamı bu ara çok seviyorum. Bana çok güzel baktığı gibi çok da uydurukçu bir insan kendisi. Şimdi beni halıya yatırıyor boylu boyunca evi öyle dolaştırıyor. Daha onun fotoğrafını çekemedik ama aşağıda başka bir oyunumuzdan pozlarımı görebilirsiniz. "Kutu içinde madenci lambası ile vileda kardeşliği" adında özgün bir eser. Annem bu oyunları akıl edemiyor ama bizi izlerken çok gülüyor.

Annem dedim de, çok eğlenceli bir kadın. Ama yaptıkları değil de kafasındakiler beni daha çok güldürüyor. Şöyle ki, internette mi ne bir yerde okumuş sanırım. Sen fasulyeleri bir kaba boşalt, elime de süzgeç verip, "doldur evladım öbürünü" dedi. ??? Birincisi niye? İkincisi ben bunları yere atınca kızıyorsunuz yemeğinle oynama diye, şimdi neden oynatıyorsunuz? Üçüncüsü kaba değil de yere koyunca niye bu kadar büyük mesele ediyorsunuz?

Neyse bir iki doldurdum sevinsinler diye. Ama 1 kg fasulye sıkıldım tabii. Dedim bari biraz yere atayım sonra süpürge tutayım ardından da vileda yapayım. İnanır mısnız, ben bayılırlar diye düşünürken yine yaranamadım!! Şu büyükleri anlamak çok zor!

Arayı açmayacağım, yine geleceğim, sanırım oyun grubuna başlayacağım çok heyecanlı.

İlk 5 mimi

2010-10-14T22:40:00.002+03:00

Sevkülü arkadaşım Yeliz mimlemiş :) Ben de baktım buldum buyrun yazıyorum. Yalnız üşendim link veremedim. Başlıklardan bulursunuz diye:)

15. ay, Can, ben, anneliğin narsisistik toslamaları: Başlık uzun ve afilli, ondan olmuş olabilir :)

Çocuğunuzla kaliteli zaman geçirdiğinizi nereden anlarsınız: He he bu çok olta bir başlık :) Kendine güvenen çocuk yetiştirmenin 100 yolu, 1000 yolu gibi konulardan biri sanılmış ama postun içi o değildi:)

Pedagog pedagog dediğin: Nurturia'da çok merak edilmişti "psikolog anne modu". Gelen özel istekleri :p kıramayıp yazmıştım. Güzel yazımdır severim kendisini :))

Çocuğunu kendinden korumak: Bu konu üzerine daha ne yazarım ama tuttum kendimi. Can'la yaşadığımız bir gerginlik sonrası çıkmış aydınlatıcı bir yazıydı velhasıl..

Emzirmenin sonu: Acıklı yazı bu. Her anne olmuş insanın başına geldiği için çok ortak bir başlıktı. Bu yüzden bakılmış olabilir.

Bu arada bu yazıların hepsi son dönemde. İlk zamanlardan pek yazı yok sankim. Tümü sekmesi tıklanınca geliyordu bunlar değil mi?

Özgüranne, Selen, yeni anne Suzy, Hande, Dağlar Kızı yazar mısınız acep? :)

Bir Pazar Günü

2010-10-10T22:19:00.003+03:00

Ben çocukken pazar günleri soba başında ayakkabı boyanırdı. Gazete kağıdı sererdik. Önce fırçalarsın tozları gider. Sonra boyarsın genellikle siyahtır ayakkabılar. Ardından da yine fırçalarsın parlasın diye :)

Sonra maç sesi gelirdi radyodan. İnanılmaz hızlı maç anlatan bir ses vardı radyoda. Her maçı 15 dakika anlatıp öbür maça bağlanılırdı.

Banyo yapılır, ödevler tamamlanır, sonra yatılırdı.

Üniversitedeyken sonlara doğru cumartesi gecenin enkazı kaldırılmaya çalışılır, final haftası ise pijamalarla evde çalışılır bezilirdi.

Bugün ise "anne" pazarımdı :)) Bazı günler daha anne anne hissediyorum, öyle bir pazar işte.

Babaannemize gittik sabahtan. Can 7 buçuk gibi kalktı. Bir biberon sütü devirdikten sonra yola çıktık. Babaannemize giderken yolda aldığımız poğaçalara tezahürat yaptıysa da gidince yemedi. Kudurmaktan kahvaltı etmedi. Olsun varsın, öğlen iyi yer dedik, öyle oldu.

Öğlen uykusunu 2.5 saat uyuyunca babaannede tahminimizden uzun kaldık, çok ama çok eğlendik. Akşamüzeri Amerika'dan gelecek arkadaşımızı karşıladık, yolda uyudu kuzu iyi oldu. Arkadaşımızı alıp Sultanahmet'e geldik. Ben tutturunca köfte yedik :)) Can kuzu sosyal böcek oldu, bütün köfteci misafirleri gelip Can'ı mıncırdı :) O da öpücük yolladı, el salladı. Eve geldik sonra şimdi uyudu :)

Sarılmayı öğrendiğinden beri anneeee deyip sarılıyor. Ne bu diyorsun? Bu nasıl bir duygu hali? Bu nasıl bir haz? Sarılıyor, öpüyor biz de eriyoruz :) Yatar yatmaz özlüyoruz...

Bu arada telefonum bozuldu, numaralarım mesajlarım gitti :(( Daha doğrusu eski telefonumdan silmiştim, yenisini de şimdilik açamıyorum, bilginize :(

Not: Fotoğrafı 3-4 ay önce çekmiştim balkondan :)

Vee kitaba başladım...

2010-10-09T12:58:00.003+03:00

İnanır mısınız dün akşam gelen sevgili blog dostlarımın yüreklendirmesi ile aldım kalemi elime yeniden, yazmaya başladım :)

Hatta her bölümde 3-4 yazı olacak, ilk bölümün 3 yazısını tamamladım bile :)
Bugün ondan mıdır nedir bilmem, kışı bir özlemişlik, bir hafiflik, bir mutluluk hakim bende :)

Belki de istediğim bir şeye adım atmış olmanın getirdiği hoşluk da olabilir. Kitap yazma sürecimde destek ve yüreklendirme verenler için demo okumalar gelecek :)

Hazırlıklı olun..

Not: Fotoğraf yine konu ile ilgili değil ama çok güzel değil mi?
Not2: Bloğu okuyan dostlarımızdan biri emzirme bittikten sonraki durumlarla ilgili biraz anlatır mısınız demiş, tabii seve seve anlatırım, bir sonraki yazıda :)

Şu hayatta en çok istediğim...

2010-10-08T15:59:00.002+03:00

şey ... kitap yazmak.

var aklımda bir proje bir yıldır. Ama başına oturamıyorum bir türlü. Bölümlerin başlıkları bile hazır. Biri dürtse, bir başlasam.. Aslında raflardaki halini bile hayal edebiliyorum :)

Bir de çocuk kitapları yazmayı çok istiyorum..
Yazarım di mi? :)

Gene doğumgünümdü, kompleksliyim bir de sonbahar geldi, daha ne olsun?

2010-10-07T14:50:00.003+03:00

Kitap incelemesiii yazacaktım, dokunaklı bir doğumgünü yazısı yazacaktımmm, tım tım..
Can şunu yaptı diye bir post yazacaktım. Yetiştiremedim. Derleme bir tane yazayım o zaman dedim.

Efendim artık 34'e girmiş bulunmaktayım. Her sene konuşulur gün alınca o yaşta mı sayılıyorsun yoksa, basit bir çıkarma sonucu karşına çıkan sonuç yaşın mı? Ne fark edecek, sonunda o sayıya gireceksin en fazla seneye :))

Güzel güzel, pişman değilim yeni yaşıma girdiğime :) Pişman olsan ne yazar? Biraz göbek, biraz kırışık, azıcık beyaz... Hoşgelsin hepsi, yaşadığımın ispatı değil mi?

Başlıkta geçen kompleksliyime uygun fotoğraf ise burada. Yemek yapmayı pek bilmeyen biri olarak geçen hafta yaptığım peynirli poğaçaları burada belgelemek istedim. Kıskanıyordum hep öyle blogları :)) Bir daha ne zaman yaparım poğaça bilemediğimden hemen kompleksimi de açık edeyim dedim :) Tarif için, yakın bir arkadaşımın çok sevgili bloğu: defneninfirini. com'u ziyaret ediniz lütfen :)

Bir de neydi? Hımmm evet sonbahar...
Can'ı yağmurda evde nasıl eğlendireceğim? Yorulmazsa uyumuyor, dön dolaş evde nasıl yorsam? Oyun grubu diyorum bir yandan, bir yandan nedense sürekli erteliyorum.. Hava hep şöyle 21 derecelerde ve güneşli olsa keşke.

Her hafta 1 -bir- yeni yer veya tecrübe kazandırmak gibi bir motto koymuştum kendime. Yer, yemek, durum, oyun gibi. Hani rutine giriyoruz bazen herşeyde onu aşmak için. Düşüneyim bakayım, geçen hafta var mıydı "1yeni" bir şey? Hiii yok muydu?

Bugün bal yedi o sayılır mı? Bak yapmamışız işte iyi ki yazdım.

Ben biraz düşüneyim bakayım.

Emzirmenin sonu...

2010-09-27T16:34:00.002+03:00

Bööö :(
Bitti emzirme maceramız. Biter bitmez de aklıma Can'ın fotoğraftaki gibi halleri düştü...

Kadıköy Şifa'da başlayıp, sokak, cafe, sahil, restoran demeyen emzirme maceramızın böyle sonlanacağını hiç düşünmemiştim. Kafamda nerden olduğunu bilmediğim bir 18 ay miladı koymuştum, ona gelemeden bitti.

Hep okuduğum cümleyle içim buruk biraz: son emzirmenin son emzirme olduğunu bilebilseydim keşke... 5 gün oluyor meme istemiyor, sormuyor, aramıyor... Halbuki ben son zamanlarda zor bırakacağımızı bile düşünmüştüm (ister mi acaba tekrar?)..

Aklımda ise emzirmeyle ilgili anılarım var: still tea, çilek kompostosu, boyuna su içmek, pompanın sesi, sütün memeye indiği an, gece emip emip birden uykuya dalması, hele hele en başlardaki mideden gelen doyma sesi, ağızdan gelen fazla süt, 3 saatte bir buluşmak..

Al bakalım sana yeni bir dönem, hayırlı olsun...
Darısı, böyle güzeli, böyle keyiflisi ikinci bebeğimize inşallah..

(Yok bir şey panik yapmayın :) )

Çocuğunu kendinden korumak...

2010-09-24T10:57:00.003+03:00

Garip geliyor değil mi kulağa?
En sevdiğin varlığı kendinden korumak da neyin nesi diyebiliyor insan? Ben ona zarar verir miyim hiç?

Geçen gün Özgüranne ile daldık bu konuya, henüz çıkamadık:)
Ben de dün bunları düşünürken buldum kendimi, yazayım bari..

Aslında en çok da kendinden sakınman lazım yavruyu. Nutella, kola, hamburger seven bir anne olarak mesela ben ilk golü burada yemiş bulunuyorum :)) İkinci golü ise pms dönemlerindeki aşırı sabırsız tavrım ile.. İnanın Can benden daha sabırlı oluyor o dönemlerde 16 aylık hali ile..

Bunlar işin esprisi belki ama, çocuğunu kendinden koruyacaksın bence zaman zaman.

Egondan koruyacaksın bir kere.
Yükseeek yükseeeekk egolar mahveder çocuğu. Yer bırakmaz bir defa ona. "Sen" olmaya çalışırken "ben" olamaz. Sonra da olmayan "ben"i ile hayat üzerine üzerine gelir..

Yarım kalmış planlarından, bitmemiş işlerinden, gerçekleşmemiş heveslerinden koruyacaksın sonra. Bir sen çıkarmaya çalışmayacaksın, bulursan kendini onda, bir durup düşüneceksin gururlanmadan evvel..

Kemikleşmiş yargılarından, önü belli yargılarından, arkası belli olmayan, nerden geldiğini bilmediğin korkularından sakınacaksın. O kendi kendini geliştirene kadar sen az biraz izleyici olacaksın. Zırt pırt dalmayacaksın sahneye, rejisörü kızdırmayacaksın :)

Kurslar, hobiler, öğretmenler, okullar arasında bulursan elele sizi, nelerden korumak için söz verdiğini kendine unutmayacaksın. Yine yeni yeniden önce kendinden koruyacaksın.

Anneliğimin üzerimde en eğreti durduğu zamanlar Can'ı kendimden nasıl koruyacağımı bilmediğim zamanlar..

Hepimizin eğreti zamanları az olsun, iyi hafta sonları olsun :))

Çocuğunuzla kaliteli zaman geçirdiğinizi nereden anlarsınız?

2010-09-22T12:04:00.003+03:00

Bu başlığı içeren bir çok yazı yazdım profesyonel olarak ve de okudum.
Ama şimdi yazacaklarım kimse için ölçüt olmasa da bana oldu :)

Çocuğumla kaliteli zaman geçirdiğimi şuralardan anlıyorum:

-Oynarken sıkılmıyorum
-Aklım Can uykuya daldığında yapacağım işlerde olmuyor
-İçimden sıcak sıcak birşeyler akıyor Can'a doğru :)
-Can daha çok dokunuyor, oyunlarında daha bir "karşılıklı" oluyor
-Oyuncakların herrr yere dağılmasına takılmıyorum
-Daha çok kikirdiyorum
-Bazen ise o sessiz ben sessiz 15 dakika geçiriyorum

"Kalite" kelimesini eskittik bence artık.
Yerine "keyifli anne babalık" diyor ve kısa süre sonra aşağıda gördüğünüz kitaptan bahsedeceğimi bildiriyorum...

Salıver gitsin..

2010-09-21T21:32:00.004+03:00

Soruları diyorum salıver gitsin..

Sağlıklıysan hazinenin başına 1 koy demişler. Evin varsa bir sıfır ekle. Etti hazinen 10 birim. Araban varsa bir sıfır daha ekle. Plazman, alışverişte harcayacak paran, yazlığın varsa ekle sıfırları. Etti mi sana 1.000.000 liralık hazine?

Kaldır şimdi başındaki 1'i. Gripsen, miden ağrıyorsa, Allah korusun daha ciddi bi hastalığın varsa neye yarar ardındaki sıfırlar? Zengin sayılır mısın o sıfırlarla hala?

Neden diyorum bunları, sağlıklı olmaya şükretmeyi unutmayayım diye...

Gel gör ki uzaya salıvereceğim sorular da şöyle sıralanıyor. Buyrunuz bakınız, uzay boşluğuna kaçmış uçurtma misali yakalarsanız bir zahmet geri yollarsınız:))

1.Şimdi Can kuzu kendi kendine biraz biraz kaşık ve çatal kullanarak yemek yiyebiliyor. BabaCan'ın deyimi ile verim düşük tabii. Ben "ben besleyeyim iyi beslensin" ile "kendi yesin" arasında kaldım. Ne yapsak?

2.Çünkü kilo alımı eskiye oranla azaldı. Biliyoruz ki bir yaştan sonra iştah azalıyor vs vs ama ne bileyim kilosuna ne zaman takılmak lazım acaba?

3.Bu durumda yemek mevzundan devam edersek, sanki dön dolaş aynı yemekleri veriyorum gibi geliyor. Biraz suçlu hissediyorum kendimi. Mesela bu bir sorun mudur?

4.Gece uyanınca "Düüüttt" diye uyanıyor:) Su vs ile bazen oyalanıyor. Bazen yemiyor, illa süt istiyor. Vermek geliyor içimden ama vermesek mi?

5.4 üstte 4 altta, 2 azı, 2 köpek geldi. Sırada kim var?:)

Şimdilik bu kadar:) Geri geleceğim...

NOT: Resim yazı ile alakasız olup, ben çektiğim için bu yazıya eklenmiştir :)) Yer de anneanne ve dedemizin bahçesi.

Tam bilemedim ne olduğunu...

2010-09-21T09:58:00.002+03:00

Acaba diyorum bazen Can'ın nasıl düşündüğünü bilmek nasıl olurdu? Mesela dün okuduğum kitapta cevabı olmayan sorular sormayın bu yaş grubuna diyor ya, ahanda dedim bu benim! Çok komik geldi, herhalde bunları sorunca Can "Anneee nerden bileyim" falan diyordur. Bknz:

-Can'cım o top büyük hiç ordan geçer mi?
-Annecim, neden çıkartıyorsun çoraplarını?
-Kuzum, arabanı niye sakladın buraya?

Çok saçmaymış di mi? :)) Yakalarsam kendimi yazacağım diğer örnekleri de.

Bir de bu ara Can biraz kımıl ve de vıyık. Tam tanımı bu gerçekten :) Şöyle ki, biraz mızmız gibi, dişler dedim önce (her sıkıştığımda olduğu gibi:) ). Ama sanki daha bilişsel ve duygusal birşeyler oluyor gibi. Repertuar ve uyaranlar genişledikçe sanki bazı şemalar oluşuyor, bir gün sonra bozuluyor, yerine yenisi geliyor. Tam anlatamadım ama ben anladım :)))

Yani demek istediğim büyüdükçe ve beyindeki kıvrımlar arttıkça bilişsel olarak duygular da boş durmuyor. Onlar da denge sağlamaya çalışıyor beraberce.

Bir de neden tatilde gece boyu uyuyordu da şimdi uyanıyor mesela?

Buldum, bir sonraki postu kara delikte kaybolan sorulara ayıracağım! Cevapları gelir belki...

İmza: Bu ara kuzusunu evde bırakırken içi bir fena olan anne.

Gölgemle ben..

2010-09-17T22:38:00.003+03:00

Gölgeler

Gönlüm uçmak dilerken semavi ülkelere;
Ayağım takılıyor yerdeki gölgelere...

Necip Fazıl KISAKÜREK

Bir enstantane..

2010-09-16T22:58:00.004+03:00

Can ile çıktığımız gezide birçok sokak çalgıcısı ile karşılaşınca Can sürekli alkışlar olmuştu. 3 hafta boyunca hemen hemen her gün değişik sokak çalgıcıları görmüş, yanlarına gidip yaylana yaylana dans etmiş, naynay yapmış, elleri ile çıpıl çıpıl alkışlamıştı..

Sonra tatilin son günü Can arabasında uyuyunca anne baba yemek yemeye karar verdiler. Klasik gitarı ile müzik yapan bir müzisyen de restorandaki müşterileri müziği ile ağırlamaktaydı. Anne baba siparişi verdi, tam o sırada müzik bitti, müşteriler kibarca ama gönülden alkışlamaya başladılar.

İşte tam bu bu sırada Can anne babaya kocaman bir gülümseme armağan eder: Uykusundan aniden ve telaşla uyanır, alkışlamaya başlar, sonra küt! diye uyur tekrar :)))) Klasik müzik konserinde uyumuş da yakalanmış bu halini anne baba ikinci şarkıda da yakalar. Artık Can her duyduğu alkış sesine eşlik eder, yanımıza da bu anı kalır :)

16. ay ve Ada sahilleri

2010-09-15T12:04:00.007+03:00

Sen tut koskoca çelik kapının sapından tut aç, çık dışarı!! Ben bunu 18 aylıkken falan bekliyordum. Aynı "Aaaa bu tshirt daha büyük gelir" dediğim tshirtü bugün giydirip en fazla 2 hafta giyebileceğimizi gördüğüm gibi..

16. ay demek kaş ve göz arasındaki mesafenin ne kadar az olduğunu anladığınız aydır. O mesafede dolaplar kapılar açılmaya, bisikletine kendi başına oturmaya, koltuğa tırmanıp "ppaaa" sesleir arasında (hoppanın son hecesi) aşağıya kendini atma ile karşı karşıya kalabilirsiniz. Artık yalnız bırakılması feci tehlikeli bir ajana dönüştü Can :) Her an bir şey yapabiliyor..

Cümleler ise tek kelimeli, ama feci anlamlı. Aynı kelimeyi 65 ayrı tonlamayla kullanıp kendini pek de güzel ifade ediyor. "mama" kelimesi, "mama istiyorum", "mama istemiyorum", "kaşık", "mama sandalyesi", " aaa anne sen kendi yediğinden versene" anlamlarına gelebiliyor mesela :)

Bazen beni nasıl dinlediğine hayret ediyorum. Bir ses tonum var benim, ciddi ve önemli birşeyi Can'a açıklama ses tonu. Ama içine şefkat de katılmış olanından :) Heh işte o ses tonu sakinleştirici gibi. O ses tonu ile süpürge bırakılıyor, o ses tonu duyulunca artık ısrar edilmiyor. Her zaman mı? Yoook canııımmm...

Adalar'a gittik demiştim ya, Adalar'da hala sokakta sek sek oynanıyor, çocuklar kaldırımları tebeşirle boyuyuor, yola futbol stadı çiziyor... Ne güzel..

Bunlar da fayton maceramızdan...

Bir dönem Ada'da mı yaşasak acaba?

BİR çok ŞEY

2010-09-14T11:57:00.003+03:00

Mesela sonbahar geldi.
Mesela bir melek uçtu dünyadan..
Bayram oldu sonra kalanlardan bazılarımıza..

Yazamayınca nedense daha da yazamıyor insan. Halbuki hemen hemen her gün bunu bloğa yazayım dediğim milyon enstantane oluyor. Ya da aklımdan neler geçiyor.

Dur bakalım başlayalım bir yerlerden..

Sondan başa gidelim mi? Gidelim.

DÜN GECE: Genellikle ağlamayan bir çocuk Can. Canı acırsa veya -artık- elinden bir şey alınırsa ağlar. Dün geceyi ise dekoderler çözemedi. Yoğurt kabını yere boca etmesine izin vermeyen anneye yapışarak ağlama moduna girdi önce. Ağladı ağladı, sonra tam geçti derken, vileda için ağladı bir posta. Haydaaa derken banyo yapmak istemedi, ardından da meeemeee diye ağladı. Tespitimiz şu yönde: Hani böyle belli bir saate kadar uyumazsan sonra uyuyamazsın ya onun gibi oldu. Sinirleri gerildi bir yerde, sonra toparlayamadı. En son anne ile el ele yatınca resetleyebildi kendini.

Duygular ve heyecanlar sanki minik kalbi için bazen yorucu oluyor gibi. O anlarda işte anne olmak çok keyifli :)) O heyecanlı bünyeyi rahatlatmak çok güzel :))

DÜN GÜNDÜZ: Bahçede Can ile gezerken, bizim alt komşumuzun çocuğu ve bakıcı ablası da geziyorlardı. Can ablanın elindeki kova küreğe kurdu. Anne "olmaz bizim değil" deyince bıraktı geri geldi. Aha! 5 dakika sonra kaşla göz arasında almış kova küreği karşıdan gülümsüyor. Neyse arkadaşımız isteyince geri verdik. Can'ın yaptığı ikinci hamle ise bitirdi bizi! Ablanın elinden tuttu, en şirin haliyle parmağını gökyüzüne doğrultup "Ayde?" dedi. Abla aydedeye bakarken de kovayı aldığı gibi koşmaya başladı! Böh dedim :)))

BAYRAM GÜNLERİ: Anneanne ve dedeye gittik, el öptük, kumbaramız oldu. Bizim evde girişte duran 1 liralar da yalan oldu, Can'ın serveti hızla büyüyor :)

Ada'ya gittik, faytonda büyük adam gibi oturdu inanamadık. Faytonun yaylanma halini taklit ediyor, çok komik :) Fotolar ayrı bir post konusu..

Duru, Nehir, Kanat ve Derin ile görüştük. Akranlarının yanında nasıl mutlu oluyor, çığlıklar gırla gidiyor.

Çatalla karpuz yedi, ikinci ayakkabısı geldi, dondurma görünce yalanmaya başladı, öpücükler artık yanağa konuyor ıslak ıslak. Oyuncak elektrik süpürgesi ile yarım saat oyalanıp, arkasından evi vileda yapıp, bir de toz alıyor, annesine çekmemiş :P

16 aya bir hafta kala, kişilik gelişiminin nasıl ilerlediğini görmek mümkün. Anne ise oyun grubu arayışı, memeden kesme, oturaklı hayata geçiş (mi?) konuları ile meşgul.

Sonbaharı özlemişim, serin havalar iyi geldi... Caz festivali, Şebnem Ferah ve Duman konserlerine gitsek ne iyi olur.

Bu postu bitireyim en iyisi burada :)) Darısı daha derli topluların başına..

15. ay, Can, ben, anneliğin narsisistik toslamaları.

2010-08-23T16:59:00.002+03:00

Master tezi başlığı olan bu yazının sonunun nereye gideceği hiç belli değil. Ama başlamadan, bloğuma ilk defa yorum yazan ve ikinci bebekte yaşadığı zorlukları hep okuduğum Günebakan, aynı kafada olduğumuzu düşündüğüm Çokoprenses ve yeri bamaaaşkaaaa sevgili Yeliz'in yorumlarına teknik sebeplerden dolayı cevap verememiş olmanın özrünü de buradan dileyeyim.

Bloğa yazmıyorsam iki sebebi vardır:
1.Kafam karışıktır.
2.Kafam karışıktır. :))
Anlaşılıyor di mi gelen ilk yazıdan?

Şimdi geçtiğimiz günlerde uzman anne olmak üzere gelen sorular üzerine kısa bir post yazmıştım. Şu günlerde uzman anne olarak gol yemiş bulunmaktayım. Açıklayacağım. Neden bunu anlatmak istiyorum. Çünkü esas fark ettiğim şey şu; sende güçlü olduğuna inandığın özellikler oluyor. Mesela diyorsun ki "Ben çok güçlüyümdür, hiç hasta olmam" sonra pat bakıyorsun köh köh öksürüyorsun! Olmaz dediğin şey olunca da kızıyorsun.

Bu çocuk yetiştirirken olunca resmen gol yemiş hissediyorsun. Çünkü orasının güçlü olduğuna inanırken oradan vurulunca ağırına gidiyor. Sabırlı sanarken kendini çabuk kızınca ne oluyor diyorsun. Ya da mesela ben güzel yemek yaparım diyorsun. Ama seninki yemiyor yaptığın yemeği, aaaa inanamıyorsun gözlerine. Esas kötüsü kendine atfettiğin ve memnun olduğun özellikleri çocuğunda görememek. Sen genelde hareketliysen çocuğun sakinse, sen dışadönüksen çocuğun paçana yapışıyorsa da aldığın narsistik yara berelere ne merhem sürmek lazım düşünmeye başlıyorsun.

Uzman anne olunca ise düştüğüm yanılgı şu oldu. Benim için danışanlar söz konusu olunca durumlar normal/normal olmayan diye ikiye ayrılıyor. Dolayısı ile başımıza gelen bir durum "normal olmayan" kategorisine giriyorsa, ziller çalıyor bende. Çünkü bir sonraki hatta 3, 5, 10 sonraki senaryolara gidiyor aklım. Can'ın belli ki dişlerden dolayı iştahı azalınca, aklıma yemek bozuklukları, obezite geliyor. Psikolojik defolar geliyor. Böyle olunca da durum hakkında kendime kızgınlığım moral bozukluğum dağ gibi oluyor. İçinden geçilmez, üzerinden aşılmaz..

Takıldıkça takılıyorum. Demek ki neymiş, anne olmak aslında ayrı bir paydaymış. Sen eşitlemeye çalıştıkça diğer paydalarınla daha da bozulurmuş. Öğrendik bir şey daha.

Bunların yanı sıra bu 15 ay pek şekermiş yahu :))
Her türlü müziğe fıkır fıkır oynuyor. Başıyla ritm tutuyor. Uykuya yastığı ile kendisi dalıyor. Daha bir sürü şey. Foto ve video yüklemesi yapayım bari, böyle anlatılınca kısa kaldı :)

Yaz bitmeden neler neler yapsak stresi yarattım bir de kendime. Listeye eklemek isteyen var mı? :))

Bunu almadan diğerini anlamazsın...

2010-08-10T13:57:00.001+03:00

Biz üniversitedeyken “pre requisite” diye bir kavram vardı. Yani “bir dersin asını bsini öğrenmeden ilerisini anlayamazsın evladım” durumu. Gayet mantıklı. Şimdi annelik de bende aynı böyle bir his uyandırıyor. Bazı dersler var ki onları vermeden anne olunca seneye aldığın ileri seviye ders sana patlıyor :)

Şöyle ki bazı dersler var mesela eğer onlardan kıl payı geçmişsen ya da bütünlemede verdiysen bir sonraki dönemde o dersin ileriki düzeyini okuyacağın için “aman neyse geçtik bu dersi, darısını seneye düşünürüm” demek sadece günü kurtarıyor.

İşte karşınızda, bütünlemede geçtiyseniz eğer, ileriki versiyonu sizde kesin patlayacak dersler:

Annelikte Sabır ve Hoşgörü Geliştirme 101
Bu ders valla baba derslerden! Her şey bu ders üzerine kurulu. Sınavları her an olabiliyor, tarihi belli değil. Hoca bazen kanaat kullanabilir, kullanmaya da bilir. Çok temel bir ders olmasına rağmen bu dersi tekrar almak zorunda kalan sınıf arkadaşı çok. Sınıf bayağı bir kalabalık oluyor. Not tutmazsan arkadaşının tuttuğu notlar senin bir işine yaramıyor, neden, çünkü her öğrenciye ayrı soru hazırlanıyor keh keh :)
Ancak Nurturia diye bir site var, daha önceki yıllarda çıkmış sorulara oradan göz gezdirebiliyorsun (Damla nasıl reklam? :) )

Kriz Müdahale 101
Bunun için bana lazım olmaz dememek lazım. Her eve lazım. Nitekim 12 ayı devirdikten sonra bu derste öğrenilenler zırt pırt lazım oluyor. Diyeyim size sınavları çok kazık. Her sınavdan çıktıktan sonra bir yorgunluk hali geliyor. Bu derse çalışmak lazım. İleriki seviyelerine ergenlik deniyor. Çok vakit var demeyin, bu dersi oturun çalışın iyi notla geçin bir zahmet!

Yeme ve Uyku Düzeni Oturtmaya Giriş
En kalabalık sınıf bu! Bu konuda Tracy Ferber Park gibi hocalar var ders veren. İstediğinden alabiliyorsun bu dersi. Ama derste öğrettiklerini sormuyorlar sınavda işte o kötü.. Hep çalışmadığın yerden geliyor. Tam iyi bir not alıyorsun sözlüden hop ertesi hafta yine notun düşüyor. Bu dersin ileriki seviyesi henüz açılmamış ama. Sürekli aynı dersi alabilirsin yani…

Annelikte Kimlik Bunalımı Yönetimi
Ooooo bu ileri seviyeleri olan bir ders.Lohusalık denen başlangıç düzeyi, çalışan anne olma, bakıcı ile ilişkiler, çocuğun ahlaki eğitimi gibi zor içerikli derslere dönüşüyor ilerleyen yıllarda. Çünkü anne ha bire kimliğini yeniliyor. Bu dersten yüksek not almaya kasmaya gerek yok. 50 ile geç mutlu ol yeter ki :)

Yeliz: Olmuş mu saptamalar? :)

14.ayda 14 tespit

2010-08-07T13:07:00.002+03:00

1.14. ayda anne artık her durumla ilgili tespit yapmaya başlar :))

2.14 aylık bebeler çok hareketli, oldukça kıpır olur.

3.Vileda, çöp kovası, faraş, süpürge üreticilerine anne her gün bir kez daha saygılarını yollar.

4.Minnacık ağızlar bir kapandı mı açılmaz, mazallah ısrar edilmez, beğenilmeyen yemek zinhar yenmez.

5."Araba mı dedin annecim, hadi bir daha söyle" dendiğinde size atılan gülücük, artık kontrolün kimde olduğunun en iyi göstergesidir.

6.Her türlü kapak, dolap ulaşıma açılmıştır, "Bunun boyu ne zaman bu kadar uzadı?" cümlesi sık sık söylenir.

7.Sarılır, öper, güler, anneye bayılır.

8.Duygularını coşku ile yaşar. Misal dün metroda karşımızda oturan sarışın ablaya nasıl kurduğuna inanamadık! :))

9.Çatal kaşık kullanımı başlar. Ama yanında yer örtüsü, yedek kıyafet şart olur.

10.Her türlü olayı taklit eder, dün olanı hatırlar, sabah olanı kendince anlatır. Düşmüşse yeri gösterir, kafasına vurur, anlamazsak elimizden çeker götürür.

11.Her insan gibi tatlı bir şeyler keşfederse yalanmaktan kendini alamaz. Dondurmacının önünden geçerken "yam yam yam" sesleri çıkarabilir :))

12.Garip bir şekilde babaya gitmek için ağlar, abartmıyorum, 4. saniyede anneye geri döner.

13.Seslenmeye başlar, çağırır, kızar, öfkelenir, alınır, gücenir, mutlu olur..

14.Anne tespit yapacak amma çok şey var diye düşünür, bu serinin bir de anneler hakkında olanını yazmaya karar verir :))

Doğallık bozulduğunda..

2010-08-05T12:25:00.002+03:00

Can'ı yetiştirirken her konuda "kendiliğinden" lik prensibine uymaya çalışıyorum. Benim çin bu prensip çoğu şeyin "kendiliğinden" olması. Ne demek bu? Can hazır olduğunda.... diye başlayıp cümleye cümlenin devamını Can'ın getirmesi.

Can hazır olduğunda.... yürüsün..
Can hazır olduğunda.... gece emmeleri bitsin..
Can hazır olduğunda .... bay bay yapsın.. Yani herşey kendi hazır olma zamanında "kendiliğinden" olsun.

Bu iyi güzel tabii de her zaman olamayabiliyor. Alıcının ayarları ile oynamak gerekebiliyor. Belki de gerekmiyordur da ben rahat edemiyorum oynamadan..

Şöyle ki Can çok uzun süreler yemek yeme konusunda keyif alan bir çocuktu. 7 aylıktan beri eline aldığı ekmek parçalarını keyifle yer, bizim yediklerimize sulanırdı. Katı gıdaya geçiş hem rahat oldu hem de keyifli. Ama gel gör ki bir kaç zamandır "yemek yemek/yedirmek" bir etkinliğe dönüştü. "Kendiliğinden" olması gereken süreç başlı başına bir olay haline geldi ve bundan çok rahatsızım. Farkında olmadan ben de bu sürece katkıda bulundum. Sonra bir öğünde "ne yapıyorum ben?" dememle birlikte kendime geldim.

Doğallığı bozulmuştu bizde yemek yemenin. Şimdi o doğallığı geri getirmeye çalışıyorum. "Kendiliğinden" yemek yemesi için yüreklendiriyorum, elimden geldiğince zorlamamaya özen gösteriyorum. Birlikte yemeye çalışıyorum. Mutlaka elinde çatal kaşık olmasına özen gösteriyorum. Yemeden keyif almasına model olmaya çalışıyorum. Olacak mı ilerleyen günlerde göreceğiz. Biraz da gelemeyen köpek dişlerini buradan saygıyla selamlıyorum!

Yazışmalar Nurturia'da da var, burada: http://www.nurturia.com.tr/questions/d5238e5e-fdee-4fce-9395-9dc600ce9a6a/1/yemek-yedirmeli-mi-birakalim-kendi-mi-yesin

Görüşürük

Son haller, fotolar eşliğinde..

2010-08-02T13:22:00.005+03:00

İşte 14 aylık bir kuzunun tatil valizi :)) Bir ara tatilin teknik detaylarını da yazmak istiyorum, sıra gelir umarım.. Nitekim zaman zaman Can'ın 3-6 aylık dönemlerinde yaptığımız tatilleri aramıyor değiliz :))

İnsanda bir "yazmazsam unuturum, aman bunu da yazayım" hali oluşuyor bir dönemden sonra. Önce hatırlamak istediklerim:

1.Baba ve anne kelimelerini bizi çağırmak için kullanmıyor mu insanın içi eriyor. Bir de tonları var. Uykudan uyanmışsa "anneaaeee" gibi, uzanamadığı bir oyuncak varsa "Anneeeeeeeiiiieeeee" gibi bir şey :) Misal aşağıdaki fotoğrafta hayvanat bahçesinden aldığımız kitaba bakmak için yere oturdu pat diye. Sonra da etraftaki hayvanları bize anlatıp durdu :)

2.Dün atletizmde Elvan'ı seyrederken, "Eyvan" dedi mesela, çok tatlıydı :)

3.Pipetle içme, çatalla karpuz yeme, kaşıkla yoğurt saçmaca en sevdikleri..

4.Açık bacak, dekolte, göbek frikiği durumlarında gözler birden Coşkun karakterine dönüp "emme" diyor:))) Bakalım nereye varacak bunun sonu..

5.İnanıl-mazzzz hareketli, akşamları pestilim çıkıyor, o hala kımıl zararlısı modunda..

6.Gör kırpmayı öğrenmiş? Nasıl?

Bir de üzerinde düşündüklerim var.. Bezsiz bebek, yeme düzeni, uyku rutini...
Onlara sıra var daha..

Bir Şurdan Bir Burdan..

2010-07-29T12:12:00.002+03:00

Can kuzusu zeytin yiyip çekirdeğini pıt diye eline alıp veriyor, sonra balıkların nasıl yüzdüğünü elleri ile kıvır kıvır anlatıyor, kollar bronz saçlar sarıya dönmek üzere.

Uçakla 4 saatlik yolculuğun ardından geldik Barselona'ya. Can şaka gibi uçakta 2.5 yazı ile iki buçuk saat kollarımda uyudu! Çok misti :) Ama tabii ben "1 saat uyur uyanır ben de bir şeyler atıştırır gazetelere bakarım" diyordum yalan oldu! En son 6 aylıkken falan bu kadar uyumuştu gündüz.

Neyse bebek yatağı istedik bir ara, gelen şey gerçekten "bebek" yatağı idi. Can içine sığmadı, zaten kucağımdan inmek de istemedi.. Bu arada bebek kemeri diye verdikleri şeyin gerçekten ne kadar dandik olduğunu bir kez daha gördüm. Zaten kımıl bir yavruya o kemer naapsın?

Bu arada denize gidince kuzu dalga seslerinden pek bir korktu, ben bekliyorum ya cuppadank diye girecek, anlatıp duruyorum "Aaaa niye girmiyorsun annecim bak ne güzel" diye. BabaCan dürttü de kendime geldim :)) Neyse kumlarda oturduk, kiraz yedik, su içtik, kum olduk, yıkandık bir daha kum olduk derken eve dönüşte yanaklar bronzlaşmıştı çok tatlı :)

Haberler devam edecek, iyiyiz :)

Bu ben miyim, kim miyim?

2010-07-22T21:33:00.002+03:00

Son yazımdan bu yana keşif yapmış gibi hissettiğim için bir rahatladım gitti :)

Ama yazının/yazımın sonunda aklıma gelen/takılan konuyu da yazmadan edemeyeceğim. Nitekim pazartesi günü hayatımda ilk defa 3 haftalık bir tatile gidiyoruz. İnternet bulurum muhtemelen ama kitap okumak, yürümek, yemek yemek gibi bir sıralamanın 4. basamağında bulunan internete girmek meeecbuureeeeennnn biraz kaybetti önceliğini. Bugün alışveriş yaptım biraz tatil için ve Can için. İlaçlarını tamamladım, yıkanabilir mayo aldım Can'a. Bir de güneş gözlüğü :) Takar mı bilemem ben aldım dayanamadım.

Bu arada taklit hızı inanılmaz. Dün teyze ile "ördek suya daldı" diye söylerken, bugün minik parmaklarıyla burnumu tuttu, "hadi söyle" dedi resmen. Bazen bu muhteşem öğrenme hızı ve açık kanallar düşündürüyor beni. Arada kimbilir ne kodlar giriyoruz.

Şimdi biz birşey öğretme amacı taşımadan girdiğimiz kodlar için ben bazen bir filtre sistemim olsun istiyorum mesela diyerek yazıya giriyorum. Filtre sistemi şu açıdan gerekli. Bazen "yapma" "etme" "elleme" gibi uyarıları farkında olmadan çok veriyorum. Önünü açıklıyor, arkasını anlatıyorum. Ama yine de bazen bir filtre olsa keşke diyorum. Gereksiz yere gereksiz konuşmasam. Onu şunu da demesem daha 14 aylık kuzuya. Herşeyi açıklamadan bıraksam biraz izlesem.

İşte kendi içimizden çıkıveren matruşka annenin kendimizi şaşırttığı zamanlar ne bol. Ben mesela emzirme olayını hemen kapmıştım. Hemşire hala mememi tutmaya ve anlatmaya çalışırken Can'ı zaten 6 kere emzirmiştim! Cokkodo cokkodo emmişti.. Ya da mesela geçen sene 2.5 aylıkken alıp tek başıma anneanne ve dedenin yanına gitmiştim. Son zamanlardan bir örnek; en yorgun akşamımda uyuması 45 dakika sürmüştü, ben aynı sabırlı sakin halimle güzel güzel uyutmuştum kuzuyu.

Gel gör ki kaosa yatkın insan ruhu, belayı arayıp, kötüyü kaydeden insan hafızası burada da matruşkadan çıkan anneye oyunlar oynuyor. Anne kendinden çıkan olumsuzlara daha çok şaşırıyor.

Şöyle ki bakınız benim annelik öncesi kodlarım:
"Ben çok sakin bir anne olurum"
"Oyununu sadece izlerim hiç öğretme çabam olmaz"
"Kilosuna hiç takılmam sağlıklı olsun da"
"Yetersizlik de neymiş ayol"

kodlar matrix misali çözüldü anne olunca:)) Bu kodların altında gizli olan "ben anne" imajı akıllara zararmış meğer. Nitekim Can ile ilgili kodlar da cabası.

Ben hep, sakin, mutlu, iyi yiyen, şıp diye uyuyan, kendi kendi oynayan bir çocuk imajına sahipmişim. İmaja sahip olmakta sorun yok da kuzu imaja uymayan bir davranış yaptığında "ben anne" nooluyor oluyor. Mesela Can melek bebek kategorisinden hareketli bebek grubuna terfi edince şaşırmıştım bayağı.. Dün mesela minnacık elleri ile arkadaşından topunu cart diye çekince annenin kafasındaki ziller koroya dönüştü: "amanın yoksa bu çocuk oyuncaklarını paylaşmayacak mı?" Halbuki çekmese de "aaaa kendi malına sahip çıkmayacak mı acaba" derdim herhalde:))

Demem o ki, benden çıkan annenin yanında bir de "ben anne" ve "benim bebeğim" imajı çıkıyor zıbırt diye!
İmaj danışmanları bu işe de el atsalar mı? Benden bir Ebru Şallı olur mu mesela?

Benden çıkan Anne, Anneden çıkamayan ben: bir matruşka masalı...

2010-07-18T11:44:00.003+03:00

Şu meşhur çift çizgi ile yolculuk başlıyor. "O an" artık hiçbirşeyin "eskisi" gibi olmayacağının habercisi. Bu cümlenin içinde her şey var. Güzel olanlar da, özlenenler de, yeniler de, eskiler de.

Çift çizginin haber verdiği "9 aya kadar anne olacaksın" haberi eğer istenen bir gebelik ise festivale dönüşüyor. Bulantı da olsa, 20 kilo da alınsa hormonlar eksik olmasın saçlara bir parlaklık, kalçalara bir yuvarlaklık anne adayına da genel bir mutluluk hali getiriyor. Yani hamilelik herkesin bence de çok evrimsel olarak desteklediği bir sürece dönüşüyor. Misal ben kendimi hamileyken bir ülkenin prensesi falan gibi görüyordum :))

Kutsal bir emanet taşıma hali...
Herkesin sevgi dolu gülümseme hali..
En yakınlarının seni böyle dünya kupası gibi el üstünde tutma hali..

Sonraaa..
Doğumla birlikte senden bir "anne" çıkıyor. Bendeki hemen çıkamadı :)) Bence, yakınlarım aksini savunsa da bendeki anne partiye 6. aydan sonra katıldı. Hatta 1 yaş civarı katıldı.. Çünkü o zaman girdi işin içine gerçekten yemek yaparak beslemek, oyuncak seçmek, "yapma!" demek veya dememek arasındaki kararsızlıklar.

Senden çıkan ve "hamile prenses" den dönüşen bu "anne", tırtıldan dönüştüğün kelebek misali kitapçılarda anne bebek kitaplarına konuyor sık sık. İlgilendiği kitapları es geçiveriyor. Çünkü zaman zaten az, onda da kuzuyu daha iyi anlamaya yönelik kitaplara sarıyor..

Oradan kalkan kelebeğin alışveriş için vakti varsa oyuncakçılar, mothercare, bebek giysi mağazalarında buluyor kendini. Sen zaten var olan bedeninle asansörde karşılaşan yabancılar gibi bakışmadan dururken kendine alışveriş çok da çekici gelmiyor..

Aynı kelebek, eğer yazmayı seviyorsa kendini tutamayıp günlük tutmaya başlıyor veya blog açıyor :)) Al sana fazladan günde 45 dakika daha "anne"lik mesaisi.. Blogları okuyor, forumlara bakıyor, yorum bırakıyorsun.
Anne kelebek eskiden ben bu zamanlarda ne yapardım diye düşünmeye başlıyor.

İşteeeeee!
Matruşkanın kapağı sıkışmış da "anne" den sen bir "ben" çıkaramıyorsan üstteki soru daaan diye gelip vuruyor kafana!

Kitaplarım, müziğim, boş zamanım la başlıyor kelebeğin tekrar dönüşme ihtiyacı. Önce biraz kitap okumaya fırsat bulunca mutlu oluyorsun. Bir cafede kahve içince oh miss diyorsun. Az buçuk bulduğun boş zamanlara en başta tatil valizi muamelesi yapıp içine ne bulursan tıkıştırsan da sonraları gerçekten kıymetli anlara dönüştürebiliyorsun.

Ama ben şimdi fark ediyorum ki, aslında bu dahaaa geniişşş bir resim. Yani "anne" matruşkadan çıkarmaya çalıştığın "sen" eskisi gibi değil. O değil. Sen değilsin. Daha doğrusu dönüşmüş başka bir sen. Bence esas kelebek o...

O yeni çıkan "sen" pek tabii eskisine benzemiyor. Nasıl benzesin? Üniversiteye başlarken ve bitirirken aynı mıydın? Ya da evliliğin başı ve şimdiki halinde aynı "eş" misin?

Ben bunu fark edince bir garip oldum. Rahatladım mı desem? Korkum ve telaşem geçti mi desem? Neyse yani, o çıkan kelebeği tanımaya çalışıyorum şimdi.

Bir de insanın kendi kafasındaki "ben anne" imajına uyamadığı anlarda yaşadığı şaşkınlık var ki ona da değineceğim.. (Değin değin bitmez bu matruşkalar :) )

NOT: Bu yazı Özgüranne'nin son yazısından ilham almıştır.

Nasıl Ya?

2010-07-13T10:35:00.002+03:00

Hiç anlamadım.
Ne mantığını, ne amacını.

Amaç dikkat çekmekse böyle olmamalı.
Hürriyet gazetesi aile içi şiddet kampanyası ile ilgili fotoğraf yarışması başlatmış?!!??

Neyi çekecekler?
Nasıl bir fotoğraf ödül alacak?

Amacı sonuna kadar destekliyorum, ama fotoğraf yarışması nasıl bir ironi?

Belki de ben anlamadım.
İnşallah anlamamışımdır..

Annelik kurumunun müfettişleri..

2010-07-10T11:18:00.005+03:00

Biz ilkokuldayken müfettişler gelirdi.
Her ne hikmetse öğretmen o günlerde "Evladım, aman müfettiş soru sorar da arkadaşınız bilemezse siz yardım edin e mi?" derdi.

Bir günlüğüne yardımlaşma özgürlüğü..
Birkaç saatliğine bilememe keyfi..

Bizim için tabii. Müfettişin de çok umrunda değildi ne bilip ne bilmediğimiz bence. Sadece hepsinin erkek ve asık suratlı olduğunu hatırlıyorum.

Annelik kurumunu teftişe gelen müfettişler ise 3'e ayrılıyor:

1.Herkese müfettişler
Park teyzeleri başta olmak üzere, kucağa alma, al, emzir, mama ver, ay düşecek teyzeleri bunlar. Kişisel almayın. Sırf bize değil herkese. Öyle onlar. Maksimum kabul gösterdikçe uzaklaşırlar.

Hülya'nın muhteşem analojisi ile mafyalar var sonra. O mafyalar bol bol müfettişlik yapıyor. Sen de tırsıyorsun tabii, sana deseler, kibarca belki de kabaca susturacağın tipler, "Aaaa yürümüyor mu hala" dediklerinde istiyorsun ki Süreyya'nın antrenörünü tutayım, çalıştırayım çocuğu. Allah'tan bu his de 30 saniye ila 1 gece arasında kayboluyor.

Uzmanlar, kitaplar, web siteleri, bloglar, uzman görüşleri... Aaaa bu tür en zorlu müfettiş. Çünkü doğru söyleme ihtimalleri yüksek. Sen de tabii daha çok panik oluyorsun. Panzehiri sağduyu.. Annelik güdüsü falan değil. Bayağı sağduyu.. Nitekim benim annelik güdülerim zıbıtıyor bazen. Ama "insani sağduyum" u daha metanetli buluyorum..

2.Hormonal müfettişler
Bunların ilk ziyareti doğumun ilk anında oluyor. "Bakalım içinizden ışık geçiyor mu?" diye anneliğe cuk diye oturup oturmadığınıza bakıyorlar. "Ay ben sezaryen oldum, dikişim var, 30 saat sancı çektim" dinlemiyorlar.

Hormonal müfettişler kırık not vermek için koşturup duruyor. Lohusalık adındaki yeterlilik sınavında bitiveriyorlar yanınızda. Birkaç tuzakları var her anneyi düşürdükleri: sütün yetiyor mu, bebeğini yatıştırabiliyor musun, kocana hala "kadınlık" görevini yapıyor musun, yuh hala sadece 3 kilo mu verdin? türünden.
Bu müfettişleri savmanın yolu benim için, yürüyüş, çilekli komposto, alışveriş, kafeinsiz kahve, evden çıkma şeklindeydi. E zordu, hala arada geliyorlar ziyarete..

3.Kendine müfettişler
Bak bu en zalimi! Susturmanın, durdurmanın imkanı yok. Bır bır dır dır konuşur bunlar. Bir de ömür boyu yanındalar, çünkü içindeler!

Benim müfettişlerim şu zamanlarda uğruyor;
yorgunsam
uykusuzsam
Can'a tahammül edemeyeceğimi seziyorsam
kafamda başka şeyler varsa
PMS döneminde
BabaCan yoksa, ya da varsa ama ben huysuzsam..

Dedim ya en zalimi bunlar. Git dersin gitmez, kovarsın yine gelir. Bunun da panzehiri bilinç ve biraz da kendine haksızlık etmeme galiba.

İstemiyorum kardeşim müfettiş falan, cevabını bilemezsem sorduğunuz sorunun açar wikipedia'ya bakarım, nedir yani?

Şirince'den iyi yaşam hisleri..

2010-07-09T22:47:00.001+03:00

Başka bir post yazacaktım elim bu fotoğrafa gitti..

Gittiğin yerden iyi hissederek dönmek yok mu..

Pedagog pedagog dediğin...

2010-07-07T16:00:00.000+03:00

7-8 yıl oluyor.
Bir rüya görmüştüm.
Bir deniz vardı, gri dalgalı. Ben denizdeyim ama denizle bir gibiyiz.
Denizin ilerisinde o zamanki sevgilim.
Sahilde ise hayal meyal bir erkek silueti beni davet ediyor.
"Hangisine gitsem?" sorusu var gibi aklımda ama daha çok "Ben kimim?" sorusu.

Bir hafta içinde alından bir randevu.
2.5 sene gidilen terapi süreci.

Sorun var mıydı? Yoktu.
Yok muydu?
Sorun muydu?

2.5 senenin ardından cevaplaması kolay hale gelen bu sorular o zaman, evet saatine bugünün parası ile sanırım 200 Tl ödediğim derin bir süreçti.

Gitmesem olur muydu? Olurdu.
Gittim iyi mi oldu? Oldu.

Mesele burada: Seçim.
Pedagoğa gitmek/gitmemek seçim.

Götürenler daha az biliyor, götürmeyenler daha çok diye değil.
Götürmeyenler kaçırıyor fırsatları, götürenlerin başı göğe eriyor diye değil.

Misal: Can parmak emiyor. Ben bunun için pedagoğa gidiyor muyum? Hayır.
Neden? Çünkü pedagog sıfatımı kes –at, bunun geçici olduğunu biliyorum.
Geçene kadar bekleyebileceğimi, bunu ona ve bana stres yapmayacağımı da.

Vermeli mi şimdi saatine şu kadar TL?

Anne olarak için içini kemiriyor, çocuğun parmak emiyor diye stres oluyor, her elini ağzına götürdüğünde çekiştirmeye çalışıyor, çocuk sinirleniyor, sen üzülüyorsan, ne yapacağını bilemiyorsan benim denizli rüyam gibi, niye gitmeyesin?

Gitmesen olur mu? Olur.
Gitsen iyi olur mu? Bilemem. Bu sana bağlı. Kim olduğuna, hayatta nerede durduğuna.

Ben mentor severim. Bilge severim. Yol gösterenim olsun severim.
Hata yaparsam diye değil, hata yapmaktan korkup daha beterini yaparsam diye.

Herkes dedi/diyor/diyecek: Aman ne şanslı oğlunuz, annesi pedagog. Öyle mi görünüyor dışarıdan?
İçi beni dışı sizi..
Ben biliyorum riskleri, dönemleri ,kişilik bozukluklarını, dönemsel sıkıntıları, patolojik vakaları.
Cidden şanslı mı Can şimdi?

Can şanslı, annesi pedagog olduğu için değil, ben olduğum için :) -diye de narsistlik yapayım.

Velhasıl arkadaşlar;
“durup dururken” “sorun yokken” pedagoğa gitmek tanımlamalarla ilgili. Bana “durup dururken” gelenin sizin rüyalarınıza girdiği durumlarda kimin hakkı olabilir süreci yargılamaya, eleştirmeye.
Tam da bu yüzden adım “sadece anne” bu blogda. Aman dediklerimden demediklerimden kimse alınmasın, “Bak kadın uzman” demesin diye.
Beni de anneler aralarına alsın diye :)

Seneye yazmayı hayal ettiğim kitabın iki kapağı olacak. Yaşadıklarıma pedagog Seçil bir ce-e yapacak bir kapaktan, diğerinden anne Seçil. Orta sayfada buluşabilirsek ne ala…

Regret, Şirince, 13.ay

2010-07-06T21:47:00.002+03:00

Sırayla başlayalım.

Regret:Pişmanlık.
Ama tam değil. Regretin içinde daha çok yapamadığından duyduğun hayal kırıklığı var. Pişmanlık ise sanki yaptıklarından. Bugün işten eve dönerken ve arabada Levent Yüksel'in sesinden "Gidiyorum ben sen hoşçakal" çalarken aklıma geldi. Önce eskiden şarkı söylediğim, çok sevdiğim, hatta sesimi eğittiğim, hatta konservatuarın ik sınavını geçtiğim. Sonra da neden şarkı söylemediğim. Neden sürekli buna "regret" ettiğim. Can büyürse yapmadıklarından pişman olmasın. Benim annelik serüvenimde yekün tutanlardan biri de bu: yapamadıklarımdan regret etmek. Etme işte. Ya yap ya etme. Hem yapmayıp hem edince çıkan mahsul ne oluyor biliyor musun?: birşeyleriyapmadığıiçinpişmanlıkduyankişi sendromu. İlacı da yok.

Şirince:Huzur.
Güzeldi. Nişanyan evlerinde kaldık. Görselleri ekleyeceğim. Üşenmeyelim bir yerlere gidelim, değişiklik olsun, hepimize iyi geliyor.
Kuzu su, hortum, havuz derken çok mutluydu. Dünden beri mızık. O mızık olunca ben kilit. Gözler dolu, anlayamamaktan muzdarip.

13.ay: "birey miyim değil miyim?" polemiği
Annemle ben aynı bedende değilmişiz, hımmm ben isteyince yürüyüp annemden ayrılabiliyorum, hoop aman o zaman fazla uzaklaşmayalım!! Hatta yapışsam daha iyi. Bir de azılarım geliyor sanırım. Oyunlardan bile sıkılıyorum. Annem de çaresiz hissediyor bazen. Hiç gerek yok annecim, sarıl kokla, mis...

Can'a bu ara Sık Sorulan Sorular:))
Horoz nasıl yapıyor? üüühüüüü
Karga nasıl yapıyor? Gaa ga gaa
Dede? Öhööö
Baba? ııııhhhhıhhhh (boğaz temizleme efekti)
Kahve makinesi: kuuuguuuuukuuuu (bunu da baba öğretti ??!!??! :) )
Saçın nerede, benimki nerede, babanınki nerede? (Babamızı saçları yok, sakalları gösteriyor :) )
Nasıl yüzüyorsun havuzda? (Elleri önde kımıldatıyor:) )
Eee piş piş nasıl yapıyorsun sen oğlum? (Yere yatıp başını koyuyor kuzu:) )
Alo nasıl yapıyorsun ? (El kulakta :) )

Kelimeler anne, baba, meme, mama, su (duu). Bir de ilk heceleri bazı kelimelerin teyzeye te, kuzenin ismine De :)

Huzursuzlukta bazen anladığının ifade ettiğinden daha fazla olmasının etkisinin olduğunu bile düşünüyorum. Sanki ifade edemeyince bir daralma, bir sıkılma oluyor. Çığlık bile atıyor bazen..

Tatile 3 hafta kaldı, çok heyecanlı:)

Türkiye'de çocuk yetiştirmek..

2010-07-01T21:58:00.003+03:00

Can'ın ileride akranları da olabilecek türde kişiler maçı kaybettiler diye kendi sahalarının koltuklarını söküp yakarlarken,

Bugün üzerime süren şoför, sonra yanıma yanaşıp "Abla sığamadın mı şeride, korkma korkma alışırsın!" derken ve ben sadece dişlerimi sıkabilirken,

Duygusal zekası yüksek olması beklenen kadın şoförler 4'lülerini yaktıkları andan itibaren her şeyi yapabileceklerini sanarken,

Bir özel okulun fiyatının senelik 37 milyar olduğu ülkemde, sadece ve en önemlisi de eğitim ve sağlıkta fırsat eşitliği gerekirken,

Bir çocuk psikiyatristi tvye çıkıp meşhur oldu diye, 6 ay sonrasına ve 600 TL civarında vizite ücretleri ile çalşırken ve devlet hastanelerinde bu işin ne kadar zor olduğunu bilirken,

SBS denen zımbırtı ve daha birçok sistem zırt pırt değişirken,

Çocuklar için oto koltuğunu zorunlu kılan sisteme rağmen dün sabah yanımdan şoför mahaline oturtulmuş bir çocukla araba kullanan babalar geçerken,

ilk defa çocuğumu nerede yetiştirdiğimin önemini fark ettim.
Bu yazı karamsar oldu dedim kendi kendime ama esas üzüldüğüm ise bir o kadar gerçek olması..

Umut dolu hafta sonları olsun..

Hava ve yol durumu, Murat Kazanasmaz bildiriyor..

2010-07-01T11:29:00.003+03:00

Güneşli: Kuzu gece sık uyanmamıştır, sabah 07:00'den önce mesaiye başlamamıştır, anne uyumuştur, yüzünde güneş açar. Kuzu sağlıklıdır, güneş açmasın da ne olsundur...

Parçalı bulutlu: Anne çeşitli sebeplerden yorgun ve tahammülsüzdür. Püskürtülen yemek, yapışılan bacaklar, sadece 30 dakika uyunan öğle dinlenmesinde gökyüzü biraz parçalı bulutlu hissi yaşatır.

Yağmurlu ve kapalı: Kuzunun bir derdi vardır, huyu değişir, kilo almaz, yemez, uyumaz anne biter çok üzülür. Kapanır gökyüzü, annenin içi gri olur..

Rüzgarlı: Kuzu geçiş dönemindeyken eser durur.. Dikkati kısa sürer, mızıktır, oradan oraya eser durur. Bizde 5. 9. ayda esti ve şimdilerde 13. ayda esiyor bu rüzgar..

Şimdi de yol durumu;

Dişlerin ard arda çıkamamasının yarattığı gerginlik yolların biraz sıkışmasına neden oluyor. Köprü bağlantılarında yaşanan yoğunluğun sebebi ise yürüme alıştırmalarında düşülünce emeklemenin tercih edilmesi. Deniz ulaşımı rahat, kuzular suyla bu ara çok iyi anlaşıyor. Annenin iş temposunun azalması ile ışıklarda beklemek gerekmiyor, anneye hep yeşil yanıyor.. 13.ay itibarı ile tüm odaların kapıları açık, girişler serbest, minik parmaklar iş başında. Herkese hayırlı yolculuklar! :)

Şefin Spesiyali :)

2010-06-30T10:59:00.002+03:00

Herkesin kuzusu kendine muhteşem ya, buldum bakın en iyi tabiri: Şefin Spesiyali :)))

Bakıcı Ablalara Mektup

2010-06-29T21:43:00.005+03:00

Annem döndü blog dostlarımız. İşi hafifledi. Yükünü azalttı. Bloğu çok özlemiş. Bu ara döktürecek benden söylemesi.

Annem yazı yazdı. Anne babalar bakıcı ablalar kullanabilir belki dedi :)
Buyrun:

Önce bunları kabul edelim :)
1.O artık bebek değil.
2.Ayrı bir kişilik ve birey, bu yüzden saygı göstermek şart..
3.Bir günü diğerinden farklı olabilir, düzende değişiklikler olabilir.
4.O da kızabilir, istemediği şeyler olabilir.
5.Sevdikleri sevmedikleri vardır.
(Hoş bunlar doğduğu andan itibaren geçerli aslında ya..)

Bedenine saygı gösterin
Artık bebek değil, evet çok sevimli. Ama önce kendinizi onun yerine koyun. Biri izniniz olmadan sürekli oranızı buranızı mıncırıp öpüyor. Hatta bazen ısırıyor, bazen tükürüklü bir şekilde yanaklarınıza yapışıyor. Sarılın, ancak öpmeyi ve bedenini sıkıştırmayı en aza indirin. Sarılmak, ara sıra minik bir öpücük olabilir. Ama çocuğunuza sizin malınız gibi fiziksel temas göstermeyin. Her yaptığınızda “Biri bunu bana yapsa nasıl hissederim” diye sorun.

Kelimelerinizi dikkatli seçin
Kelimelerinizi iyi seçin. Cümle kurarken hep olumlu olun. “E olmuş,” “Pis olmuş”, “Cici olalım” gibi sınıflamalar yapmayın. Yaptığınız işi anlatın, “Ellerimiz kirlenmiş, yıkayalım tertemiz olsun” gibi.

Cinsel bölgeleri sevmeyin
Memişler, pipi, kuku, popo özel bölgelerdir. Durduk yere sıkıştırmayın, öpmeyin “ısırırım, severim” gibi kelimelerle bir araya getirmeyin. Temel prensibi unutmayın : YA SİZE DESELER BUNLARI?

Olmadık şeylerden korkutmayın
Köpek, havhav, şimşek, iğneci amca, polis ağbi gibi günlük hayat öğelerini korkutmak için kullanmayın. Asla ve asla korkutmayı bir davranışı yapması için kullanmayın: “Yemeğini yemezsen parka götürmem” gibi.

Uyuturken zorlamayın
“Hadi uyu”, “Hadi bakalım uyku vakti”, “Pışpış yap artık” gibi uykuya sürgün yapar gibi cümleler kurmayın. Eğer uykuya direnç gösterirse, “Biliyorum canın oyun oynamak istiyor, şimdi uyuyalım kalkınca oynarız deyin”. Zor-la-ma-yın.

Anadili düzgün kullanın
Bebeksi dil kullanmaya gerek yok. Artık her şeyi anlıyor. O söyledikçe kelimelerini tekrar edin. Ama düzgün olarak da söyleyin. “bbbuuu” dediğinde “Evet bbbuuu, su mu istiyorsun?” diyin. Cümlelerinizi düzgün kurun. Nasılsa daha bebek diye kelimeleri eciş bücüş söylemeyin.

Az konuşun onun da konuşmasına izin verin
Siz sürekli konuşursanız o ne zaman konuşacak? Her şeyi sürekli anlatmayın. Bazen sessizce onu izleyin. Bırakın kendi kendine oyalansın. Özellikle bir şeyle meşgulken asla başka bir oyuncağı getirip gözüne sokmayın.

Yemek yedirirken sadece yemek yedirin
Oyun oynatmayın. Ama ilgisi dağılırsa kitap bakabilirsiniz. Amacımız ağzını açtırıp sokuşturmak değil. Karnını doyururken keyif alması. YEMEĞİ OLUP BİTECEK BİR ETKİNLİK OLARAK GÖRMEYİN.

Asla kullanılmaması / söylenmemesi / yapılmaması gerekenleri unutmayın
Fiziksel hiç bir zararı aklınızdan bile geçirmeyin. Çok sabrınız tükenirse odadan çıkın, derin nefes alın, tekrar dönün. Asla ve asla çok sinirli ve tahammülsüz olduğunuzda yaptığınız şeyde ısrar etmemeye çalışın.

Sürekli dip dibe olmayın, biraz yalnız bırakın
Sürekli ilgi vermek çok güzel. Ama hep dibinde olmayın. Bırakın yalnız da oynamayı ve kendini oyalamayı öğrensin. “Sen bunlarla oyna ben de bir bardak su içeyim” deyin, gözünüz üzerinde olsun ama tüm gün yapışık olmayın.

Yanında bir yetişkin varsa onunla yalnız bırakın
Anne, baba, anneanne, dayı, bakıcı, dede varken yanında yalnız bırakın. Çocuğunuzun o kişi ile ilişki kurmasını sağlayın. Sürekli peşinde gezinmeyin. Bırakın sadece o kişi ile de olmanın tadını yaşasın.

1 yaş civarı format atan annelik..

2010-06-09T20:55:00.004+03:00

Erdim ben.
Kısa dönemlik erme işlemi tamamlandı.
BabaCan'ın yokluğunda kendimce zorlanacağımı düşündüğüm alanları geçiyorum, erdim sayılır, şimdilik :))

Bir kaç zamandır bebeği 12-15 ay civarı olan blogger tanıdıklarımla aynı türden hisler içindeyiz. Biraz zorlanma, biraz yorgunluk, biraz yenilenme ihtiyacı.. Temelde annenin kendini yenileme ihtiyacı olduğunu düşünsem de aklıma gelen başka noktalar da var..

Programımızın bu bölümünde, 12 ay civarı bebek annesi olmanın ruh haline değineceğiz sevgili izleyiciler.

Şöyle ki, 12 ay civarında anneliğe format atmak gerekiyor..

Hareketlenen bebek ister istemez fiziksel yorgunluk getiriyor. Bir balkona, oradan mutfağa, hoop süpürge yapalım, vazgeçtim kedilerin peşinden koşalım, yok yok banyoya gidelim şeklinde geçen bir kaç saatin sonunda insanın pili bitiyor doğallıkla.. Anne de daha çok dinlenmeye ihtiyaç duyuyor..

Buna rağmen bu dönemde bebekler, anneye ciddi bir yapışma hali gösteriyor. Arkamı döndüğümde beeööghhh gibi bir ses, geri geldiğimde gülücüğe dönüşüyor. Sabah banyoda toplam 25 saniyede biten işlem sırasında içeriden sesler gelmeye devam ediyor. Zevkli mi? E tabii, ama yorgunsan, açsan, uykun varsa zor olabiliyor..

Halbuki anne tam da bu dönemlerde; bedenen ve ruhen eski halini çok özlemiş oluyor.. Artık kahve içmek, alışveriş yapmak gibi "günlük" etkinliklerine olabildiğince çok vakit ayırmak istiyor..

Tam da bu dönemde emzirme romantizmi, yavaş yavaş sona eriyor. Gecede 5 kere kalkmak ilk 6-9 ay sorun olmazken, öğlen tavuklu pilav yemiş bir Can'ı emzirmek onun karnını doyururken çıkardığı yutkunmalardan uzaklaşıyor. Emzirmek güzel ama anne çıtçıtlı sütyenlerden sıkılmış olabiliyor..

Zaten, artık karşılıklı bağlanma için, meme ne ki.. Gülüyor, konuşuyor, sarılıyor, öpüyor yaw.. Bu da annenin garip bir ikilik yaşamasına neden oluyor. "Bebek" annesi olmaktan "Çocuk" annesi olmaya ilk adım..

Oyna oyna nereye kadar gibi bir durum da hasıl oluyor; her an yeni bir oyun bulmak zor, kuzular talepkar, anne bazen bittiğini düşünüyor..

Bir de tabii bunun mama versiyonu var, eskiden mercimekli etli karışımları hüpleten yavru, bir bakıyorsun yaptığın yemeğe burun çeviriyor. Hadi gel de takma şimdi buna..

Daha enteresanı bir karakter bir kişilik beliriyor kuzularda.. Dediğinde diretmeler, vermezsen ağlamalar, emzik diye tutturmalar veya dışarı çıkmak için kapıya spiderman gibi yapışmalar.. Birey oluyor birey aloooo!

Velhasıl, 12 ayın bitmesi ile annelik yeni bir format istiyor, yazılımcı arkadaşlardan bekliyoruz efendim.

Programımızı burada kapatırken konu mankeni olarak blog sahibine yer verelim, bilmem anlatabildim mi 1 yaşı? :))

Bir yaş fotosu :)

2010-06-02T22:23:00.006+03:00

Annem post yazacaktı ama çok yorgun toparlayamadı kafasındakileri, bununla idare ediyoruz şimdilik:)

Yakında mim gelecek..

Dayanamayacağım, yazacağım..

2010-05-24T23:43:00.002+03:00

Bugün doktordan geldikten sonra Can'ı alıp parka gittim.
Parkta kum havuzu vardı, kumlar biraz nemli idi, ancak Can'ı tutmak ne mümkün çığlık ata ata havuza girdi.
Ben de yaklaşık 3-4 dakika oynattıktan sonra tam çıkaracağım, park kumkumlarından biri ses etti:

"Aaaaaa yasak o kum havuzuna girmek sizin haberiniz yok herhalde?"
Ben: Niye yasak? Kim yasakladı?
"Site yönetimi, kediler köpekler çiş yapıyormuş"
Ben: Ben 7 aydır oturuyorum bu sitede kimsenin köpeğini çocuk kum havuzuna çiş yaptıracağına inanmıyorum, zaten görmedim. Ayrıca bu sitede kedi medi de yok.

Aynı kumkum kişisi bakıcısı olduğu iki kıza dönüp;
"Aaaaa çık ordan çocuuum baban kızıyor" diye bağırdı sonra. Alt mesaj: bu kadın deli minnnaccıkk çocuğu ıslak kumlarda oynatıyor, cık cık cık..

Neyse ben Can'ı almış üzerini silkelerken diğer bir kumkum kişisi dayanamayıp;
"Ay ben size ıslak mendil vereyim" diye elime zorla iki mendil tutuşturdu. İyi niyetle yaptı biliyorum..

Ama karışmayın kardeşim! Sana ne çocuk benim, kuma da sokarım, yağmurda da oynatırım.. Maşallah deyip dilimi ısırıyorum gayet de sağlıklı.

Parkımızın özellikle bu kumkum kişilerden uzak kalmasını temmenni ediyor, esenlikler diliyorum.

Not: Onlardan da bana ne, di mi?

12. ay kontrolü, şundan bundan..

2010-05-24T17:50:00.003+03:00

Dün parkta Zeynep ile tanıştık. Can arabasını verdi, Zeynep aldı. Bu sefer Can anneannesinin aldığı çıngıraklı tekerleği aldı, Zeynep geldi onu istedi :)) Sonra Zeynep onu bıraktı kaydırağa gitti. Bu sefer Can da peşinden.. Nasıl bir iletişim, nasıl bir ilişki kurma hali ve sosyallik. Şimdi başlıyoruz sanki "çocuk" yetiştirmeye.. Karmaşık konular valla, "ben ve diğerleri" kavramını öğretmeye daha doğrusu bu konunun önemine kafayı takmış bulunmaktayım. Saygı, hoşgörü, merhamet hepsi sosyal beceriler ve başkasının varlığı ile o varlığın yarattıkları ile baş etmekle başlıyor..

Çok derin bir giriş oldu.

Bugün gittik doktor kontrolümüze. Can'ın persentilleri 9. aya kadar gayet iyi gitmiş, 9 ve 10. aylarda durmuş hatta gerilemişti. O dönem benim yoğun iş dönemime denk düştüğünden bayağı takmıştım kafayı. Dişler vs de eklenince persentiller 50ler civarındaydı. Bugün yine çıkmışız yukarılara. Ne kadar "Amaaan canım persentil falan önemli değil, sağlık mutluluk vs" desem de takılıyor işte insan.. Bence çok içgüdüsel. Dünyaya getirdiğin yavrunun hayatta kalması için ilk ve en önce beslemen gerekiyor. O yüzden bence yemek konusu bu kadar önemli oluyor anneler için. Tabii daha derin anlamları da var yemek yeme ve yedirme durumlarının..

Buyrun 12. ay bilgi ve yorumlarına.. (12 aylık anneyim ya yorum yapabiliyorum, tuzum kuru:) )Doktorumuza güvenim sonsuz. Dediklerini uygulayacağız elbet, ama biraz tarttım kendimce konuşulanları..

Dr:Günlük sütten bir fincanla başlıyoruz, devam sütü bir müddet daha devam edebilir.
Ben:Bence devam sütü giderek azalabilir..

Dr: D vitamini devam.
Ben: Ee günde 3 kere dışardayız eller amele yanığı oldu, hala almalı mı?

Dr:Flor gün aşırı alabilir..
Ben: BabaCan'ın dişleri muhteşem, vermesek olmaz mı?

Dr: Tahıl verebiliriz, et şart, balık yerine balık yağı verelim.
Ben: Hımm, et veriyorum zaten, balık da geçen gün somon yaptım. Biraz Türk yemeği gibi somon oldu ama Can sevdi. Balık yağı için erken değil mi acep?

Bunlar dışında; kelime sayımız biraz az. Bence alıcı dili iyi gelişmiş olduğu için expresif dili zaman alacak. Sıralama emekleme gayet iyi. 6-7 adım atıyor tek başına..

Ceviz fındık pekmez türevlerinden kurabiye ve kek yapıp verebiliriz. Biraz kalorili gıdalar da olabilir malum toto üstünde oturmuyoruz :)

Tiroid kontrolü için 2 ay içinde tetkik yapılabilir.

Velhasıl 12 ayı geride bıraktık. Nostalji olsun, geçen sene bu zamanlardan bir Can fotosu :)

Anneliğim 1 yaşında, ben ise hala büyüyorum...

2010-05-23T22:12:00.004+03:00

Düşünüyorum da ilk bir seneyi en çok ilk altı aya hazırlık yapmışım. Yani hem fiziksel hem düşünsel olarak. Kolay tabii, anne sütü verilecek, önce 3 sonra 4 saatlik düzen oturtulacak, dışarı çıkılacak, anne kiloları verecek. Oldu yaptık.

Sonra ne oldu? 6.ayda katı gıdalar başladı. Anne bir panik oldu, araştırıp durdu. Neyse sonra sular dindi, şimdi bu konuda daha iyi.

Sonra 9. ay civarı "Aman acaba ne öğretsem, ya çocukcağızın öğrenmesini yeterince teşvik etmiyorsak" lar başladı. O da bitti..

12 ay bitince de başka sorular sıkıştırdı anneyi. Anne bu sefer farklı bir karar aldı: Anı yaşamayı seçti. Pırıl pırıl gözleri ile bugün bana baktığı an gibi. Annnn neee dediği an gibi. Tüm sevdikleri ile kutladığı ilk doğumgünü gibi. (Göreceğiz bakalım bir sonraki döngüde bu kararı ne kadar uygulayabileceğim?)

Bana kalan ise şu oldu: benim acelem var, benim işim var, ben yorgunum diye yaptıklarım/yapmadıklarımı tartabilirim, ama O'nunkileri değil..

Gelelim detaylara :)
Yağmur yağacak diye son anda vazgeçmek üzere olduğumuz kutlamamızda güneş bie gülünce hemen kendimizi bahçeye attık.

Anne Sinem'den aldığı tarifler ile cup cake yaptı, pekmezli, cevizli çok güzel oldu :)

Pastamızı Pastacı Rapunzel'den istedik, muhteşemdi.. Can nasıl heyecanlandı inanamadım :) Eline sağlık Rapunzel :)

Babaanne, dedeler, anneanne, teyzoş, kuzen amca ve yenge, kuzenin anneannesi, tüm aile bir aradaydı..

Can'iko mutluydu, O'nu gören herkes daha da mutluydu :) İyi ki doğdun Can, iyi ki bizim oğlumuzsun :)

1 yaş saptamaları...

2010-05-19T21:09:00.003+03:00

Doğum günümüz geldi çattı. Hem ne çabuk hem değil.. Hem ne güzel hem ne buruk. Büyümek bazen buruk olabiliyor. Büyüdükçe benden ayrışıp kendi oldukça veya ne bileyim biraz uzaklaştıkça garip hissediyorum. Geçen gün kendi kendime "Sadece bana tabii olduğu günleri özlüyorum" derken buldum. Yani bakıcı ablamız yokken, ben taze lohusa iken, sadece anne sütü verirken... O iç içelik, yan yanalık, ben ve bebeğim halleri biraz bencil belki ama güzel de :)

Tabii gelin görün sevgili Yeliz'in Arca için yazdığı 1 yaş halleri bu ara pek şaşırtıyor bizi de.

Aaaa inanılmaz, Canikoya bir haller bir halller... Bir defa feci anneci olduk. Baba, teyzoş ı-ıh. Gider gibi yapıp yine anneye uzanmalar. İstediği olmayınca ağlamalar, kendini sıkmalar, kasmalar.. Yemek yerken canı istemiyorsa hemen mama sandalyesinden kalkmak istemeler.. Resmen erkenden 2 yaş sendromu demosu gördük.. Hadi yine yeni program yükleniyor sanırız deyip bekliyoruz bakalım :)

Aklımda var uzun zamandır, şimdi tam zamanı: saptamalar... İlk aklıma gelenleri not düşeyim..

1.Bir defa ilk bir sene sıcak çay, uzun kahvaltı biraz zor oluyor. Nitekim hareketlendikten sonra da yemek yeme nöbetleşe oluyor. Öyyleee bizimle birlikte yesin modu olamıyor bizde henüz..

2.Bir yere gideceksiniz çocuğunuz 4 saat falan uyur! Eğer azıcık işiniz varsa evde veya bir kahve içeyim derseniz 45 dakikada biter o uyku..

3."Aman maşaallah dün gece deliksiz uyudu" veya "Süper yedi bugün kıymalı kabağı" dediğiniz anda bittiniz! Demeyiniz, yutunuz.. Çünkü ne zaman iyi gidiyor deseniz bir şeye anındaaa değişir her şey.

4.Her an her şey değişebilir. Yeme düzeni, uyku saatleri vs her an değişebilir. Bu hem iyi hem kötü haber. Anneler de esneerrr esneerrrr değişime ayak uydurur..

5.Dünyanın en güzel bebeği kendinizindir :) Ne güzeldir, iyi ki de öyledir.. :)

Daha bir sürü var. Aklınma geldikçe yazacağım...

Doğum günü kutlaması ve annenin karnesi bir sonraki yazıya :)

Yarın oğlumun doğumgünü..

2010-05-19T14:19:00.002+03:00

Geçen sene..
Kadıköy Şifa..
Çarşamba günü..
07:24..

Duygusallık diz boyu..
Çok ama çok mutluyum şu 1 seneyi sağlıklı keyifli geçirdiğimiz için..
Şükürler olsun..
Tüm bebekler sağlıkla huzurla büyüsün..

Geçen sene bu zamanlar...

2010-05-13T22:02:00.002+03:00

Şimdiki halimden 10 kilo fazlaydım..
İçimde bir Can vardı..
Her akşam minnacık bodyleri ütülüyordum..
NST'de güpbüdü güpbüdü sesler duyuyorduk.
Ayak bileklerim yumuk yumuktu, yüzüm de pek bir gürbüzdü..
Can'ın odası hazırdı, anne hazır olup olmadığını bilmiyordu..
Sürekli okuyordu, sürekli alışverişteydi..

Anne olalı yakında 1 sene olacak.
Stajerliğim kalkıyor :)))

Bir yılda neler öğrendim konusuna ayrıca değineceğim.
Ama insan 1 yıl içinde hemen hemen her gün hamileliğini yad eder mi?
Eder...